The attendant’s gallery , dat zijn de verhalen die Koen De Sutter verzamelde, maar ook: live muzikanten, zang, een scène vol muurtjes, rekjes en doorkijkjes, veel grafisch werk én tekstuele bijdragen van Pieter De Buysser. De Sutter noemt zijn voorstelling zelf ,,een trechter’’: je begint met een afstandelijke, speelse benadering, maar op het einde houd je alleen nog de mens over.
De voorstelling begint met de poëtisch-filosofische fragmenten van Pieter De Buysser. Iemand graaft het kloppend hart van moeder Europa op, iemand anders legt zich te rusten in haar oor. Het oor staat symbool voor de culturele erfenis van Europa (Shakespeare, Voltaire, Baudelaire).
Pieter De Buysser heeft daarmee een verrassende beeldspraak uitgedacht. Je zou immers verwachten dat die culturele erfenis spreekt, in plaats van luistert. Maar hier worden Shakespeare en co geprezen om hun vermogen om naar het wel en wee van de hedendaagse mens te luisteren en, over de eeuwen heen, begrip te tonen.
Daarna wordt de voorstelling snel zwaarder. De vijf verhalen die we horen, zijn wat ze zijn: anekdotes. De Sutters opzet slaagt. Je zit inderdaad aandachtig te kijken en te luisteren naar iemand die een taal spreekt die je niet verstaat. Schilderijen, tekeningen en muziek vullen het verhaal aan, al heb je toch soms het gevoel dat je te veel moeite hebt zitten doen voor wat in wezen een onopmerkelijke anekdote is.
De acteurs vertellen met gedrevenheid, en vreemd genoeg ook met een zekere gelatenheid. De Zweedse actrice haalt uit naar de Brusselse bureaucratie, maar elke emotie ontbreekt in het verhaal van de Roemeense acteur, die de kogel toont waarmee zijn overgrootvader tijdens de Eerste Wereldoorlog werd doodgeschoten. We zien de kogel, een idioot, nietszeggend, moordend voorwerp. Er valt niets over te zeggen: het is een ding waarnaar je alleen maar met verwondering kan kijken. Net als de geschiedenis, zoals ze in deze voorstelling wordt gepresenteerd.
Van der Harst liet zich inspireren door de traditionele muziek van de verschillende landen en volkeren die in de voorstelling aan bod komen. Zoals De Sutter de echte geschiedenis wou tonen, zo zocht Van der Harst naar een manier om de authenticiteit van volksmuziek te laten horen. Die muziek moet ons nog iets zeggen, ze mag geen auditief museum worden. Zo ontstonden composities die lang niet altijd makkelijk in het oor liggen en nog een extra inspanning van de toeschouwer vergen.
All rights reserved
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can: