‘Amin Maalouf heeft me wakker gemaakt. Toen ik veertien was, hield ik niet van dikke boeken. Ik amuseerde me liever met vrienden. Tot die zeiden dat ik Léon l’Africain moest lezen. Plots verslond ik met gemak 350 bladzijden.’
‘Maalouf leverde een indrukwekkende prestatie, in mijn lievelingsgenre nog wel: de historische roman. Als ik lees, steek ik graag iets op over geschiedenis, terwijl de romantisering genoeg ruimte overlaat voor mijn verbeelding.’
‘Léon l’Africain is de deels fictieve autobiografie van Hassan al-Wazzan, een diplomaat uit de zestiende eeuw. Hij werd geboren in de einddagen van het Moorse Rijk in Spanje en was de zoon van een notabele aan het hof van de sultan. Het was de tijd van de Verlichting in Europa, maar de Moren hadden óók een enorme kennis. Die blijft soms onderbelicht.’
‘In dat decor schetst de rasverteller Maalouf Hassan al-Wazzans leven, zonder te overdonderen met data en namen. Hij wisselt fictieve passages af met feiten en historische personages. Maalouf vertelt het verhaal in de eerste persoon, waardoor ik soms het gevoel kreeg Wazzan zelf te zijn.’
Zoon van de paus
‘Wazzan is le fils de la route, hij is in geen enkel land thuis. Dat intrigeert me. Zijn road trip voert langs de hele mediterrane wereld: zijn geboorteland Spanje, Marokko, waar hij opgroeit, Tunesië, Timboektoe, waar hij op diplomatenmissie is, Egypte, het Ottomaanse Rijk en ten slotte Rome. Tijdens zijn bedevaart naar Mekka wordt hij ontvoerd door een Siciliaanse piraat, in opdracht van paus LeoX.’
‘Leo X is een cultuurfanaat. Hijontfermt zich als een vaderfiguur over Wazzan. Hij noemt hem Jean-Léon de Médicis. Zelf zegt Wazzan: “Ik ben besneden, maar ben de zoon van de paus.” Op straat krijg hij zijn bijnaam: Léon l’Africain.’
‘Iemands bewogen leven meemaken, is sowieso ontroerend. Dit boek is prachtig, vooral omdat het zo cinematografisch is. Het overkomt me wel eens dat ik per ongeluk zeg dat ik de laatste Maalouf gezien in plaats van gelezen heb.’
‘Dit boek spreekt lezers van 7 tot 77 aan. Het is een cocktail van complotten, politieke geschiedenis, avonturen en liefdeshistories, alles beschreven in een vloeiende, ongecompliceerde stijl. Het is zo’n magnifiek avontuur dat ik spijt had dat het uit was.’
Levenslessen
‘Overal waar Wazzan komt, is het oorlog. Het is erg pijnlijk dat hij weet dat hij nooit meer naar zijn geboortestad Granada zal terugkeren, maar hij accepteert zijn lot. Ook als LeoX hem gevangenneemt, probeert hij niet te ontsnappen. Deze paus ziet niet alleen de verschillende godsdiensten of culturen, maar ook de mensen erachter. Amin Maalouf zoekt de menselijkheid in elk personage.’
‘Uiteindelijk zijn we allemaal mensen met angsten, zwaktes en dromen. De wereld is complex. Religie is soms een vredesinstrument, soms een oorlogswapen, zo vertelt Maalouf tussen de regels door. Hij formuleert het prachtig — zo zegt hij dat de ondeugd de gewapende arm van de deugd is — maar hij dringt zijn boodschap niet op. Hij beschrijft de realiteit objectief, en geeft intussen levenslessen en een boodschap van vrede mee.’
‘Tenminste, mijn hart leest het zo. Ik heb de indruk dat we elkaar vandaag niet meer kennen. We leven in dezelfde stad, maar elk aan onze kant van het kanaal. Moslims en westerlingen staan tegenover elkaar, de geschiedenis herhaalt zich. Dit boek is al bijna 25jaar oud, maar het is actueler dan ooit. Het is nu het perfecte moment om het te lezen.’
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can: