Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Met de cd As blikte Frank Boeijen vorig jaar terug op een imposante carrière. Niet zoals gebruikelijk, met een greatest hits, maar met een twintigtal nieuwe liedjes waarop muzikanten te gast waren die op zijn weg naar het succes een tijdje met hem mee hadden gelopen. Donderdagavond ging het Vlaamse luik van de bijbehorende tournee in première voor een volle Ancienne Belgique.

Op As, een drieluik met naast twee cd’s ook een dvd, verenigt de zanger voor het eerst sinds lang weer de krachten met de Frank Boeijen Groep. Daarnaast staan er samenwerkingen op met Henk Hofstede, met Stef Bos én hoor je hem aan het werk met een handvol muzikanten wier naam door de jaren onlosmakelijk met de zijne is verbonden. Een boel volk dus, waardoor het contrast met het podium in Brussel behoorlijk groot was.

Boeijen had zich daar slechts met drie extra krachten omringd, al moet daar onmiddellijk aan worden toegevoegd dat Rens van der Zalm, afwisselend op viool, accordeon, fluit, gitaar en udu, al een band op zichzelf was. Precies door die kleine bezetting, met voorts piano en bas maar geen drums, had het optreden soms iets weg van een informele jamsessie, waarbij het spelplezier primeerde boven het opvoeren van een show.

Boeijen, door een knieblessure wat slecht te been, werkte het optreden grotendeels zittend af, maar dat stoorde niet. Het repertoire, veelal nummers waarin de zanger de toegenomen angst voor anderen in de maatschappij beschrijft, haalde voordeel uit die wat sobere aankleding. Nieuw materiaal als ‘Hier te gast’ en ‘Aan de bezitters van een ziel’ raakten meteen de juiste snaar en ook wanneer hij ouder materiaal opviste – het alleen op banjo gespeelde ‘Contact’ bijvoorbeeld, of het uit de jaren zeventig overgevlogen ‘Waar kom jij vandaan’ – kregen die songs zo’n grondige facelift dat het verrassingseffect er niet minder om was.

Tussen de nummers door las Boeijen wat poëzie, waardoor het optreden bij momenten een tikje te afstandelijk overkwam, maar dat was in het deel na de pauze, met songs waarin de liefde centraal stond, zo weer vergeten. ‘Bij gebrek aan beter’, ‘Zeg me dat het niet zo is’ en ‘Vaderland’ waren stuk voor stuk krop-in-de-keelmomenten, terwijl de finale – lichtvoetig, met zowel ‘Koud in mijn hart’ als ‘Welkom in Utopia’ – een feest der herkenning werd.
Het van Cohen geleende ‘Suzanne’ dekte de set ten slotte toe met een fraaie dosis weemoed. Zo stopte het optreden precies zoals het begonnen was: ingetogen, sober, en in het besef dat de langste weg naar huis altijd de mooiste is.