Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Faber is in de eerste plaats een beeldende kunstenaar, via een aaneenschakeling van beelden tracht hij het publiek bewust te maken dat er grenzen zijn aan de tolerantie. Ik vind het persoonlijk niet zo erg dat er geen verhaallijn in zit, maar ik zou de voorstelling nu ook niet echt geëngageerd noemen, want de boodschap wordt ons teveel als pap in de mond gegeven. Fabre klaagt over onze consumptiedrift maar voert zo’n expliciete beelden op dat het ook voor ons gemakkelijk wordt om de boodschap te consumeren. Ik heb hier verder ook niets nieuws geleerd, maar ik kon net als Iris bijvoorbeeld wel de esthetiek van het stuk sterk appreciëren. Vernieuwend of baanbrekend was het inderdaad niet, maar bezigheidstherapie zou ik het ook niet noemen. Het was een aangename voorstelling om naar te kijken, maar misschien wel iets te duur voor wat het was.

Keep this (0)

Ik ben niet naar het tweede deel kunnen gaan, maar vond in ieder geval het voorstel van Dorian Van der Brempt interessant: een koppelverkoop van Knack met twee kwaliteitskranten die elke woensdag plaats voorzien voor het virtuele persagentschap: Kritiek en Recensie. Graag wil ik één van de best geïnformeerde lezeressen worden van Europa. Over het algemeen vond ik Press we can (althans het eerste deel) zeer interessant. Hopelijk mondt het debat ook uit in een openlijk breed maatschappelijk debat en in concrete handelingen.

Keep this (0)