Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Ik heb erg genoten van het concert!

Het was een heel afwisselende set waar improvisatie nooit ver weg was. Dat is voor mij hun grote sterkte, steeds die ruimte openhouden om te experimenteren.

Geweldige composities (die Mathias Van de Wiele is echt een genie) die heel veel losmaken, gedragen door een fantastische sound.

Alleen een beetje jammer dat het zittend te doen was want ik had meermaals zin om te shaken.

Keep this (0)

De eerste aflevering van het nieuwe praatprogramma Komen & Gaan met gastvrouw Phara Di Aguirre verliep stroef en onwennig maar toonde wel een potentieel om verder te groeien. Een origineel format met veel afwisseling en wanneer de gebruikelijke kinderziektes kunnen weggewerkt worden en de nodige aanpassingen gedaan worden kan het programma zeker uitgroeien tot een absolute smaakmaker en in staat zijn om de theaterzaal volledig te vullen.

Centrale gast was de immer goedlachse Gentse burgemeester Daniel Termont. Eerst werden enkele jeugdfoto’s bekeken en vertelde Termont uitvoerig over zijn jeugd. De sfeer was nog wat onwennig en het begin vond ik dan ook wat saai en niet veel verschillen van die vele talkshows waarin bv’s hun verleden opgraven.

Maar toen ging de bel, en kwam de eerste special guest. Johan Verminnen! Zo kreeg het programma een andere dimensie en dat was goed. Ze praatten wat en Verminnen zong een liedje (Ik wil de wereld zien) en toen ging de bel opnieuw. Verminnen nam plaats aan de andere kant van het podium en zat volledig in het donker. Dat was raar want je had het gevoel dat hij buitengesloten werd. Enkele jeugdvrienden kwamen er bijzitten en daarna nog meer gasten die Termont een voor een bewierrookten. Onder meer AA Gent-trainer Michel Preud’Homme en jonge Gentenaren Cedric Van Branteghem en Murielle Scherre passeerden de revue. Gellukkig wees Pierke Pierlala (verkleed als Sinterklaas) op het einde ook op zijn tekortkomingen en werkpunten waardoor het niet constant lof en adoratie was.

Ex-flikken actrice Joke Devynck verscheen op het podium met een plateau met hapjes (de gasten werden overrompeld met allerlei hapjes en na het kleinste slokje werd de wijn bijgevuld) en het kostte Termont erg veel moeite voor hij haar herkende en besefte dat zij ook een gaste was.

Het podium van de theaterzaal had een ongezellige aanblik. Nochtans was het duidelijk de bedoeling om een huiskamergevoel te creëren maar dat is niet echt gelukt. Daarvoor was het ook te koud. Het podium stond vol met zetels die wirwar door elkaar stonden en geen enkele gast die echt wist waar hij moest zitten. Dat zorgde voor grappige taferelen toen Steve Stevaert kwam aanschuiven en hij zich tussen twee andere gasten worstelde op een tweezitsbank.

Phara Di Aguirre zat nog niet goed in haar rol als gastvrouw. Haar imago als harde politieke interviewster deed daar geen goed aan. Soms onderbrak ze veel te snel en vooral Steve Stevaert kreeg het er snel van op zijn heupen. En terecht, want in deze talkshow moet een zachte aanpak gehanteerd worden. Ze straalt niet dat warme gevoel uit als een Frieda Van Wijck en hopelijk kan ze daar verandering in brengen want op een kille manier interviewen komt het programma zeker niet ten goede.

Maar laten we met een positieve noot eindigen. Het format is zeer leuk en dat is natuurlijk het fundament van Komen & Gaan. Aan de rest kan geschaafd worden en ik ben er zeker van dat de 2de aflevering al veel geolieder zal verlopen. Dan komt Wim Opbrouck.

En ik zeker ook!

Keep this (0)

badass covered in batshit

Ook ik heb mateloze bewondering voor Oberzan. Je mond zodanig scheef houden dat er een geloofwaardig Stallone-accent valt uit te prevelen vraagt sowieso al enige inspanning. Om dat dan nog eens twee uur lang vol te houden zonder te kunnen terugvallen op andere acteurs en steeds synchroon met de beelden achter je moet vermoeiend zijn!

