Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Op het feest voor 25 jaar Kunstencentrum Vooruit las theatermaker Arne Sierens 25 persoonlijke herinneringen aan Vooruit voor:


(1) Het eerste dat mij tebinnenschiet:
ik sta een vrouw te kussen
in de hall tussen het café en de WC’s.
Maar echt heftig te kussen.
Echt te muilen. Een half uur lang.


(2) Een hele periode later :
er zit een vrouw in het café.
Ik zit vijf tafels verder.
We lonken naar mekaar.
Ik sta uiteindelijk op en zet de eerste stap.
Een goeie stap.


(3) Twee jaar later vieren we onze trouw.
Hier in de balzaal. Als geschenk
van de vrienden kregen we een concert cadeau
van de Simpletones en ze geven een heel goed optreden.


(4) We springen naar het café: Mijn dochter is vijf.
Er staat een catwalk opgesteld voor een show die avond.
Mijn dochter zit er op te spelen, loopt heen en weer.
Ineens laat een technieker de rookmachine rook blazen.
Ineens begint mijn dochter als een volleerde diva te paraderen.
Voedsel voor de vaderziel.


(5) Ook nog in het café:
ik heb afgesproken met een actrice
die ik nog nooit gezien heb.
Ik sta aan de bar, ze komt naar mij, en zegt: ‘Hallo’
Ik zeg: ‘Het is goed, ge moogt meedoen.’
Vooruit. Ideaal voor audities!


(6) De Antiekzolder.
Bij de gelukkigste maanden van mijn leven.
De repetities van ‘Maria Eeuwigdurende Bijstand’.
Marijke, Johan, Titus en ik werken voor het eerst samen.
We vinden mekaar en de chemie is ongelooflijk.


(7) Hier in de theaterzaal:
in de generale week voor de première
van de opera ‘Liefde voor de drie manen’
van Johan Desmet en mij.
Ineens is er een heel groot conflict over het licht
tussen de belichter en de decorateur.
Het zijn alletwee vrienden van mij.
Ze staan diametraal tegenover mekaar.
Bijna op vechten. ‘k Moet beslissen.
Ik beslis en ik verlies een vriend.


(8) Nog hier in de theaterzaal:
de concertante versie van onze opera
‘Je pleure des bananes’.
Zangers en muzikanten staan op het voortoneel.
Het doek gaat op en op het podium
staan tweehonderd bomen en struiken.
Een heel podium vol.
Heel het publiek zegt: “Oh!”
Het was ook echt magnifiek.


(9) We springen over de grens van de vijfentwintig jaar
toen deze zaal nog cinema Vooruit was en
Jean-Marc De Vos – onlangs gestorven –
hier programmeur was.
Op een bepaald moment programmeerde
hij alle horrorfilms van de Britse Hammerstudio’s,
in chronologische volgorde achter mekaar. Zeker twintig films.
Een overdosis Peter Cushing, Christopher Lee,
Frankenstein en Dracula.
Iets om te herdoen.


(10) Eind jaren zeventig. In de balzaal.
Ik organiseer mee een concert van de Britse groep XTC.
Er is geen geld voor een podium.
François Sermijn verhuurt ons 80 grote klaptafels.
Daarop komt een dansvloer van 10 bij 10.
Kan 120 kilo per vierkante meter dragen. Zegt hij.
Er is maar een kleine honderd man publiek.


(11) Diezelfde zaal: nu vierentwintig jaar geleden:
tweede voorstelling die ik ooit gemaakt heb
met De Sluipende Armoede. Het stuk heette ‘Rode Oogst’.
Een woeste voorstelling met heel veel acteursgeweld.
Gespeeld hierboven in de balzaal.
We hadden geen geld en hadden een enorm decor.
Van karton. We hadden de halve zaal ermee ingepakt.


(12) Jaren later. In dezelfde zaal.
Première van ‘De reis naar het donkere kontinent’.
Er was iets mis met één van de fasen van de elektriciteitskast.
Het lichtorgel is bezeten en laat alle spots
op een hallucinerende en totaal willekeurige manier aan en uit te gaan.
Voorstelling moeten stilleggen.


(13) Nog voor Erik Temmerman en zijn maten hier begonnen
dwaalden vrienden en ik, regelmatig door het hele gebouw.
Mijn favoriete plek was toen de sportzaal. (Wat nu de Domzaal is.)
Toen was daar nog daglicht. Hopen dooie duiven. Kapotte vloeren.
Heel veel woeste plannen om daar ooit iets te doen.
Dat is gebeurd.


(14) Heel de periode bij Blauwe Maandag hebben we daar gerepeteerd.
Op een dag was er een grote discussie tussen mij en Luc Perceval.
Het ging over ‘De Drumleraar’.
Hij zag het stuk helemaal niet zitten. “Er staat niets in.”
Ik zeg: “Luc, lees het nog een keer.”
De dag daarop zei hij dat het toch heel goed vond.
Mooie voorstelling overigens van Gilda De Bal
en Lucas Van den Eynde.


(15) Wel geweldige maanden daar
waren de repetities van het vertelstuk ‘Dozen’
dat ik met Johan Dehollander en de acteurs
van Blauwe Maandag op de vloer heb gemaakt.
Ineens klikte alles in mijn kop samen:
vloer en schrijftafel vloeiden in elkaar over.
Zo wil ik vanaf nu werken!


(16) Verleden jaar. Ook daar. Met Compagnie Cecilia.
Achttien keer ‘Trouwfeesten en processen enzovoorts’
Dat is wel wat. Elke avond vol. Wij superfier.
Het stond er heel schoon. Onze blauwe piste.
De techniekers hebben wel gevloekt
om alles naar boven en beneden te krijgen.
Merci Koen. Merci Timme.
Merci techniekers van Vooruit.


(17) Grote ontgoocheling toen ik niet
binnen ben geraakt bij Kraftwerk.
Ik heb buiten zo wat doffe klanken gehoord
toen het concert begon.


(18) Terug deze theaterzaal: DASverwanten 2002.
Dat was een soort minifestival van ons gezelschap
met als hoogtepunt de sing-along hier
van ‘The Sound of Music’.
Heel veel mensen in de zaal in Tirolerkleren.
Ook Stef en Kristof hebben voor de gelegenheid
lederhosen met bretellen en jagershoedjes aangedaan.
Halverwege de vertoning is er een rechtstreekse verbinding
met het Songfestival waar Sergio optreedt.


(19) In het café heel veel naar de verkiezingsshows
op het grote scherm gekeken. Of naar voetbalwedstrijden.
Zo dingen – dat kan niet anders –
daar moet ge samen met andere mensen naar kijken.
Vlaams Blok dat in Gent achteruit gaat
en daar meteen pinten op drinken!


(20) De liters pis in de WC’s die ik gestort heb.


(21) De muziekzaal boven:
daar heb ik ongelooflijke repetities gezien van Alain Platel,
het begin van Bonjour Madame, La Tristezza, Iets op Bach …


(22) De mens Rik Vandecaveye!
Ik herhaal: Rik Vandecaveye!


(23) Het kuispersoneel.
Ik herhaal: het kuispersoneel.
Al vijfentwintig jaar altijd en overal.
Bakens en grote houvast in de chaos
die dit enorme gebouw soms kan zijn.
Merci.


(24) De programmatoren.
De techniekers die ik den duvel heb aangedaan.
Merci Mark Lambert.


(25) Kom van de Nederkouter.
Ga door de Bagattenstraat.
In mist. In regen.
Bij sneeuw. Overdag.
Bij nacht en ontij.
Duizend keren zie ik het voor mij:
mijn huis de Vooruit.