Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Met ‘Ozark Henry a decade’ besluit Piet Goddaer tien jaar Ozark Henry. Eerst tast hij nog even de landsgrenzen af tijdens een intieme theatertournee, daarna richt hij zijn blik resoluut op andere oorden.

‘Godspeed’ heet de nieuwe single van Ozark Henry. Dat is Engels voor ‘geluk’, maar je wenst er ook iemand een ‘goede reis’ mee. Na een succesvol decennium als Ozark Henry botst Piet Goddaer (37) op de grenzen van dit landje. Zijn fijnbesneden mix van pop, jazz, klassiek, reggae en dance heeft hem geen windeieren gelegd – platina albums, een batterij Zamu Awards, passages op Werchter en Pukkelpop, uitverkochte concerten in de AB en Vorst Nationaal – maar de Kortrijkzaan heeft het hier wel gezien en is klaar voor een buitenlands avontuur.

Eer het zover is, blikt hij terug met de dubbele verzamelaar Ozark Henry a decade. De eerste cd bloemleest uit het succestrio Birthmarks (2001), The sailor not the sea (2004) en The soft machine (2006). Op de bonus-cd belandden remixen van nummers uit de minder bekende eerste twee Ozark-albums, I’m seeking something that has already found me (1996) en This last warm solitude (1998), en zijn soundtracks.

De aansluitende theatertournee is ondertussen bijna tot het laatste zitje uitverkocht. Een feestelijk slot volgt op 26 april in de Lotto Arena. Voor we hem een goede reis wensen, sleuren we Piet nog vlug tien pieren uit de neus.

1 Word

‘Word was een concept van mijn broer Jan, het was de eerste groep waarmee we opgemerkt werden. Hij maakte de muziek en ik leverde daar Beastie Boys-achtige raps bij. Ons eerste concert was in een café in Kortrijk. Onze drummer had een black-out, het werd een fiasco (lacht). Maar onze demo werd wel opgepikt door Luc Janssen en Chantal Pattyn bij Studio Brussel; het nummer “Henry man-she, werd zelfs opgenomen in de dagprogrammering. De groep was een bescheiden succes, we deden voorprogramma’s van onder andere Soul Coughing en Consolidated. Maar toen ik de kans kreeg om mijn eigen ding te doen, bloedde Word dood. Ik schreef in die tijd ook muziek voor theater, onder andere voor Theater Antigone. Een van die songs was “Rosamund is dead,, een nogal apart nummer, maar ik kreeg er wel een platencontract mee te pakken. Mijn alias werd Ozark Henry – Henry zoals in Junkie van William Burroughs. Heroïne is zo belangrijk in dat boek, dat het een personage wordt. Een paar weken later hoorden ze bij de platenfirma (Double T) over die dubbele betekenis. Even waren ze in paniek. Ze vreesden dat ze een junkie getekend hadden (lacht).’

2 ‘Dogs and dogmen’

‘Mijn eerste single. Ik had in 1996 een huis gekocht in Kortrijk dat ik aan het opknappen was – ik woon er nog steeds – toen ik op een kleine radio de eerste keer “Dogs and dogmen, hoorde. Dat deed me wel wat. Ik vind het nog altijd speciaal om een nummer los te laten. Het leidt zijn eigen leven en het heeft een invloed op dingen. Over mijn debuut (I’m seeking something that has already found me, red.) hoef ik mij niet te schamen, vind ik. Het album kreeg goede kritieken, maar verkocht voor geen meter.’

‘Mijn eerste Ozark Henry-optreden gaf ik in Brussel, met de hulp van Richard Jonckheere van Front 242. Het was een quadrafonisch concert. In de vier hoeken van de zaal stonden luidsprekers die elk een ander geluid uitstuurden. Het publiek stond midden in een poel van geluid. Ook de cd zelf was met zo’n 3D-effect opgenomen. In een goede geluidsopstelling werkt dat bevreemdend. Je zit echt “in, het geluid. Maar tegelijk gaf dat de muziek een beklemmend gevoel.’

3 Le jeune Bowie flamand

‘Grappig, he. Toen I’m seeking een jaar later in Frankrijk werd uitgebracht, noemden ze me “le jeune Bowie flamand,. Dat is een mooi compliment, zolang je het kunt plaatsen. Bowie kon mijn muziek ook wel appreciëren. Hij vond in mijn manier van werken dezelfde hang naar theatraliteit waar hij naar streeft. Toen ik hem in 2002 ontmoette op Beach Rock, gaf ik hem een exemplaar van Birthmarks. Hij dacht dat ik iemand van de platenfirma was en begon onbevangen over mij te spreken. Net toen het wat vervelend begon te worden, heeft iemand hem gezegd dat ik het was.’

