Marc Vanrunxt ontleedt in ‘Showtitle #63 Black mark’ de achterkant van het beeld.
De beeldend kunstenaar Stefan Brüggemann biedt op een website gratis zijn restjes creativiteit aan. Iedereen die wil kan uit een lijst van 728 titels er een kiezen om zijn eigen kunstwerk mee te dopen. Marc Vanrunxt liet zijn oog vallen op nummer 63 in de lijst, Black mark. Nummer 232, Complete delete, was misschien ook geen slechte keuze geweest.
In zijn voorstellingen legt Vanrunxt vaak een parcours af dat back to basics als uitgangspunt heeft. Geen bonte, hyperexpressieve plaatjes, maar een afgepeld formalisme dat zijn uitdrukkingskracht ontleent aan de uitgepuurde aanwezigheid van het lichaam zelf. Dat is in zijn nieuwste niet anders. Marie De Corte, Eva Rodenburg en Etienne Guilloteau, dansers met wie de choreograaf al eerder werkte, treffen elkaar voor het eerst samen in zijn universum van gestolde bewegingen en bevroren rompen en ledematen.
Wat je ziet in Black mark is niet wat je beleeft. De choreografie werkt als een steen in het water. De dansers komen op, nemen hun positie in, houden die vast, en verdwijnen weer. Zo articuleren ze steeds duidelijker hun razende stilstand. Ze laten in de verstilling een borrelend onderbewustzijn ontkiemen dat pookt tegen de leegte die de scène en zijzelf uitstralen. Hun afwezigheid laat rimpelingen na die steeds verder in elkaar cirkelen.
Vanrunxt peilt zo op radicale wijze naar de achterkant van het beeld. Door kleine, gekende gebaren zoals het klappen in de handen of gaan liggen ten volste uit te voeren, verliezen ze hun gangbare associatie en betekenis. Ze eisen een eigen materialiteit en kwaliteit op, die zich normaal gezien zouden onttrekken aan de blik van de toeschouwer.
Voor deze creatie stelde Vanrunxt zijn ruimte open voor andere kunstenaars. Hun bijdragen fungeren schurend, als de andere kant van de medaille die hij hier openwrikt. Sophie Nys’ video-loop, de tekst van Bart Meuleman, de schetsen van Robert Cash, en tot slot Danai Anesiadou die als standbeeld in de hoek staat: ze krijgen allemaal hun weerslag als projecties tegen de muur. Ze infecteren de opzet door te eindigen als beeld, in plaats van de omgekeerde weg te volgen die de dansers bewandelen.
Vanrunxt danst op een slap koord. In zo’n fragiele constellatie kunnen gestes al snel te nadrukkelijk worden. De uitvergrote herinterpretatie van Anthony Gnazzo’s keelklankenconcert The Population Explosion schiet bijvoorbeeld wat te ver door richting het pathetische. De breuk wordt dan te groot om mentaal te kunnen overbruggen.
Dat neemt niet weg dat hij erin slaagt je mee te nemen in een heldere voorstelling die je voorbij laat gaan aan je eigen kijken. Om het met Brüggemanns nummer 95 te zeggen: het was zeker No nothing.
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can: