Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

D'où venons-nous ? Que sommes-nous ? Où allons-nous ?

Vraag ik me soms af. Niet dat ik dankzij big bang tot een sluitend antwoord op deze vragen ben gekomen maar er werd er op een leuke manier over gereflecteerd.
Wat zien we in big bang? De mens, jawel himself, in al zijn facetten, als mevrouwtje met een afgrijselijk krullenkapsel of als in jutezak geklede heer die zich het rechtoplopen nog maar pas eigen heeft gemaakt. En wat doet de mens? Tja… een hoop onnozelheden eigenlijk. Rond een vuurtje zitten met cola of sprite, een hele hoop rubberbootjes op elkaar stapelen, merci zeggen tegen de man die zo vriendelijk is om de deur van de op zijn kop liggende wagen te gaan openen en intussen een beetje schetsjes tekenen en evolueren.
Met de absurde gebeurtenissen op het podium willen Philippe Quesne en de zijnen de westerse toeschouwer een spiegel voorhouden. Wat op het podium gebeurd is niet minder stom dan veel van onze dagdagelijkse bezigheden.
Wat doet de mens? Tja…
Maar hebben de makers gelijk? Is werkelijk alles wat we doen echt zo stom? Een avondje vrij houden voor Big Bang was in elk geval helemaal niet zo’n gek idee. Het tegelijk grappige als schone spel van de acteurs, de evolutie van het bijna lege podium naar de kleurrijke installatie en de muziek en lichteffecten die hierbij gepaard gingen ontroerden me en gaven me het gekke gevoel dat het helemaal nog niet zo slecht is om een mens te zijn.
Al moet Big Bang niet helemaal de hemel in geprezen worden. Het trage tempo maakte het moeilijk om de gedurende de hele voorstelling aandacht te blijven en het geheel duurde naar mijn smaak net iets te lang waardoor het einde toch een beetje als een bevrijding kwam.
Dit moest er even worden bijgezegd maar laten we toch vooral het schone van Big Bang onthouden. Poëtische mix van hedendaagse beeldende kunst en theater.

Keep this (0)

Het moment van aanvang. Van het start gaan. Het moment waarop ‘niet zijn’ overgaat in ‘zijn’. Het begin.
Met wit begint theatergroep de koe aan hun drieluik de wederopbouw van het westen. Maar hoe en waar begin je het westen in godsnaam weder op te bouwen? Zoals er verschillende gradaties van wit zijn, zijn er verschillende gradaties van beginnen.
‘We hebben verschillende beginnen’ klinkt het dan ook als het stuk al een tijdje bezig is. Tot nu toe hebben we dus alleen maar naar een aaneenschakeling van openingsscènes zitten kijken. Grappig, maar ook poëtisch.
De volgorde waarop de verhaaltjes die de acteurs vertellen elkaar opvolgen speelt lijkt ook niet van belang te zijn. Je hebt het gevoel dat het hele stuk per opvoering in een totaal andere volgorde kan gebracht worden.
Ik heb tijdens de voorstelling een flink aantal keer gelachen. Dat is belangrijk. Als ik plaats neem in een theaterzaal wil ik mijn zitje niet verlaten vooraleer ik een aantal keer gelachen heb. Maar het was geen lachen louter om het plezierige. Soms voel je dat er achter de humor een waarheid verborgen licht, die je niet in één keer kan vatten.
Want waarom wou Natali Broods in godsnaam dat ze genoeg had aan de tekst van Lady Gaga?
Of Peter Van den Eede als naakte schilder op zoek naar de witste vorm van wit en de eerste keer dat Willem de Wolf het woord intellectueel hoorde. Het zijn leuke voorbeelden waarvan je niet meteen weet wat er precies bedoeld wordt, maar waar je je heel wat betekenissen bij kan voorstellen.
Misschien is het ook niet het belangrijkste wat een theatervoorstelling wil zeggen, maar wat een theatervoorstelling doet. En als de mensen van de koe de bedoeling hadden hun publiek te doen denken, dan is wit een zeer geslaagde voorstelling.
We zijn begonnen, benieuwd hoe het verder gaat!

Keep this (0)