Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Als eenzame singer-songwriter geeft Joost Zweegers zich het meest bloot.

Het sterkste wapen van Joost Zweegers is zijn stem. Met die hoge tenorstem zalft hij het gemoed van zijn publiek. Zij maakt hem tot een eenzaam klagende man, euforische knaap, en verliefde vrouw, en soms dat alles tegelijk.

In een volle Bourlaschouwburg hingen de luisteraars aan zijn lippen. Zweegers speelde er de première van een solotournee die hem tot maart doorheen Vlaanderen voert. Hij zingt songs uit zijn drie albums en zelfs nog wat meer. Hij heeft vijf akoestische gitaren en een vleugelpiano mee.

Bijna twee uur de aandacht vasthouden is niet eenvoudig, zeker niet voor zo’n zenuwpees als Joost Zweegers. Hij heeft niet het natuurlijke talent om doordachte verhalen te vertellen tussen zijn songs. Eén keer lukte dat, toen hij ons uitlegde hoe ‘Sundance’ op een indiaanse begraafplaats geschreven was.

Dat soort verhalen is nochtans belangrijk, want ze verbreden de songs en geven de avond als het ware wat filmische beelden mee. Bovendien brengen ze de performer dichter bij ons als mens.

De zanger opende met ‘Bangor’, een song over vervreemding. Zoals dat hoort, bespeelde hij zijn gitaar soms stil en intiem, dan weer krachtiger, en breidde hij een extra aan het nummer. ‘Tunnelvision’ was een oproep tot verandering, ironisch genoeg ook om de klankversterking beter te maken.

Hij wisselde goed tussen gitaar en piano en piekte een eerste keer met ‘Miles’, een song die hij vroeger op straat speelde en die, zo sober gebracht, mooi in evenwicht bleef. Vaak liet Zweegers een song overvloeien in een volgende.

Tussen de bekende liedjes liet de zanger al eens een ouwetje horen, zoals ‘Ten Eleven’. Af en toe probeerde hij op zijn piano wat te freewheelen, wat nog niet al te best lukte. ’s Mans melodieuze songs hebben een heel duidelijke tonale structuur, wat improvisatie minder makkelijk maakt.

Eén keer stak de freakerige Zweegers de kop op, in ‘Best is yet to come’, waarin hij wild op zijn pianoklavier begon te hameren in een poging zichzelf te verliezen. Het moet kunnen, maar hij overtuigt ons nog altijd niet in dat soort exorcisme. Hij heeft er het gewicht niet voor.

Het concert liet op het einde een paar covers horen. ‘Medicine jar’ van Paul McCartney had van hem kunnen zijn. En het was mooi hoe hij ‘Cara Mia’, het enige bisnummer, liet uitvloeien in een stukje ‘The Stolen Child’, een gedicht van W.B. Yeats, dat door Waterboys verklankt werd.

www.standaard.be