4 ‘If this is love’

‘Eind jaren 1990 heb ik voor de grap met Richard Jonckheere een singletje gemaakt onder de naam Latchack feat. Sunzoo Manley: “If this is love,, een soort disco-housetrack. Van helemaal niks tot een kant en klaar nummer kostte het ons vier uur en een fles wijn, maar het sloeg wel aan in heel Europa. Daarna werd Sunzoo Manley een freejazzproject, met Frank Deruytter (Wizards of Ooze) en Stéphane Galland (Aka Moon).’

‘Eind 1999 was ik weggegaan bij Double T en in de zomer van 2000 werd ik gecontacteerd door Sony. Ik wilde Sunzoo Manley als groep op de rails krijgen, maar ook verder gaan met Ozark Henry. Sony heeft dan de Manley-plaat To all our escapes uitgebracht om mij te plezieren. Maar in datzelfde jaar (2001) “ontplofte, Ozark Henry met Birthmarks en is er van Sunzoo Manley niets meer in huis gekomen.’

5 ‘Birthmarks’

‘Dat Birthmarks een toegankelijkere Ozark Henry liet horen, kwam deels omdat ik mijn experimentelere ei kwijt kon bij Sunzoo Manley. Maar de belangrijkste reden is wellicht dat ik voor het eerst met echte muzikanten werkte. De muziek live opnemen, wou ik altijd al doen. En nu gaf mijn platenfirma me die kans.’

‘Birthmarks was voor mij een alles-of-nietsplaat. En het is goed uitgedraaid.’

6 Home Henry

‘Home Henry is mijn thuisstudio, bij wijze van spreken een laptop en een tafel (lacht). Ik werk daar aan mijn songs. Vanaf Birthmarks moest ik trouwens leren om mijn muzikanten wat vrijheid toe te laten. Al wijk ik toch niet graag te veel af van wat ik in het arrangement voorzien heb.’

7 Einzelgänger

‘Raar he. Ik vind eigenlijk niet dat ik een Einzelgänger ben. Misschien komt het doordat mijn muziek zich niet onmiddellijk met iets anders laat vergelijken. Ze is niet ontstaan uit een soort mode en ik maak geen deel uit van een beweging, zoals Deus indertijd in Antwerpen. Ik heb ook nooit aan de Rock Rally meegedaan.’

‘Eigenlijk ben ik op een ongebruikelijke manier in de muziekindustrie terechtgekomen. Sommige mensen droomden al van kinds af om op een podium te staan, ik niet.’

8 ‘To walk again’

‘To walk again is anders dan de andere soundtracks die ik gemaakt heb. Sedes & Belli en Kruistocht in spijkerbroek waren fictie en dit niet. Ik probeerde daarom zoveel mogelijk alles mee te maken. Wat de camera registreerde, daar probeerde ik ook bij te zijn. Marc Herremans is de centrale figuur in de film. Als er gezongen wordt, ga je dat onmiddellijk met hem associëren. Dat vind ik een grote verantwoordelijkheid.’

‘Ik heb wel eens gezegd dat woorden soms in de weg staan van de muziek. Wat is het meest beeldend: de taal van de muziek of die van het woord? Voor mij is dat de muziek. Met tekst kun je wel iets suggereren, maar met muziek kun je veel meer vertellen dan je met woorden kunt uitdrukken.’

9 Puur

‘Bij The soft machine had ik eind vorig jaar op een of andere manier het gevoel: ik ben met iets klaar. Ik had eindelijk een soort van pure schoonheid gevonden waar ik nog steeds geen woorden voor heb. Daarom wil ik die periode duidelijk afsluiten. Ik sta open voor iets nieuws. Hoe abrupt die koerswijziging zal zijn, weet ik niet. “Godspeed, geeft aan in welke richting het kan evolueren. Het klopt dat mijn platen steeds puurder worden, maar ik denk dat het nog veel puurder kan.’

10 Sant in eigen land

‘Vorst Nationaal uitverkopen was zeker een hoogtepunt, maar het was vooral voor mezelf een memorabel moment. Alles kwam samen: er werd strak gemusiceerd, het publiek wilde mee, er hing elektriciteit in de lucht. Dat gebeurt maar eens om de zoveel keer. Maar het drijft je wel om te blijven optreden. Die theatertournee is anders. We treden aan met twee vleugels, percussie en een akoestische bas.’

‘Na deze tournee ga ik me concentreren op het buitenland. Ik ga daar een nieuw album voor maken, dat wordt uitgebracht in Frankrijk, Duitsland, Zwitserland en Japan. Ik vind het leuk om in een ruimere wereld te bestaan. Het geeft je een andere kijk op je werk en je manier van werken. Als artiest is het goed om jezelf te herontdekken. Het helpt je te focussen op waar je goed in bent en waarin niet, wat je eigen maakt en wat niet. Als ik alleen binnen de context van België moet functioneren, wordt het te gemakkelijk voor me. Je moet als artiest het gevoel hebben dat je moet overtuigen, veroveren. Ik heb het geluk dat het hier heel goed gaat. Maar tegelijkertijd is het ook een val. Het is aan mij om daar niet in te trappen.’

www.destandaard.be