Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Raauuwtch Selah!

Wat een stem! Wederom een superconcert of hoe er zoveel pit in zo’n klein meisje kan zitten! Toch ook beetje verontwaardiging over de nieuwe nummers die ze bracht van haar album dat binnenkort op de markt ligt: die dj-mixset of wat het ook mocht zijn, laat je beter achterwege! Selah en haar gitaar is meer dan krachtig genoeg om haar fans omver te blazen…

Ook tof voorprogramma van Yuko, tot nu toe waren ze onbekend voor mij, maar ze wisten me zeker aangenaam te verrassen.

Keep this (0)

En attendant

“En attendant…” of er eventueel nog een ticketje vrij zou komen en ik die op de wachtlijst stond misschien toch nog naar deze dansvoorstelling kon gaan, was stilaan een verloren zaak geworden. Wanneer alle hoop als sneeuw voor de zon smolt –was het maar waar, het was ijskoud die dag– kwam de redding nabij: een heel lief oud vrouwtje vroeg me aan de ingang van Vooruit of ik toevallig iemand kende die nog een ticket nodig had, aangezien haar vriendin door de sneeuwstorm niet in Gent kon geraken. Gods wegen zijn ondoorgrondelijk!
Daar zat ik dan helemaal vooraan in de zaal tussen dames van 60+ te wachten tot een man het podium betrad met zijn dwarsfluit. Hij dwong de stilte af door een heel statische stille positie in te nemen. Toen begon hij een halfuur lang te spelen met ademcirculatie, je kon aan zijn buik zien wanneer hij via zijn neus lucht had binnengenomen en die weer door de fluit blies. Heel eenvoudig, maar subliem! Later kwam de zangeres samen met twee instrumentisten. De live muziek was zeker een meerwaarde bij de voorstelling!
Van het dansoptreden waren de groepsbewegingen de sterkste! Zoals ik het zag was het wolk die zich verplaatste over het podium: soms was de wolk groot, soms was ze klein. Soms verplaatste de wolk zich snel, soms traag. Maar heel belangrijk was dat het contact van de dansers die de wolk vormden nooit doorbroken werd. Dit gebeurde vaak door blikgeleiding: elke danser keek een andere danser aan en wisselde altijd zijn blik naar iemand anders. Fantastisch gewoon!
De decoropstelling vond ik ook heel krachtig. Leeg behalve een lijn aarde vooraan op het podium. De mensen op de eerste rij, waaronder ik en mijn gloednieuwe 60+ vriendinnen, kregen het wel hard te verduren tijdens de solo-dans van een mannelijk danser die alle aarde in het publiek schopte. Maar ja, dat kan je ook opvatten als een interactief spel met het publiek, alleszins was voor ons de kracht van zijn bewegingen zeker en vast merkbaar!
Kortom, het was een prachtige avond. Wanneer is de volgende voorstelling van Anna Theresa de Keersmaker?

Keep this (0)

Laatkomers remain invisible

Misschien is te laat komen wel mijn handelsmerk aangezien ook deze reactie ongeveer een maand te laat komt. Maar dus ook die beruchte avond dat de graslei overstroomt werd met wat hier wel eens als ‘een sekte’ wordt omschreven, was Stefaan anderhalfuur te laat en was iedereen al weer de warmte gaan opzoeken in een caféetje of in zijn bed. Het maakte de ervaring voor mij en mijn partner alvast een stuk persoonlijker. We hadden ook geen last van ‘toeschouwers’ om het zo te zeggen die even op de schouder kwamen tikken om te vragen of ze zich al zorgen moesten maken bij dit tafereel. Nee, juist twee mensen die naar een mp3 aan het luisteren zijn, laat op de avond, aan de graslei.
We vonden het beiden een meeslepende ervaring. In je hoofd weet je dat je vaak zo denkt. Maar nu worden de vragen je gedicteerd: wie is de man die iets verder voor je loopt? waar denkt hij aan? waarom is iedereen aan het bellen? kijk naar je reflectie in het raam: wat heb je al bereikt en wat wil je nog bereiken?
Levensvragen, ik geloof oprecht dat iedereen ze heeft, maar met de achtergrondmuziek, de rustige aangename stem en het vervreemdende effect dat je niet zelf kan verder filosoferen maar dat iemand anders het je in je plaats doet, gaven de ervaring extra smaak. Het was als het ware of je verstand een halfuurtje niet van jou was.
Applausje voor onszelf en voor Duncan!

