Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Tien jaar zijn ze reeds bezig en in de Vooruit kwamen ze hun vierde plaat, ‘The King of Eyes, Tits & Teeth’ voorstellen maar toch blijft het grote succes nog steeds uit voor Monsoon. Dat werd alweer pijnlijk duidelijk in een amper gevulde Balzaal.

Op de valreep werd Sleepingdog nog toegevoegd als voorprogramma. Een ietwat bizarre keuze aangezien de breekbare luisternummers van Chantal Acda in fel contrast staan met de krachtige rock die Monsoon maakt. Voor een keer vonden we het dan ook niet jammer dat de opkomst tegenviel want de muziek van Sleepingdog leent zich niet tot overvolle en luidruchtige concertzalen. Acda, bekend van haar groep Chacda, bracht net haar tweede langspeler ‘Polar Life’ uit, die ze helemaal alleen inspeelde. Op het podium had ze echter twee extra muzikanten meegebracht waarvan vooral Nick Berkvens van Transit een prominente rol toebedeeld kreeg. Zijn afkomst uit de postrockwereld was overduidelijk en gaf een extra cachet aan de frêle songs van Acda. Sleepingdog is wellicht geen spek naar ieders bek en daar zijn we blij om.

Een heel paar ander mouwen was Monsoon. De groep rond Delphine Gardin en Joël Grignard leverde met ‘The King of Eyes, Tits & Teeth’ hun meest veelzijdige en coherente album tot nog toe af. Dankzij de samenwerking met Peter Crosbie als producer (The Tellers, Minérale) werd hun muziek meteen een stuk toegankelijker. Bewijs hiervan is de airplay van singles Big Dog en Time, al blijft het nog steeds te beperkt.

Opener Quiet Exile trok de set langzaam op gang. Wij misten onmiddellijk het agressieve aspect van het nummer en dit door een tekort aan gitaarwerk en te luide percussie. Hetzelfde geldt voor het daarop volgende Junkie Superstar. De volgende nummers werden bij momenten eveneens gekenmerkt door hun rommeligheid. Daarenboven ontbrak het de groep nog wat aan speelplezier en présence. Ook hier kwam gelukkig verbetering in naar het einde van het optreden toe. Al snel werd duidelijk dat zangeres Delphine Gardin beschikt over een gezonde portie charisma. En op het podium weet ze dat ten volle uit te buiten.

Harder trok de boel uiteindelijk toch wat recht. Eindelijk hoorden we opnieuw de kracht die we misten en wanneer Gardin begint te krijsen als een bezetene, zijn we helemaal verkocht. Jammer genoeg werd dit niveau niet aangehouden. Het trio Voodoo Sister (met de heerlijke contrabas van Grignard), One Million Roses (met sensueel gefluister van Gardin) en het rauwe Big Dog vormden het orgelpunt binnen de set. Ook het furieuze Decadent Dandy en de single Time wisten ons te bekoren.

Op het einde van de set kwam plotseling Sacha Toorop (Zop Hopop) het podium opgewandeld om I Had a Dream – misschien wel het allerbeste Monsoon-nummer – mee te zingen. Zijn bijdrage was hier echter volstrekt overbodig, waar in zwoele afsluiter Comic Strip Bubbles de meerwaarde wel hoorbaar was. Het laatstgenoemde nummer werd voorafgegaan door het tedere Love Me dat Gardin als een klein schoolmeisje met een discobal in haar handen bracht. Ontroerend.

We kunnen ons echter niet van de indruk ontdoen dat dit niet Monsoon op topniveau was. Zo miste Six Feet Under de veelzijdigheid die het op plaat wel heeft en leek het geluid dat hen zo typeert, live dikwijls verdwenen. Iets zegt ons dat deze groep simpelweg wat meer op de planken zou moeten staan en een zeker routine zou moeten kweken in hun optredens. Hoe dan ook, dit optreden deed geen afbreuk aan het ontegenspreekbare feit dat Monsoon een ondergewaardeerde supergroep is en blijft.

• www.damusic.be