Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Wie de vuist reeds de lucht in knalt bij de naam Drums Are For Parades en als een gek zijn/haar fanfarekostuum opblinkt, kan die vuist net zo snel elders steken. Het bovengenoemde Genste noise-collectief blijft ons sinds de verrukkelijke debuut-ep ‘Artificial Sacrificial Darkness In The Temple Of The Damned’ namelijk opjagen als een horde krankzinnige bosnimfen. En laat dit drietal nu net een redelijk fantastische debuutplaat, ‘Master’ (release: 20 september), rond onze broze heupen krullen. U zal rennen, u zal buigen, u zal neergaan. Gitarist/zanger Wim Reygaert en drummer/zanger Piet Dierickx leggen u fijntjes uit waarom.

Heren, om maar onmiddellijk to the point te komen: wat is volgens jullie het essentiële verschil tussen de ep ‘Artificial Sacrificial Darkness In The Temple Of The Damned’ en debuutplaat ‘Master’?

Wim Reygaert: (gitaar/zang) “’Master’ is in de eerste plaats veel gelaagder en verfijnder dan de ep. De plaat gaat een stuk dieper, zowel qua sfeer als qua geluid. Op zich niet onverwacht, aangezien we veel meer tijd hebben gestoken in het opnemen en mixen van ‘Master’. Wat je ook zal merken is dat waar de ep zo nu en dan nog punkinvloeden bevat, we voor ons debuutalbum meer voor psychedelica en zware gitaren zijn gegaan. Nu, zwaar en hard zal altijd samengaan met Drums Are For Parades. Een stevige dosis agressie en kwaadheid zal je altijd in onze muziek terugvinden. Dat is niet waar we naar streven, maar wat er bij ons gewoon altijd uit komt.”

Toch kan ik niet om die paar flarden klassieke muziek en dat waanzinnige saxofoonstuk in ‘Opium Den Idiot Check’ heen. Zwakke momenten of bewuste keuzes?

Wim: “Zonder twijfel bewuste keuzes. Toen we ‘Opium Den Idiot Check’ schreven, hoorden we daar praktisch onmiddellijk een saxofoon bij. Pas bij de opnames van ‘Master’ hebben we Jörgen Munkeby van de Noorse groep Shining gevraagd om dat nummer van saxofoon te voorzien. Qua resultaat volledig anders dan wat we in gedachten hadden, maar voor mij toch één van de beste nummers op de plaat. De combinatie van mammoetgitaren en die heerlijke slangensax is gewoonweg fantastisch. Helaas zijn nogal wat fans momenteel van mening dat we het enorm verkloot hebben, maar geef hen nog wat geduld, het is één van onze sterkste groeinummers!”

Piet Dierickx: (drums/zang) “Het was ook niet onze bedoeling om op veilig te spelen. De reden dat we voor stukken saxofoon en klassieke muziek hebben gekozen, is dat we voor elke plaat de muziek naar een volgend niveau willen tillen. En ik denk dat we daarin wel geslaagd zijn.”

Voor de volgende plaat misschien een Afrikaanse zangeres of vier?

Piet: “Alles kan, waarom niet. Ik denk dat we sowieso steeds vaker de experimentele en psychedelische toer zullen opgaan. Maar een zachte funky popplaat zal er toch net niet inzitten, onze zware sound zal er volgens mij nooit uitgaan.”

Wim: “Kijk, het is heel simpel: zolang Piet zo hard mogelijk blijft slaan op zijn drums, blijf ik zo hard mogelijk gitaar spelen. That’s it.” (lacht)

En zit er achter die zware geluidsmuur een subtielere boodschap?

Wim: “Als je wilt weten of wij één of andere politieke of symbolische boodschap willen uitdragen, dan is het antwoord neen. Wij zijn geen groep voor the message. Als ik er al een boodschap uit kan halen dan is het wel: loop weg van de kudde! Het album heeft dus absoluut geen diepzinnig thema, het gaat enkel over mensen. Wij willen het publiek wakker schudden, en nog meer met onze muziek dan met onze teksten. Laat mensen op onze muziek dansen, en wij zullen tevreden zijn. En als ze er niet op dansen, laat hen er dan heel hard seks op hebben!” (lacht)

Piet: “Levensvreugde is… (denkt hard na) misschien wel het stomste woord aller tijden, maar dat vat uiteindelijk mooi de boodschap samen die onze plaat uitstraalt.”

CHRIS GOSS

Iets doet me vermoeden dat levensvreugde niet werkt in een opnamestudio. Hoe moet ik me dat voorstellen, jullie drie in een studio?

Wim: “Wij zijn ongelofelijke professionals… (denkt eveneens hard na) wat dus wil zeggen dat we onwaarschijnlijk veel ruzie maken. (lacht) Nee, de opnames van ‘Master’ waren voor ons een fantastische periode. Het was tegelijk ook heel intens en chaotisch. Maar het is uit die chaos dat we in the end een bepaalde orde creëren. En oké, ook wij discussiëren over nummers en flarden muziek. Maar weten dat je samen naar een bepaald doel toeleeft, zorgt ervoor dat conflicten nooit lang blijven aanslepen. Meestal tot aan de volgende lunch.” (lacht)

Er was voor de opnames van ‘Master’ even sprake van een samenwerking met de nu al legendarische muzikant/producer Chris Goss. Waar liep het fout?

Wim: “Die samenwerking was er inderdaad bijna gekomen. Hij zag dat enorm hard zitten en wij natuurlijk ook.”

