Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Behoud de Begeerte trekt in haar veertiende editie van Saint Amour expliciet de kaart van de lust.

,,Beminde gelovigen, verliefden, geilaards en neuroten, jullie die de hele dag aan seks doen en jullie die beweren de hele dag aan seks te doen! Voorwaar, ik zeg jullie dat de liefde een chemische reactie is met een onvermijdelijk slechte afloop.’’ Met deze woorden zegende Gerrit Komrij de veertiende editie van Saint Amour in, de literaire hoogmis van de liefde. Saint Amour doet dit jaar niet aan zachte aaitjes en liefkozingen; Saint Amour 2007 trekt de kaart van de lust. Zelfs decorontwerper Jan Vanriet ging Kamasutra.

Kwamen met al die hitsige teksten aanzetten: Saskia De Coster, Ilja L. Pfeijffer, Tommy Wieringa, Christiaan Weijts, Tom Lanoye en Gerrit Komrij. Gelukkig slagen deze zes er elk op hun manier in om van zeer plastische seksscènes toch geweldige literatuur te maken. En ach, het komt niet op een penetratie meer of minder aan, zolang ze maar goed is neergeschreven. In de fragmenten die we in de eerste helft, zeg maar de sekshelft van Saint Amour, te horen kregen, werd de daad niet plat veraanschouwelijkt. Doordat we haar nu eens tragisch en grotesk, dan weer authentiek en doorleefd, soms ook hilarisch of ronduit pijnlijk beschreven kregen, werd de literaire peepshow op geen enkel moment gênant. Het bleef genieten van een wellustig spel van woorden.

foto: WDK

Met podiumbeesten Komrij, Pfeijffer en Lanoye in de gelederen, kon er in principe ook qua performance weinig misgaan. Komrij ontgoochelt zelden – tekst en voordracht vallen bij hem op een unieke, schrijnend geestige manier samen – en als we het over sappig voorlezen hebben, tipt niemand aan Lanoye. Ook nu kreeg hij de zaal moeiteloos op zijn hand, zowel terwijl hij sonnetten oreerde als terwijl hij de parkscène voorlas waarin Maarten Seebregs ,,het Marokkaantje van de week’’ pijpt ( Het derde huwelijk ). Ook Pfeijffer deed zijn reputatie alle eer aan, want hij las op zo’n onhandig zelfgenoegzame wijze voor dat zowel zijn proza als zijn poëzie er nóg krachtiger door werden. Heeft Pfeijffer al een heel eigen taal, live wordt die met nog meer tederheid, ironie of duisternis gekleurd.

Dé grote verrassing moest dus van Wieringa of Weijts komen, want hoewel De Coster aan podiumkracht heeft gewonnen, blijft haar literatuur lastig voorlezen. Op scène lijkt haar aparte literaire stem, die zo boeit bij het lezen, op mysterieuze wijze te verdwijnen. Weijts daarentegen wist zo vanuit buik en ziel te lezen dat hij de toehoorders willens nillens meesleepte in de affaire die een pianoleraar aangaat met een vijftienjarig meisje. Wat begint met een sonate van Scarlatti voor quatre-mains, eindigt in een bed.

In een bed belandden we ook met Wieringa, die zijn topper Joe Speedboot bij had. Hieruit bracht de auteur de nogal expliciete scène waarin een geliefde op ,,de pik’’ van het verlamde hoofdpersonage wordt ,,gespiesd’’. Wieringa las het fragment met veel tederheid, maar wist toch vooral in de tweede helft te verbazen met een paar prachtige verhaaltjes, die zachter en indringender van toon waren. Geen idee wat er in de pauze was gebeurd, maar Wieringa had duidelijk zijn ritme gevonden en bewees daarmee ook het nut van een tweede helft, waarin alle auteurs, alsook nachtegaal Angélique Willkie, nog eens aan zet waren. Enkel de vlotte en kennelijk ook over een fijne pen beschikkende presentatrice Annelies Van Herck verdween van het toneel.

foto: WDK

Het was ernst na de pauze. Poëzie en proza werden duisterder en de temperatuur haalde niet meer dezelfde hoogte. Wel kregen de auteurs nu de kans nog andere registers open te trekken. Een dansfragment uit de film Tempus fugit , gebaseerd op een choreografie van Sidi Lardi Cherkaoui, vatte de liefde misschien nog het sterkst samen. Een woordenloze tango, een zoektocht van aantrekken en afstoten, passie en pijn, geilheid en verdriet, schoonheid en wreedheid. Soms zijn er geen woorden nodig.

• www.destandaard.be