Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Met “Nachtschade” verzamelt Victoria uiteenlopende stemmen rond de wereld van de stripact. Een wereld die zich afspeelt in een schemerzone van zijn en schijn wordt enerzijds kritisch, dan weer zacht en teder, komisch of conceptueel beeldend geënsceneerd. Meer nog dan de stem van de danser of danseres drukt elke maker zijn stempel op de creatie. De ene keer voorspelbaar, de andere keer onthullend intiem.

Het Gentse productiehuis Victoria vroeg zeven podiumkunstenaars een solo te creëren voor even veel stripteasedansers. Pol Heyvaert en Dirk Pauwels verzorgden de regie. Het Emanon Ensemble speelt live muziek van Ad Cominotto. de delen.

Meer dan een striptease–act creëerde De Volder een teder De begeleidende houtblazers en af en toe een speelse link met een andere act maken het geheel tot een vloeiende optelsom van beeld, een scène die deed denken aan een slaapritueel. De danseres baadde nagenoeg letterlijk in een mysterieuze roodgroene belichting. Maar het waren vooral de witte sokjes met strik die de scène een haast kinderlijke onschuld meegaven. Ook zo voor de handen en voeten van de vrouw, die mekaar zacht liefkoosden.

Alain Platel leek op het eerste gezicht wél gekozen te hebben voor een “echte” striptease. Het Emanon Ensemble speelt ‘Je t’aime moi non plus’ van Serge Gainsbourg. Over het gehele podiumvlak schuiven zwarte panelen over mekaar tot sensuele kijkdozen. Een vrouw gaat uit de kleren. Op de rood belichte achterwand verschijnt het beeld van een penis. De vrouw op scène draagt onooglijk hoge hakken, een kwelling: ze trilt duidelijk zichtbaar op de benen. Platel eindigt met een cliché: penis in erectie en de actrice die ‘My Favorite Things’ (Sound of Music) zingt. Een spijtig voorspelbaar contrast.
Een sterke keuze is het contrast tussen de babbelende dame die een burleske opvoert en de eindscène waarin ze het op de huid geschilderde ondergoed met een spons van het lichaam wast. Het pantser van een in woorden vertaald standpunt over de hedendaagse seksuele bevrijding wordt nagenoeg letterlijk weggewassen. De burleske als schild, het lichaam als veelzeggend wapen.

Of het kleine kindvrouwtje dat aan de hand van een muzikant, uit de zaal, het podium wordt opgeleid. Ondanks het feit dat je als toeschouwer de veilige afstand van het theater kan meerekenen, lijkt het wel of je de performer op de huid zit. Een meisje aan haar lot overgelaten in de spotlight.

Claudia Triozzi gaat aan de slag met de de camouflage die een stripteasegirl ondergaat. Boven de scène hangt een gigantisch kader, daarachter een illusionistisch beeld op de wand geprojecteerd. Voorzichtig word je een vrouw gewaar, gehuld in prints die opgaan in de wand. Ze kleedt zich uit, vervelt, onder de kledij hetzelfde motief. De aandacht wordt gevestigd op het kijken. Heel conceptueel, maar daarom niet minder interessant.

Een Chippendale in slip verschijnt op het podium. Hij trekt de kleren uit die hij niet meer draagt. Met een knipoog. Wim Vandekeybus laat een vrouw een droogstoppel van een man, te zien op een projectiescherm, de mond snoeren. Een vrouw, aanvankelijk een stagehand die de podiumwissels doet, gaat gehuld in blonde pruik en strak pak het podium op. Ze gaat de strijd aan met de mannelijke wil. Ze wint.

De opeenvolgende acts laten verschillende aspecten van de echte striptease zien: verleiden, kwelling, bedrog, camouflage… Deze makers kruipen als het ware in het hoofd van de dansers die vooral geacht worden te communiceren met hun lichaam. In “Nachtschade” wordt de dubbelheid ontrafeld, de tegenwereld gaat full monty.