Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Claudio Monteverdi schreef de ‘Mariavespers’ waarschijnlijk als sollicitatiebrief aan de paus. Hij kreeg de job niet. Begrijpelijk, als je Alain Platels VSPRS ziet, waarin hij samen met Fabrizio Cassol het stuk heeft uitgebeend tot slechts waanzin overbleef.

Heiligschennis? Welnee, veeleer een hoogmis van medelijden. De band tussen de laatnegentiende-eeuwse psychiatriefilmpjes uit het Guislainmuseum en de vroegzeventiende-eeuwse geestelijke muziek van Monteverdi is niet erg reëel, maar zorgt wel voor een litanie van hysterische smarten, van angstpsychose tot Tourette, waarover de maagd Maria vanuit haar grot haar troostende armen uitstrekt, terwijl zij haar eigen vespers zingt. Daarbij is de muziek die Fabrizio Cassol op basis van Monteverdi’s vespers voor een ensemble van jazz-, rock-, zigeuner- en (versterkte) barokinstrumenten (en in al die stijlen) heeft geschreven, misschien niet van de allerhoogste kwaliteit, maar meer in overeenstemming met wat Platel op het toneel laat zien dan pakweg de Mozartbewerkingen van Sylvain Cambreling in Wolf.

Eveneens in tegenstelling tot vroeger werk van Platel, waarin hij zijn ideeën vaak in individuele dansen aan elkaar reeg, worden ze hier opgenomen in grote taferelen, van gecombineerde pas de deux tot groepsdansen, die op geraffineerde wijze met elkaar en met de muziek in verband staan. Zo krijgt een evocatie van obsessie een pendant in de obsessionele ‘Sonata sopra Sancta Maria’, is in een weidse groepsdans een boschiaanse koppoter te zien, worden de hijgende fiorituren van het door twee bazuinen gespeelde ‘Duo Seraphim’ gespiegeld in de arabesken van twee contorsionisten, welft het ‘Magnificat’ zich over niet te stoppen masturbatieschokken van de ‘patiënten’. Het mooist is deze voorstelling wanneer uit een schijnbaar anekdotische solo- of duodans in een gulp van muziek een grote groepsbeweging ontstaat, waarin nochtans elke danser zijn eigenheid bewaart. Dan zie je: Platel is klaar voor het nog grotere werk. Alain, denk toch nog eens na over die opera die je geweigerd hebt. Er bestaan er die je evengoed kunt deconstrueren.

http://www.demorgen.be