Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Avonturen in de Avonduren? JA!

Het concept van Korte Metten is eenvoudig: verschillende beloftevolle kunstenaars – interpreteer dat maar heel breed – krijgen de kans om korte stukjes te etaleren van hun innovatieve kunst met telkens een brede knipoog. Het publiek weet niet waaraan het zich moet verwachten, maar dat maakt het juist zo spannend. Avonturen in de avonduren? Zeker en vast.

Valentijn Goethals en Tim Bryon mochten de spits afbijten met Pieces of Quiet in de Concertzaal. Daarin geven zijn hun muzikale hersenspinsels een medium in de vorm van televisies. Hoe ze het doen is mij een raadsel, maar dat het interessante klank en televisie oplevert, is een feit.
Nadien was het de beurt aan Kurt Vandendriessche. In een ver verleden nog Frederick uit Thuis, maar nu duidelijk al klaar voor het serieuze werk. Alhoewel, neem die “serieus” maar met een heuse korrel zout want Vandendriessche liet zich voor de gelegenheid regisseren door zijn dochtertje, een schattig meisje van vijf met een even hoog knuffelgehalte als de poppen die ze overal met zich meesleurt. Het podium werd omgevormd tot haar speelterrein en ze voelde zich dan ook verbazingwekkend op haar gemak op het podium. Hele herkenbare situaties ook. Zo deed het meisje alsof ze wijn dronk, maar in feite dronk ze van een kartonnetje. Wie heeft dat vroeger eigenlijk niet gedaan?

Terug in de Concertzaal kregen we de zielenroerselen van Stef Heeren te horen. Een verdienstelijke poging om de gevoelige snaar te raken, maar ik vond dat het iets te veel weg van dertien in een dozijn.

Wat ik wel heel leuk en vernieuwend vond, waren de twee meisjes. Het ene meisje bespeelde een groot houten instrument (ja, Iris, het had inderdaad iets weg van een kingsize blokfluit :-)), terwijl de andere kleine dansjes uitvoerde op de djingles. Eerst hele korte stukjes, maar wanneer alles samenvloeide, ontsproot er iets heel leuks, iets nieuws. Hoe heten die meisjes trouwens?

Al bij al vond ik mijn eerste Korte Metten heel geslaagd. Het concept is leuk en zoals Britt al zei, als je iets minder leuk vindt, heb je de geruststelling dat het geen twee uur duurt. Meer van dat graag!

Keep this (0)

Experimentele muzikale reis door China

In het kader van Europalia China zakte donderdagavond een divers publiek af naar de Gentse Vooruit om een van hun vreemdste avonden ooit te beleven.
Verwachtingen had ik eigenlijk niet, maar ik wist wel dat ik dingen zou voorgeschoteld krijgen die ik totaal niet gewoon ben.
Dat begon al bij Xiao He, aangekondigd als een van de coolste artiesten van Peking. Hij mocht de aftrap geven van een reis doorheen China. Er is duidelijk een hoek af van deze sympathieke Chinees, maar hij zong wel heel zuiver en getuigde van een groot stembereik. Met een gans arsenaal aan zweverige, overbodige en grappige geluidseffecten veranderde hij de Domzaal even in het oosters land.

Nadien was het de beurt aan ghuzengspeelster Wu Fei om de meest bizarre klanken te halen uit dat Oosters snaarinstrument. De Chinese Fei werd bijgestaan door twee Vlaamse meisjes, een pianiste en een contrabassiste. Deze voorstelling sprak mij minder aan. Ze leken altijd iets op te bouwen, maar zelden of nooit kwam het tot een climax. Het was een optreden dat niet blijft hangen en je zeker niet naar de keel grijpt. Soms kreeg ik het gevoel dat ze te veel de experimentele toer wilden opgaan, maar dan uiteindelijk niet meer wisten hoe ze het lied dan moesten beëindigen.

Nadien mochten Lander Gyselinck en Li Tie Qiao er een boenk op geven in de Balzaal. Lander Gyselinck werd aangekondigd als een beloftevolle drummer en loste de verwachtingen moeiteloos in. Gedreven en vol passie drumde hij alsof zijn leven ervan afhing. De samenwerking met de Chinese saxofonist Li Tie Qiao bleek er boenk op te zijn en zorgde bij het openingsnummer al meteen voor vuurwerk. Li Tie Qiao werd eerder omschreven als “de eerste experimentele freejazzmuzikant in China”. Laat ons hopen dat er nog meer volgen.

Al bij al vond ik het Chinafestival een muzikale ontdekking. De artiesten bewezen dat China meer is dan de Chinese muur en rijst. Ik ben alvast benieuwd naar meer!

Keep this (0)

Nou, ik had zoiets van

Het Nederlandse trio Kassys heeft met de voorstelling Good cop bad cop de hoofdvogel afgeschoten. Aan de hand van hilarische taferelen stellen ze de menselijke hang naar sensatie kritisch aan de kaak, maar steken ze volgens mij ook de draak met allerhande realityprogramma’s.

Iedereen heeft het wellicht al meegemaakt. Je bent aan het kijken naar een programma à la Boer zoekt vrouw of Expeditie Robinson en plots denk je: naar wat zit ik hier in godsnaam te kijken? Je ergert je blauw aan de reacties van de deelnemers op de gebeurtenissen en op hun ‘concurrenten’ in het programma. Maar toch blijf je gekluisterd aan je televisiescherm. Dat wil zeggen dat de makers van het programma hun werk tot een goed einde hebben gebracht. Hun technieken maken van een programma waarin eigenlijk niet echt veel gebeurd, een spannend verhaal met op het einde telkens een cliffhanger van formaat.
Daar draait Good cop/Bad cop allemaal om. In een doodnormale setting worden de acteurs voor de gelegenheid omgevormd tot hun dierlijk alter ego. De twee vrouwen zijn katten, de man is een hond. De katten ontdekken hun omgeving, wat hilarische taferelen oplevert. Met een balletje spelen is nog nooit zo grappig geweest. De hond kijkt een beetje passief toe naar die twee spelende katten. Op videobeelden geven de acteurs dan commentaar en uitleg bij wat ze doen of zullen doen.
Ook de emoties spelen een belangrijke rol. De “Ik had zoiets van” en “ik voelde mij” komen frequent voor en steken op een hilarische manier de draak met alle realityprogramma’s. Want wat zij naspelen is een persiflage op het realityprogramma.
Door alles achter mekaar te monteren, komen de makers dan tot insinuaties die op niets slaan, maar die dan soms inslaan als een bom. Volgens mij wordt dat bedoelt met Good cop/bad cop. De deelnemers van realityprogramma’s beschouwen de makers als good cops, maar in feite zorgen zij ervoor dat er sommige intriges ontstaan en krijgen dus zo de stempel van bad cop.

Maar soit, laat ik maar ophouden met mijn analyses. Good cop/bad cop was steengoed, laat daar vooral geen twijfel over bestaan. Meer van dat graag!

Keep this (0)