Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Wat de politici van ons kleine landje niet lukt, kan in popland wel: een huwelijk tussen Vlamingen, Walen en Brusselaars dat wérkt. Monsoon doet het nu al tien jaar en vier platen lang.

Tegenwoordig smaakt het woord ‘monsoon’ een beetje klef – dank u wel Tokio Hotel – maar de Brusselse groep die zich naar de warme passaatwind noemde, heeft gelukkig niets met de Duitse tienerpopsensatie te maken. Denk liever aan het sfeervolle universum van Throwing Muses, PJ Harvey en Blonde Redhead.

Op de nieuwe cd The king of eyes, tits and teeth – de titel hekelt het plastieken schoonheidsideaal – liet het vijftal voor het eerst een buitenstaander toe om het kaf van het koren te scheiden. Dat resulteerde in een naar de radio lonkende popparel met een donker randje. De eerste single ‘Comic strip bubbles’, een duet met de Luikenaar Sacha Toorop, was de voorbode van een lichtvoetiger geluid.

‘Onze muziek wordt nu voor het eerst door Studio Brussel en Pure FM opgepikt’, zegt de bassist/gitarist Joël Grignard, die samen met de zangeres Delphine Gardin de drijvende kracht is achter Monsoon. ‘Vroeger deden we onze zin en trokken ons van de rest niets aan. Maar naarmate je ouder wordt, word je milder en besef je dat als je meer airplay wilt, je het anders moet aanpakken.’

‘Vroeger deed ik alles zelf, schrijven, opnemen, producen, maar deze keer hebben we een producer ingehuurd om ons geluid wat uit te zuiveren. Pas op, we hebben onze ziel niet aan de duivel verkocht hoor. Maar Monsoon werd vaak als donker, zwaar en complex ervaren en nu klinkt alles coherenter en toegankelijker. Ik wil dat iedereen naar onze muziek kan luisteren, ook mijn grootmoeder.’

‘Onze plaat is verschenen net voor de eindejaarsperiode, een beetje een dood moment voor de muziekindustrie’, beseft Grignard. ‘Maar de reacties in de pers waren uitstekend, zowel in Vlaanderen als in Wallonië. Dat was vroeger wel anders, in Wallonië kregen we aanvankelijk geen voet tussen de deur. Voor een groep met Brusselaars, Vlamingen én Walen is dat spijtig – wij zijn niet Vlaams of Waals, maar Belgisch.’

Ondanks de lofzang die de groep in de (Nederlandstalige) pers steevast te beurt viel, kon Monsoon maar moeilijk het grote publiek vinden, iets waar het vergelijkbare Hooverphonic wel in geslaagd is. Grignard: ‘Zij hebben sterke melodieën, maar hun sound is veel properder dan de onze. Wij zijn altijd onze eigen koers blijven varen, een beetje tegen de wind in. Delphine Gardin laat haar stemtimbre bepalen door de personages die ze voor haar teksten creëert, en daar hebben de mensen het moeilijk mee. Ook onze “multiculturele, samenstelling maakt het ons publiek niet gemakkelijk, maar net in die verschillen zit onze rijkdom. Net als in Brussel, daar lopen alle culturen door elkaar. Zo verschillend de cultuur is, zo rijk ze is. Voor muziek geldt dat ook.’

Joël Grignard en Delhpine Gardin zaten samen op de schoolbanken in Charleroi, en liepen elkaar jaren later in Brussel opnieuw tegen het lijf. De tristesse van de Waalse stad zit subtiel vervat in de muziek van Monsoon. Het nummer ‘Stories of love’, een hoogtepunt op de nieuwe plaat, is een melancholische brok hartzeer die je zes minuten lang naar de keel grijpt.

Grignard: ‘Als ik met muziek bezig ben, denk ik niet aan Charleroi, maar het heeft mij zeker beïnvloed. De stad wordt als lelijk beschouwd, maar die steenbergen en oude fabrieken hebben juist veel charme. Ik ben er weggegaan omdat ik er muzikaal op grenzen stuitte – Charleroi, dat is blues en metal. Ik ben jazzstudio gaan studeren in Antwerpen, en daarna conservatorium in Gent. In Antwerpen leerde ik muzikanten kennen van Deus, Kiss My Jazz en Moondog Jr., en er opende zich een nieuwe wereld. Ik blijf een rockmuzikant, maar voor mij is jazz de basis van alles.’ (tz)

Monsoon, Vooruit 24/1, 20u, Vooruit, balzaal, Gent; 22/3, AB, Brussel.

www.vooruit.be

www.monsoon.be