Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Jef Neve brengt zijn derde cd, ,,Nobody is illegal’’, uit bij het grote platenhuis Universal. Dat is een uitzonderlijke stap voor een jazzpianist, maar Kempense nuchterheid houdt hem met beide benen op de grond.

Je zou hem de Tom Boonen van de jazz kunnen noemen. Hij komt ook uit de Kempen en heeft dezelfde sappige, aanstekelijke manier van praten. En de 28-jarige Jef Neve maakte de voorbije jaren net als zijn fietsende streekgenoot furore.

Zijn eerste cd’s, Blue saga en It’s gone , opgenomen op een klein label, oogstten veel lof. Neve kreeg de Klaraprijs 2005, hij werd genomineerd voor een Zamu Award en voor een Vlaamse Cultuurprijs. Met zijn trio schrijft hij nu de soundtrack voor de nieuwe film van Felix Van Groeningen, Dagen zonder lief.

Zijn nieuwe cd Nobody is illegal is een mozaïek, minder eenduidig dan zijn vorige opnamen. Pompeuze, wildere en schaamteloos romantische nummers volgen elkaar op. ,,Teren op mijn succes zou een vorm van luiheid zijn. Een artiest moet evolueren’’, vindt Jef Neve.

Fanfare

Jef Neve groeide op in het dorpje Oosterlo, bij Geel. ,,Tijdens de dolle augustusdagen kwam de Zangeres Zonder Naam. Je had ook de fanfare, waarin ik baritonsaxofoon speelde. Dat was het muziekleven van Oosterlo. Ik heb daar graag gewoond. Zo’n typisch klein dorp. Maar de wereld was vlug groter.’‘

,,Ik groeide op in een omgeving vol klassieke muziek. Mijn ouders zijn grote Mozartfans. Toen ik vijftien was, zocht de slagwerkleraar van de muziekacademie van Geel een pianist voor zijn ensemble. Het was de eerste keer dat ik een drumstel zag en ik was er meteen weg van.’‘

,,Met die drummer vormde ik een funkbandje, Mr. Zebedee. Onze gitarist had bij de Jazzstudio les gevolgd en bezat een grote platencollectie. Van de electric Miles Davis gingen we terug tot de bop.’‘

,,Een oom, die schilderde en zich daarbij liet inspireren door de muziek van John Coltrane, gaf me cassetten. ‘Jefke, gij met uw funk, luister hier maar eens naar’, zei hij. Een van de eerste platen van het Frank Vaganée kwartet stond daar ook op. Vaganée was de onbereikbare ster voor mij.’‘

,,Toen ik toegangsexamen deed in het Lemmensinstituut in Leuven, kende ik weinig van jazz. Daar zaten de pianist Ron van Rossum en iemand die hij aansprak als Frank. Was dat Frank Vaganée? Ik blokkeerde en ik heb een verschrikkelijk stukje gespeeld. Alleen door te zeggen dat ik beter baritonsaxofoon speelde, ben ik toegelaten. Een leugen, maar ik was zo blij, dat ik me voluit heb gegeven. Bij Jan Vermeulen, de broer van de jazzpianist Eric Vermeulen, begon ik ook klassiek te volgen. Van hem heb ik veel geleerd, muzikaal en als mens.’‘

Jamie Cullum

Dat Universal hem voor zijn derde plaat benaderde, verbaasde Jef Neve. ,,We vingen geruchten op over geïnteresseerde platenlabels, kleine, maar ook grote zoals Universal en EMI. Zelfs de grote baas van Blue Note zou interesse betonen. Wij besloten gewoon voort te doen. De muziek was al opgenomen toen Universal opdook.’‘

,,Zij proberen hiermee iets uit. Veel geld zullen wij niet opbrengen, maar ze gaan ons promoten tot in het buitenland. Universal heeft Jamie Cullum ook flink vooruitgeholpen. Maar nee, ik ga niet zingen. Dat kan ik de mensheid niet aandoen.’‘

,,Nobody is illegal’’ lijkt met zijn vele grooves en vamps aansluiting te zoeken bij hippe pianotrio’s als The Bad Plus en E.S.T.

,,We zijn geen Branford Marsalis of Brad Mehldau, we moet ons eigen bescheiden niveau onder ogen zien. Maar we proberen onze muziek wel zo sterk mogelijk te maken. We gebruiken de studio als instrument, maar zonder gimmicks of effecten na te jagen. We vragen ons voortdurend af of we niet te ver gaan. Het mixen duurde zes dagen, het was een angstaanjagend proces.’‘

,,Ik wilde geen opvolger maken van It’s gone . Dat zou te gemakkelijk zijn. We spelen nu ook veel energieker. Dat gevoel wilde ik vatten. Deze opname is moeilijker, maar hoe meer ik ernaar luister, hoe beter ik ze vind. It’s gone kun je opzetten als je vrienden uitnodigt voor een etentje. Onze nieuwe cd werkt niet bij friet en stoverij. Daarvoor is hij te gevarieerd.’‘

Opvallend is het gebruik van blazers. Is dat de fanfare die terugkomt?

,,Bij Tom Waits hoor ik die blazers ook zo graag. Ik smelt er telkens van. Op het nummer ‘Nothing but a Casablanca turtle slide-show dinner’ is het meer een knipoog. Dat stuk moest absurd worden en terwijl ik het schreef, escaleerde dat. We gaan er zwaar over. Je houdt ervan of je haat het. Maar het is anders. Enkele meer jazzgerichte stukken hebben we niet geselecteerd. Waarom nog een zoveelste versie van een Quincy-Jonesnummer? Liever iets anders, besloten we.’‘

Zoals ,,Abschied’’, dat dan weer pure romantiek is?

,,Ik ben heel melancholisch. Dat nummer heb ik geschreven toen de relatie met mijn vriend op de klippen liep. Dat is iets van mij. Een belangrijk stuk.’‘

Gaat u nog in cafés en clubs spelen, nu u bij een grote platenfirma zit?

,,Ik heb onlangs nog gejamd in de Buster in Antwerpen. Voor honderd euro. Superleuk. Dat blijf ik doen.’‘

,,Ik besef dat de druk groter wordt. Natuurlijk wil ik succes. Maar ik wil ook integer blijven. Ik probeer het als een spel te zien, zo relativeer ik het wat.’‘

http://www.standaard.be