Toch deed Oberzan het moeiteloos, overtuigend en zonder te vervelen! Een ode uit zijn kindertijd, een openbaring van zijn liefde voor het hele Ramborelaas: het avontuurlijke, het ontblote bovenlijf, de stoere messen en het torenhoge machogehalte. Verschrikkelijk jongensachtig maar omdat Oberzan daarnaast ook een zekere menselijke zachtheid aan het personage weet te koppelen wordt Rambo plots een heel innemend karakter in plaats van die inhoudsloze oorlogsheld van op tv.

Gooi daarbovenop nog eens een stapel heerlijke oneliners uit het boek, door Oberzan geciteerd in een vettig Amerikaans accent (“He’s just a real badass, covered in batshit” is mijn favoriet), en je kan gewoon niet anders dan dit geweldig vinden.

Daarnaast konden we ook genieten van de film “Flooding With Love For The Kids”. Een eigen interpretatie van “Rambo: First Blood” die volledig op eigen houtje werd gemaakt met een budget van 95 Dollar (het origineel kostte overigens 14.000.000 Dollar) waarbij zijn eigen appartement dienst deed als multifunctionele studio en hijzelf de hele cast voor zijn rekening nam. Het benadrukte nog eens de bezetenheid waarmee Oberzan een 27 jaar oude actiefilm op postmodernistische wijze nieuw leven inblaast.

“Flooding With Love For The Kid” is dé cultfilm van de 21ste eeuw!

Keep this (0)

Er zijn geen verliezers, er zijn alleen maar winnaars!

Wat voor mij echt de meerwaarde was aan deze performance is de 2de dimensie die gecreëerd werd door de projectie op de muur waar de personages een menselijke weerspiegeling gaven van hun dierlijk gedrag. In het stuk zelf hadden de ‘dieren’ altijd een uitdrukkingsloze blik terwijl op het scherm telkens blijkt dat er heel emotionele gevoelens en gedachten achter schuilen. Dat contrast op zich vond ik al waanzinnig mooi. Het stuk wil ook een beetje suggereren dat onze eigen kat achter de nietszeggende dierlijke façade misschien ook wel een hele stortvloed van emoties schuilhoudt, wat een beetje beangstigend is.

Maar die 2de dimensie werd ook gebruikt om spanning te creëren. “Ik weet niet waarom ik zo schrok”. Als ze dat zeggen weet je dat er iets staat te gebeuren en wacht je natuurlijk in spanning af. “En toen kwam het eten”. Dan gaat al je aandacht direct naar de deur en wacht je ongeduldig tot het baasje binnenkomt. Zeer goed gevonden om via die emotionele spanning het publiek zo te doen inleven in de personages.
En via de 2de dimensie werd ook humor opgewekt door hilarische gelaatsuitdrukkingen en uitleg op situaties die zo duidelijk zijn dat ze helemaal geen commentaar behoeven.

Ik ben het helemaal niet eens met Iris dat hier zou gaan om intellectueel snobisme. Zelf heb ik geen seconde gedacht aan Temptation Island of Big Brother maar achteraf moet ik wel toegeven dat dezelfde techniek werd gebruikt. Dat is dan ook wel het enigste raakvlak met reality-tv. Het was zoveel meer dan een makkelijke parodie!

Keep this (0)

Viens!... Pas!

Het was de eerste keer dat ik naar zo’n dansvoorstelling ging. Ik moet zeggen dat ik er in het begin nog wat onwenning naar keek, maar zo iets sleept je gewoon mee en finaal ben je gewoon helemaal opgeslokt door de dynamische combinatie van beeld en geluid.

Zeker van de muziek, want die was echt fantastisch! Vooral de zang was zeer indrukwekkend. Zeer passend bij de dans, en op sommige momenten dan net weer niet, wanneer de bezonnen muziek ging contrasteren met de schokkerige, onnatuurlijke bewegingen van de dansers.

