Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Chuck Norris doesn’t sleep, he waits… is een hallucinante trip naar de uithoeken van de verbeelding.

Knakkende selders geven de baslijn aan van het liedje ‘Vega-tables’ van ex-Beach Boy Brian Wilson. Ondertussen danst een wortel in het rond, tussen plassen champagne en kapotgeslagen borden. We zitten op het eind van de voorstelling Chuck Norris doesn’t sleep, he waits.

Hoe het zover is gekomen, valt achteraf moeilijk te reconstrueren. Wat begon als een discreet dineetje in een bekakt restaurant, is uitgemond in een kolderieke groentenorgie.

De voorstelling oogt als een film met zwarte gaten. Wat er tussen het verspringen van de beelden gebeurt, is net zo belangrijk als de fragmenten zelf. Hans Bryssinck, Diederik Peeters en Danai Anesiadou laten zien wat zich tijdens die korte, maar magische momenten van onzichtbaarheid afspeelt.

Logica kan daarbij al snel ballast zijn. Die wordt dan ook overboord gegooid om plaats te maken voor ongebreidelde fantasie. Aan de lopende band fabriceren de performers dromen en gekkigheden.

foto: (c) Giannina Urmeneta Ottiker

Het opzet zweemt naar surrealisme en de visuele vertaling ervan versterkt die idee nog. De openingsscène, waarin de disgenoten het suffe etentje in gedachten ontvluchten, lijkt zo uit Buñuels La charme discrète de la bourgeoisie geplukt. Het beeld van benepen burgers die vastzitten in een verstikkende saloncultuur, wordt doorgeprikt met excursies naar de uithoeken van de verbeelding.

Daar wonen van oudsher vampieren en zombies, maar in deze voorstelling krijgen ze het gezelschap van een Siamese tweeling en een grote, zwarte pluisbol. De personages, sfeerscheppingen en tableaus wisselen elkaar in hoog tempo af. Rekwisieten zoals maskers en glazen vliegen in het rond. De bindende factor is de kitscherigheid die ervan afstraalt.

Dat wil niet zeggen dat Chuck Norris… de zoveelste schreeuwerige knip- en plakbrij is waar de postmodernen een patent op hebben. Integendeel.

De georkestreerde afdwaling gaat gepaard met pakkende beelden en tomeloze energie. De schizofrenie die de hele voorstelling beïnvloedt, spint een ragfijn web van verwondering, waarin de toeschouwer steeds vaster komt te zitten.

Met veel flair ontwrichten de drie makers postmoderne kunstgrepen en surrealistische beeldassociaties.

Met de overgebleven brokstukken creëren ze een, weliswaar lichtjes gestoorde, vrijplaats van het imaginaire. Ze doen dat met veel humor en (zelf)relativering, en dat op zich is al een verademing. Bovendien gaan de performers zo onbevangen tewerk, dat het resultaat een prettig ontspoorde voorstelling is.

• www.destandaard.be