Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Miskend, onderschat, ondergewaardeerd. Het zijn allemaal woorden waarmee we Monsoon kunnen omschrijven maar die eigenlijk nog een understatement zijn. De Brusselse groep rond zangeres Delphine Gardin en gitarist Joel Grignard timmert al bijna tien jaar aan de onnoemelijk lange weg die succes heet. Met ‘The King of Eyes, Tits and Teeth’ komen ze hopelijk eindelijk op de snelweg terecht in plaats van, onterecht, op de boerenwegel te blijven trappelen.

In 1984 kwamen Gardin en Grignard elkaar tegen op school in het donkere Charleroi. Ze groeiden op tegen de achtergrond van die vuile en slecht gereputeerde stad maar putten daaruit allebei hun artistieke inspiratie. Toen ze elkaar tien jaar later toevallig tegenkwamen in onze hoofdstad, besloten ze een groep op te richten en nog eens vier jaar later was Monsoon geboren. ‘The King of Eyes, Tits and Teeth’ vormt het vierde album van de groep na onder meer het succesvolle ‘Speak’ uit 2004 en het vergeten ‘The Weird Zoo’ uit 2005. Vooral ten tijde van het eerstgenoemde album was de pers vol lof over Monsoon, maar hoe meer ze geloofd werden, hoe minder het publiek geïnteresseerd leek.

Waar ‘Speak’ soms nog met haken en ogen aan elkaar leek te hangen, vormt ‘The King…’ een volwaardige en meer samenhangende plaat waar duidelijk heel wat denkwerk aan vooraf gegaan is. Opener Big Dog is overstuurde Goldfrapp (en ons lijkt het een hele prestatie om Goldfrapp overstuurd te laten klinken) en Hit and Run is een pompende rocksong met Garbage-allures. Op Kissing the Midnight Hour horen we de typerende stem van Gardin evolueren richting Patti Smith terwijl ze op het schitterende duet met Sacha Toorop, Comic Strip Bubbles, dan weer bijzonder zwoel klinkt.

Die grote verscheidenheid siert Monsoon en maakt meteen duidelijk dat we hier met professionelen te maken hebben. Ze flirten openlijk met oude én moderne muziek maar weten er een schitterend evenwicht in te vinden. Voorbeelden hiervan zijn het dromerige Time en het ijle Love Me maar evengoed het hilarische Decadent Dandy en het stevige Psychedelic Madhouse. Onder meer door die afwisseling doet Monsoon geregeld denken aan Blonde Redhead. Verder onthouden we zeker ook nog de afsluiters Stories of Love (een hopeloze tearjacker) en Quiet Exile dat het mooie einde vormt van een plaat zonder één enkel dieptepunt.

‘The King of Eyes, Tits and Teeth’ laat zich met gemak in één ruk uitluisteren en dat is iets wat we tegenwoordig niet dikwijls meer kunnen zeggen. Er zit iets onbeschrijfelijks en ongekends in de muziek van Monsoon dat voortdurend onze aandacht weet te trekken. Dat zorgt ervoor dat wij fan voor het leven zijn én dat dit één van de platen van het jaar is.