De dansers leken continu aan een verbeten doodstrijd bezig, alsof ze aan het vechten waren tegen een onzichtbare kracht die hen wou meenemen. Thema’s als de dood en het verlies om los te laten werden heel mooi gesymboliseerd in de dansen. Knap hoe zo’n boodschap zonder woorden zo overtuigend en helder kan worden overgebracht. Het waren eigenlijk veel meer acteurs dan zomaar dansers. Dat velen onder hen een acrobatenverleden hebben was er duidelijk aan te zien.
Het decor leende zich met een ingebouwde trampoline tot spectaculaire sprongen wat tot veel oh’s en ah’s leidde en ook toen één enkele keer de 4de wand werd doorbroken zorgde dit voor hilariteit. Het ‘bootyshaken’ was daarbij het hoogtepunt.

Een nieuwe ontdekking die mij zeer gesmaakt heeft,
dank u Vooruit!

Keep this (0)

Schitterend optreden gisteren met twee drummers van formaat! De jonge muzikanten rond Teun Verbruggen en Han Bennink in respectievelijk Gowk en Han Bennink Trio barsten trouwens ook van het talent. Zeer mooi om te zien hoe twee ervaren muzikanten zich laten begeleiden door jong geweld.
Persoonlijk vond ik Gowk het meest geslaagd vanwege de grote afwisseling en hun onconventionele en creatieve manier van muziek maken, werkelijk alles kan en alles mag, tot het verfrommelen van een blad papier. Han Bennink Trio was dan weer wat meer van hetzelfde maar vervelen deed het zeker niet. Han Bennink is zo’n fantastische entertainer en begenadigd muzikant dat je aandacht werkelijk geen seconde verzwakt!
Je ziet dan ook niet iedere dag een kwieke zestiger als bezeten op een drum te keer gaan.

Rat Records Label Night = dik geslaagd!^

Keep this (0)

Ingetogenheid is inderdaad wat deze voorstelling voor het grootste deel heeft gekenmerkt.

Vredig, zachtjes en harmonieus.

En alhoewel de stoeltjes in de balzaal zich er niet toe lenen om heerlijk weg te zakken maakte de zwierige muziek dat ruimschoots goed.

Gaandeweg evolueerden de kabbelende klanken al eens naar een kolkende massa en werd de bel van ingetogenheid even doorprikt. De luwte haalde in deze voorstelling de bovenhand, het nummer L’acrobat was daar de perfecte uitzondering van. Energiek, krachtig en behendig. Dit trio weet emoties perfect om te zetten naar muziek, iets waar velen maar zelden goed in slagen. Weemoedigheid, troosteloosheid en heimwee zijn de woorden die me daarbij in het hoofd springen, al hadden de titels van de nummers vaak een optimistischere betekenis dan het gevoel die de nummers bij me opriepen.

De klanken die Massot uit zijn koperblazer weet te persen zijn werkelijk onvoorstelbaar, soms ongeremd, soms beheerst. De man kent zijn vak, zoveel is zeker. Net als Florizoone trouwens, die zich al lang niet meer hoeft te bewijzen op Vlaamse bodem, wat ook te merken was aan de grote opkomst voor deze voorstelling, die de balzaal helemaal vulde. En terwijl Florizoone en Massot hun trukendoos bovenhaalden, werd alles mooi aan elkaar gevlochten door de prachtige celloklanken van Horbaczewski, die op subtiele en constructieve wijze voor een mooi afgewerkt geheel zorgde. Dat deze artiesten al meer dan drie jaar samen spelen hoeft echt niet te verwonderen.

Om te besluiten: dit was een fantastisch concert om met de barre tijden in het vooruitzicht nog eens heerlijk weg te zweven naar oorden waar men het bestaan niet afweet van woorden als ‘blokken’ en ‘examens’.

Florizoone.Massot.Horbaczewski.

Driemaal geslaagd.

Gegroet!

Maarten.

Keep this (0)