Piet: “Helaas wou hij ons naar de VS laten komen, wat voor ons op dat moment financieel niet haalbaar was. Maar we zien wel naar de toekomst toe. Chris is een goede vriend van mij die ik ten tijde van de eerste Soulwax-plaat in Los Angeles heb leren kennen. En we hebben elkaar sindsdien altijd op de hoogte gehouden in verband met onze muzikale projecten. Zo was hij heel enthousiast over onze ep.”

Wim: “En nog belangrijker: hij is momenteel zwaar onder de indruk van ‘Master’!”

Piet: “Inderdaad, we mogen best zeggen dat hij trots is op ons! Hij vindt het niet zo fijn dat hij het album uiteindelijk niet heeft geproducet.” (lacht)
De mastering daarentegen is effectief gedaan door Howie Weinberg: bekend van U2, Nirvana, Gorillaz, Soundgarden…

Wim: “www.masterdisk.com. (lacht) De eerlijkheid gebied ons te zeggen dat we Howie Weinberg zelf niet gezien hebben, noch gehoord. We hadden louter via e-mail contact met zijn assistenten. Zoek hier dus geen grappig verhaal achter. Maar voor alle duidelijkheid: hij heeft wel degelijk de uitstekende mastering voor zijn rekening genomen. Eén tip: hoe meer Engelse namen op het cv, hoe beter!” (lacht)

Fijne hard rockende ouders op het cv? Wat stak er vroeger bij jullie thuis bijvoorbeeld zoal in de jukebox?

Piet: “Niet veel spectaculairs. Ik ben beginnen drummen op mijn veertiende en ben er zo volledig zelf ingerold…en het is tot nu toe nooit gestopt.”

Wim: “Ik weet dat mijn vader veel oudere muziek beluisterde door de Tour Of Dutycassettereeksen, waarop onder andere Jimi Hendrix en Black Sabbath te horen waren. Zeker ben ik het niet, maar ik ga er van uit dat hun muziek mij op die manier toch een bepaalde richting heeft uitgestuwd.”

Piet: “Geen idee waar ik mijn passie voor rock-’n-roll vandaan heb. Mijn vader was namelijk een grote fan van Duitse schlagers. Daar kan het dus al niet van komen.” (lacht)

EEN NEUT, EEN SEUT EN EEN ZAAG

Wat vinden jullie van de volgende stelling: België is een gevangenis voor muzikanten?

Wim: “Waar en niet waar. Enerzijds is het inderdaad een klein land waar je als muzikant overal waar mogelijk kan spelen in amper een maand. Op live-gebied is het dus een vrij irritant land. Het voordeel is dan weer dat je sneller en vaker collega-muzikanten leert kennen, waardoor fijne samenwerkingen kunnen ontstaan. Maar ik denk uiteindelijk dat die uitspraak in het voordeel speelt van gefrustreerde muzikanten die in het buitenland geen voet aan de grond krijgen. Het gaat vaak niet zoals zij hadden voorzien. En dat heeft dan weer te maken met foute ambities.”

Piet: “België als gevangenis is voor mij een open instelling. Je wordt er als Belgische muzikant inderdaad ingezet, maar wie een klein beetje zijn best doet, kan geen enkel probleem hebben om die muur neer te halen. Als Studio Brussel natuurlijk het einddoel is, zoals bij veel beginnende groepen, dan ben je natuurlijk uitgepraat als StuBru je plaat niet wil draaien.”

Wim: “Volgens mij zijn we slecht bezig.”

Piet: “Slecht bezig?”

Wim: “Onze kansen bij Studio Brussel aan het vergooien! Maar foert, I don’t care.” (lacht)
Pas op jongens, het is een klein land!

Wim: “En ik vind het muzikaal gezien vooral een interessant land, vooral door al die subsidies die je toch nooit krijgt. (lacht) Maar om nog even terug te komen op de vraag: ik denk echt niet dat een landsgrens een muur kan zijn voor muziek. Het internet biedt aan iedereen zoveel mogelijkheden om overal gehoord te worden. Oké, het vergt financiële inspanningen om te touren in het buitenland, maar het is mogelijk!”

Piet: “Het zijn natuurlijk niet de gouden jaren ’90, toen de muziekindustrie nog fantastisch was. Het is nu inderdaad vaak verplaatsen in een vuile, oude camionette. En je moet inderdaad vaak allemaal samen op één kamer slapen, maar who cares?”

Wim: “Je mag tenminste roken in die camionette!” (lacht)

Piet: “Laten we het houden op de stelling dat België een vruchtbare grond is voor muzikanten.”

Wim: “Of dat iedereen die het moeilijk vindt om als Belgische muzikant internationaal door te breken, een neut, een seut en een zaag is!”

Aan motivatie ontbreekt het jullie alvast niet. Maar eerst nog even de Belgische fans gelukkig maken op Pukkelpop! Iets speciaal in petto?

Piet: “Niet echt, wij doen daar gewoon ons ding zoals wij tijdens andere optredens doen.”

Wim: “En dat is het podium opgaan met het idee: wij gaan hier de beste show ooit spelen. Dus geen opblaasbare palmbomen of naaktdanseressen. Alhoewel Younes Faltakh (The Hickey Underworld) wel eens een guest performance zou kunnen brengen. Maar ik hoop dat hij zijn kleren aanhoudt!” (lacht)
Laten we samen hopen.

On stage

21 augustus: Pukkelpop Kiewit, Hasselt<br />11 september: Schippersweekend, Lauwe<br />18 september: Leffingeleuren Leffinge
23 september: Nuits Du Soir @ Botanique, Brussel
24 september: Vooruit, Gent
19 oktober: STUK, Leuven
20 oktober: Nijdrop, Opwijk
29 oktober: 4AD, Diksmuide
06 november: De Velinx, Tongeren

Uit RifRaf september 2010 – check rifraf.be