Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Gent Jazz zette bij de openingsdag de wereld op z’n kop. Het bekende spelletje “zoek de zeven verschillen” werd muzikaal omgegooid naar “zoek de overeenkomsten”. De kans dat er daarbij zeven te vinden zouden zijn, was minimaal, want de avond was gevuld met een jazztrio, een manouche jazztribute en een popdiva. Wie ze echter wel vond, kon alsnog een stoeltje winnen …

Het was toch even schrikken voor de bezoekers van het jazzluik van Gent Jazz toen bleek dat ze de concerten van de eerste dag rechtstaand zouden moeten bijwonen. De stoelen die doorgaans de tent vullen, waren in de vrachtwagen blijven staan. De wetten van de business allicht, want voor headliner Norah Jones mocht (letterlijk) wel wat plaats gemaakt worden. Dat een staand en een zittend publiek heel anders reageren, mochten de artiesten voor La Jones aan den lijve ondervinden. En de opgedaagde jazzliefhebbers ook …
Het eerste concert van Gent Jazz was gereserveerd voor De Beren Gieren, winnaars van Jong Jazztalent 2009, de wedstrijd voor jonge jazzgroepen, georganiseerd in het kader van Gent Jazz. Wie door de MySpace van dit klassiek samengestelde pianotrio grasduint, kan niet naast de invloeden van voornamelijk Thelonious Monk luisteren. Met name de plotse dissonanten, de schijnbaar verloren lopende riedels of de bruuske akkoorden en ritmes zijn duidelijk schatplichtig aan de meester van de muzikale koppigheid.
Wat deze koppigheid betreft, viel het op Gent Jazz nogal mee. Het niet echt talrijk opgekomen publiek kreeg een groep te horen die precies nog niet helemaal weet waar naartoe. “Op zoek zijn” heet dat dan waarschijnlijk, maar in elk geval durven de Beren op zoek te gaan en dat niet alleen in de titels van de composities: een wals met een Amélie Poulain-achtige elegantie (‘Die Dag’), het doorgeven van quasi classicistische thema’s (‘De Wat Nu’), repetitieve passages (‘Alles Tegelijk’) en de reeds aangehaalde Monkiaans tegendraadsheid van ‘Elsje Brons’ en ‘Het Mergen Landschap’.

Aan variatie dus geen gebrek. Bovendien klonk het trio bij momenten redelijk hecht en zaten de drie muzikanten op dezelfde lijn. Toch viel op dat een uur nog wat te lang is voor deze jonge honden, wat zich vertaalde in een meermaals wegzakkende spanningsboog. Vooral in de ballad halverwege het concert was de richting zoek. Bassist Lieven Van Pee ving dit gedeeltelijk op door ellenlange lijnen neer te leggen, maar die misten het dwingende dat ook een song in een traag tempo kan opstuwen. Pianist (en componist van de soms erg leuke stukken) Fulco Ottervanger had vaker last van dit wegzakken. Dit gecombineerd met zijn centrale rol in het geheel zorgde er dan ook voor dat de aandacht van het rechtstaande publiek (inderdaad niet de juiste houding om dit soort muziek naar waarde te genieten) slechts bij momenten naar het podium gezogen werd. Waarschijnlijk is de JazzLab-tour (oktober) van deze groep een betere gelegenheid om het drietal in actie te zien.

www.kwadratuur.be