Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Acteur Titus De Voogdt over zijn samenwerking met Arne Sierens

Titus De Voogdt, bekend van zijn vertolkingen in films als Any Way the Wind Blows en Steve + Sky, is te zien in het nieuwste stuk van Arne Sierens, Trouwfeesten en processen enzovoorts, een productie van Compagnie Cecilia en HETPALEIS. ‘Acteren bij Sierens is een intense bezigheid: hij is de hoofdredacteur, maar hij verwacht wel dat wij de krant maken.’

De Voogdt is pas zesentwintig, maar hij werkt al tien jaar samen met Arne Sierens. De acteur speelde ook in de stukken Mijn Blackie, Bernadetje en Maria Eeuwigdurende Bijstand. ‘Het is pas sinds Maria dat ik denk: misschien is acteren toch iets voor mij. Voordien was ik daar niet zo zeker van.’

In 2005 pakten zich donkere wolken boven de hoofden van Sierens en co. DAStheater, een alliantie van Sierens en Johan Dehollander, zag zijn subsidies gehalveerd. Sierens stampte een nieuw gezelschap uit de grond: Compagnie Cecilia, met in de vaste kern Marijke Pinoy en Johan Heldenbergh, en bouwt momenteel aan een eigen werkruimte in het Gentse ACEC-gebouw.

In Trouwfeesten en processen vuile hoeren bedriegers slechte ouders domme kinders enzovoorts tot het einde der tijden, de nieuwe productie van Compagnie Cecilia, ontmoeten zes personages elkaar in feestzaal Rialto, waar een trouwfeest wordt voorbereid. Het toneelstuk wordt gespeeld in een cirkel, met het publiek eromheen. “Daardoor krijgt het soms de allure van een tribunaal”, vindt De Voogdt. “De personages vertolken hun standpunt en het publiek is de jury.”

Cie Cecilia – de naam refereert aan de patrones van de fanfares – zou oorspronkelijk een twaalfkoppig zigeunerorkest uit Macedonië laten overkomen om Trouwfeesten en processen luister bij zetten, maar daar staken de subsidieperikelen een stokje voor. “Nu tapdansen we. Althans, dat probeer ik”, geeft De Voogdt toe.

“Als je een voorstelling met Sierens maakt, staat maar één ding vast en dat is de titel. Al de rest vloeit voort uit improvisatie. We hebben ditmaal films van Fellini en Pasolini bekeken en een reportage over jonge boefjes in Colombia. We doorbladeren fotoboeken, steken briefjes bij de foto’s die ons iets zeggen en spelen die foto’s na. Daarna ga je bewegingen, een taal zoeken die bij je personage past.

“Acteren bij Sierens is een intense bezigheid: hij is de hoofd- en eindredacteur maar verwacht wel dat wij de krant maken. Ik werk graag met mensen die me inspraak geven. Tijdens de opnames van Any Way the Wind Blows logeerde ik bij regisseur Tom Barman. ’s Avonds namen we de tekst door, maar hij schrijft in het Antwerps en ik spreek Gents. We hebben die nacht de scène herschreven tot het werkte.

“Daarom ben ik erg op mijn hoede om in om het even welke tv-serie mee te spelen. Ik heb ooit een gastrolletje vertolkt in Flikken: op zo’n set heerst een strikt draaischema, waardoor je geen tijd hebt om iets uit te proberen. Als ik alleen zo kan acteren, ga ik liever in een café pinten tappen. Maar ik blijf ook nuchter: acteur is wat ik nu ben en er zijn niet zoveel dingen waar ik in pas.

“Ik ben toevallig in het theater beland. De zoon van Marijke (acteur Arend Pinoy) is sinds mijn jeugd een van mijn beste vrienden. Hij had een figurantenrolletje in Poètes et prisonniers van Eric De Volder (Ceremonia), maar moest op een dag verstek laten gaan en vroeg me zijn plaats in te nemen. Ik vond het zo plezant dat ik het wilde blijven doen en toen heeft Eric er in het script tweelingbroers van gemaakt.

“Op mijn achttiende heb ik toelatingsexamen gedaan bij Studio Herman Teirlinck. Na anderhalf uur al was het van beide kanten duidelijk dat ik daar niets te zoeken had, dus ben ik beeldhouwen gaan studeren. Je zult mij het nut van een toneelopleiding niet horen betwisten, maar ik geloof dat er ook acteurs zijn die geen toneelschool nodig hebben. Al ervaar ik bij mezelf soms wel een gebrek. Ik heb bijvoorbeeld nog nooit een repertoirestuk gespeeld, maar heb wel plannen in die richting.

“Arne zegt me altijd: ‘Probeer van alles uit, zodat je niet in dezelfde saus blijft roeren.’ Waarschijnlijk ga ik meespelen in twee films: Niks van Nic Balthazar en de Firmin Crets-film van Dominique Deruddere. Dit najaar ben ik wellicht te zien in de nieuwe reeks van De slimste mens.”

“Sierens wordt soms verweten volkse stukken te maken. Het is een loos verwijt, een advocaat kan even volks zijn als een fabrieksarbeider. Ik beschouw mezelf ook als een volksmens. Ik ben gebonden aan Gent en aan mijn buurt, ik ga graag in dezelfde cafés iets drinken en als ik ’s nachts om drie uur thuiskom, sla ik een praatje met mijn buurman, die op dat uur altijd zijn kat uitlaat. Ik ben niet zo’n wereldburger die om het even waar kan aarden.

“Onze personages moeten niet volks zijn, maar ze worden volks door de mondigheid en de openheid die we er als acteurs in stoppen. Arne kiest de taal die ons het beste ligt. Ik kan me niet naturel uitdrukken in Algemeen Nederlands. Misschien zal ik daardoor naast bepaalde rollen grijpen, maar ik kan alleen de taal spreken die op mijn gebit past. Het AN is een dode taal geworden, de taal van de formulieren en de taal die je op school aangeleerd krijgt. Iemand die AN spreekt, geloof ik ook niet. Het klinkt mij te gladjes.

“Theater speel je in de eerste plaats voor een theaterminnend publiek, daar moet je geen doekjes om winden. Maar soms word je ook verrast: onlangs speelden we de Franse versie van Maria Eeuwigdurende Bijstand in een stadje in de Elzas voor een klas camioneurs in opleiding. Die gasten waren dolenthousiast. De dag erop speelden we voor een klas Haartooi en toen zaten de meisjes hun nagels te vijlen tijdens de voorstelling.

“Kijk, mensen die geen zin hebben om naar theater te gaan, moeten dat ook niet doen. Zodra een toeschouwer de zaal binnenkomt, zal ik er alles aan doen om hem over de streep te trekken en voor het stuk te winnen. Maar die eerste stap, uit interesse naar het theater komen, moet hij zelf zetten.”

Toch is het een feit dat Sierens’ stukken ook het niet-theaterpubliek weten aan te trekken. “We halen het theater uit dat ‘elitevakje’. We brengen geen Griekse mythologische referenties maar eenvoudige verhalen, vaak geïnspireerd op anekdotes van nonkels of tantes. Zo beginnen we ook elke repetitie: we vertellen wat we op tv gezien hebben of wat tante zus of zo gezegd heeft. En als we een goede mop gehoord hebben die weinigen kennen, mag die ook in de voorstelling.”

http://www.demorgen.be