17 jaar bestaat Toneelgroep Ceremonia al en het gezelschap van Eric De Volder heeft met zijn herkenbare eigenzinnige stijl intussen een zeer gedegen reputatie opgebouwd. De toeschouwer mag zich dus weer verwachten aan zwaar gegrimeerde personages die met een groteske speelstijl een bevreemdend effect creëren. Tekst, spel en muziek vloeien naadloos in elkaar over in “Het lichaam”.
Het verhaal van “Het lichaam” gaat over een dramatische gebeurtenis die zich afspeelt op de oudejaarsavond van 1979 in een herenhuis dat door zes mensen bewoond wordt.
De Volder werkt vaak met toevallig gevonden tekstmateriaal, maar voor deze voorstelling liet hij zijn acteurs zelf de personages bedenken en teksten schrijven. “Het lichaam” start sterk met het beeld van een clochard (André van Lennep, rol van Hendrik Van Doorn) die in het donker over de verlaten scène doolt en uiteindelijk in een hartverscheurende huilbui uitbarst. Daarna wordt de scène pas verlicht en komen de andere personages te voorschijn vanachter grote gordijnen. Dansend bewegen ze zich voort over het toneel.
Belangrijke rollen voor muziek en dans
Muziek en dans zijn twee belangrijke elementen in deze voorstelling. De muziek werd gecomponeerd door Peter Vermeersch (bekend van onder meer The Flat Earth Society) en heeft een dragende rol.
“Op een bepaald moment beseften we dat dit opnieuw een tekstloze voorstelling zou kunnen worden met een opvallend dansant karakter”, zegt De Volder daarover.
Uiteindelijk werd daar niet voor gekozen “uit angst om bepaalde zaken niet verteld te krijgen”. Toch valt het op hoeveel kracht er uitgaat van de scènes waarin de tekst achterwege blijft. ”Muziek is steeds de katalysator bij onze repetities en helpt ons bij het zoeken naar de gepaste emotionaliteit”, aldus actrice Ineke Nijssen.
Langzaamaan leren we de personages kennen en komen we meer te weten over hun onderlinge –vaak vertroebelde- relaties. Zo is er de suïcidale huisbazin Madame Van Lennep (sterk neergezet door Leen De Veirman) en maken we kennis met de moedeloze Madame Londrez (vaste waarde bij Ceremonia Ineke Nijssen) en haar rebellerende tienerdochter Mandy (Loes Carrette). De informatie die eerst vrijblijvend lijkt, wordt achteraf erg belangrijk in het mooi opgebouwde relaas van een dramatische gebeurtenis.
Geen diepdroevig stuk
Ondanks de thematiek, is “Het lichaam” geen diepdroevig stuk. Met eenvoudige ingrepen introduceert de spelersgroep subtiele humor waardoor het geheel nooit te zwaar op de hand wordt. Een winters sfeertje wordt gecreëerd door de paars-witte belichting die doet denken aan een sneeuwlandschap tijdens een koude nacht.
“Het lichaam” haalt zijn kracht ook uit het feit dat het stuk zo gebald is. Amper een uur en tien minuten duurt deze voorstelling, maar ze geeft de toeschouwer voldoende stof om achteraf over na te kaarten.
All rights reserved
De Sims op oudejaarsavond
De bewoners van wat blijkt een appartementsblok te zijn, komen één voor één op. Het begint wel met de clochard, maar die hoort er duidelijk niet bij: hij zwerft wat rond in de ‘proloog’ en hij legt zich daarna buiten het actieterrein. De andere karakters dragen een masker – zijn geschminkt – en bewegen onnatuurlijk op een muziekje dat mij vooral aan de kunstmatige, virtuele wereld van de Sims doet denken. Het zijn geen mensen die goed in hun vel zitten, dat is duidelijk. De naïviteit is charmant. En het gebruik van heel volkse tekst in de dialogen botst lekker met de vorm. Maar het verhaal is flinterdun en het kabbelt onregelmatig verder. Ik had vooral het gevoel dat dit nog niet af was. Veelbelovend, dat wel, maar nog niet af.
ReplyAchteraf las ik in de aankondiging van het stuk :
De stukken van Toneelgroep Ceremonia worden op de vloer gemaakt. Met ruwe dikwijls authentieke tekst- en beeldmaterialen als bron van inspiratie zoeken de spelers naar personages, naar hun verhalen, naar een reconstructie van wat hen is overkomen of naar een geloofwaardige versie ervan. Hun lichamen zijn getekend door het noodlot, hun taal is verbrokkeld. Achter hun anekdotiek gaat een universele vertelling schuil en om die vertelling te kunnen uitspreken, wordt er beroep gedaan op de verbeelding van spelers en medewerkers.
Al heb ik me wel geamuseerd, wat mij betreft hadden de spelers nog wat verder mogen zoeken.
Keep this (0)