Keep this (0)

Blacc is Back!

Black Music is terug van weggeweest! Ooit wel eens willen weten hoe het geweest moet zijn “back in the days” van Ray Charles en co? Dan is Aloe Blacc een heuse aanrader! Na Amy Winehouse (‘Rehab’, ‘Back to Black’, ‘Valerie’, ‘You know I’m no good’), Alesha Dixon (‘the boy does nothing’), Duffy (‘Mercy’, ‘Rain on your parade’) e.a. brengt ook Aloe Blacc je terug de liefde voor originele Soul Music bij!

Het voorprogramma van On-point Records zat al meteen strak. Dit jonge, Belgische hiphopgroepje overbluft je zowel instrumentaal als met zangtalent. De zaal was al meteen in de juiste sfeer gebracht. En dat was nog maar een voorsmaakje. Want niet veel later stond de nieuwe hiphop-sensatie, Alloe Blacc, on stage. Na een lange instrumentale intro die de spanning er duidelijk moest inhouden, werd Blacc ingeleid door het begindeuntje van het welgekende nummer ‘I need a dollar’ … Edoch, was dit niet het eerste nummer. Na een redelijk onbekend repertoire gebracht te hebben waarmee hij me talloze keren wist te treffen met zijn muzikaal talent, kwam eindelijk de grote hit. Geloof me vrij als ik je zeg dat de zaal in extase ging. Niet alleen omdat het een hit was, maar omdat Blacc een ware entertainer is! Via een constante interactie met het publiek kon je gewoon niet blijven stilstaan. Op een gegeven moment riep hij luidkeels in zijn micro: “Now we’re gonna do it old style!” waarbij het publiek een middenrif moest vrijhouden waarin men één voor één een solo-dansact mocht gaan uitvoeren. Het publiek ging uit het dak! Na zijn hitnummer zette hij zijn show verder door bekende nummers van o.a. Bob Marley (No woman, no cry) en Micheal Jackson (Billy Jean) in heel soulvolle versie naar voren te brengen. Zijn afsluiters waren eerder enkele intieme nummers die de zaal met een goed gemoed naar huis stuurden.

Aloe Blacc, you were worth all your dollars!

Keep this (0)

Allez Vooruit, 't was goe ;)

Mijn eerste ervaring binnen Vooruit (buiten de fuiven) en ik moet zeggen: ik had het best naar mijn zin. Tot die avond klonk de naam James Yuill me onbekend in de oren: buiten het feit dat hij folk op zijn gitaar mixte met electronica-beats, zoals ik gelezen had in het programmaboekje, had ik geen flauw idee aan wat ik me moest verwachten.

Voor de eerste keer op tijd in mijn leven (zelfs 10 minuutjes op voorhand!) aangekomen, kon ik het concert vanaf de start meemaken. Hij begon meteen met een verrassend up-tempo liedje (dat is verrassend als je de artiest nog nooit hebt gehoord en niet goed weet wat je je bij ‘folktronica’ moet voorstellen). De beat zat in ieder geval goed, maar het publiek bleef eerder statisch. Wat wel spijtig was aangezien ik mezelf niet durf ‘smijten’ als de rest zich niet ten volle overgeeft aan de muziek. De licht-effecten zorgden alvast voor de juiste sfeer.

Waar ik me na een tijdje echter wel wat aan ergerde was dat zijn gezang ietwat monotoon was. Ok, hij zingt niet vals (als ik dat al kan beoordelen met mijn ‘muzikaal’ gehoor), maar hij zingt steeds een beetje op dezelfde toon. Als ik het durf zeggen zelfs wat saai! Een vriendin van mij zei: “ik vind het goede muziek, tot zijn mond weer open gaat.” Ik kan haar gevoel beamen! Maar ik wil wel nog toevoegen dat ik zijn teksten origineel, diepzinnig en uiterst goed vond: “be the greatest man in history, be the greatest man you can be…” James, ik doe mijn best!

Keep this (0)