In december toonde de Amerikaanse Eleanor Bauer op het Working Title Festival in Brussel een eerste versie van haar nieuwe werk (Big Girls Do Big Things), dat dit weekend in Vooruit in première gaat. Ze kaapte er een eervolle vermelding voor de Prix jardin d”Europe mee weg. Met reden: het stuk is niet alleen vernuftig en virtuoos, het is komisch op de koop toe.
Bauer is een indrukwekkende, stevig gebouwde vrouw, die ook allerminst op haar mondje gevallen is. In een groep trekt ze onmiddellijk de aandacht. Ze is, met andere woorden, buitenmaats in verschijning en houding. Dat weet ze zelf ook maar al te goed.
Ze heeft een voorliefde voor even buitenmaatse performanceacts uit de jaren 1960 tot 1980. Dat gaat van het opzichtige gebral van Ice Cube en de woedende frustratie van Karen Finley tot de theatrale pathetiek van Patsy Cline. Al die invloeden bracht ze in dit stuk samen met citaten uit de dansgeschiedenis, van het Zwanenmeer tot Martha Graham and beyond. Een onderzoek naar schaal, noemt ze deze onorthodoxe mix van performance en dans. “Het gaat om extreme kostuums, uitzinnige acts die je toelaten om voluit te zegen wat je op het hart ligt. Ik vind niet dat je in theater gewoon moet doen. Theater is gewoon een bizarre situatie. Daar moet je maar je voordeel mee doen en er plezier in scheppen”, merkt Bauer daarbij op. (Big Girls Do Big Things) maakt die belofte helemaal waar.
IJsbeerkostuum
De belangrijkste gimmick van het stuk is een kostuum dat werd ontworpen door de Brusselse modeontwerpster Ada Rajszys. Het ziet er uit als een wollig wit tapijt, tot Bauer het openritst en erin wegkruipt. Dan pas merk je dat het een overmaats ijsbeerkostuum is, waarin ze na een tijd zweet als een paard. Net goed om na een berenact een imitatie van Ice Cube ten beste te geven.
Het kostuum blijft verrassen, want zodra ze het berenvel heeft afgestroopt, gebruikt Bauer het als een imposante sleep van bont. Die geeft haar de juiste uitstraling om een kolderieke versie van Patsy Clines song “Crazy” uit 1963 te brengen. Terwijl ze een trapladder bestijgt, herhaalt ze het lied steeds een terts hoger, tot ze de noten niet meer haalt. De frustratie daarover vormt de brandstof voor een parodie van een sketch van Karen Finley. Daarin klaagt ze eindeloos dat “nothing happens”, wat ze ook probeert of doet.
Dat zijn maar enkele hoogtepunten in een stuk dat één spetterend vuurwerk van acteerplezier is. Om zelf te ontdekken. En niet te missen.
All rights reserved
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can: