Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

De scabreuze humor van Kamagurka is na jaren bijna gezellig geworden. Moet de artiest zich nu zorgen maken?

In Oostende is Kamagurka thuis. Het Casino zit vol, en de ‘artiest’ kan het zich permitteren om af en toe gewoon op het lokale dialect over te schakelen. Ook dat maakt zijn ‘performance’ gezellig.

Maar ‘gezellig’, is dat niet zorgwekkend? Toch een beetje. Een man die om de haverklap seksuele taboes doorbreekt in een tijd waarin die taboes dat niet meer zijn, dreigt als een oude zeur over te komen. Altijd graag bezig geweest met neuken, stront, vagina’s en zo. Wanneer in de zaal een flesje omvalt, roept hij verschrikt: ‘Oei, mevrouw, uw spiraaltje valt eruit’. Hmmm…

Maar Kama is slim. Hij heeft voor deze nieuwe tournee jong bloed meegebracht. Zijnde: Lies Lefever. Ze is er 21, ze is zwart, en ze zingt liedjes. Over zwanger zijn, hoofddoeken, incontinente vrouwen, Chinezen en Hollanders. We zien ze ergens tussen Jonathan Richman en De Nieuwe Snaar. Fris en geestig.

En handig, want om de haverklap loopt ze het podium weer op tijdens de hoofdact. Klaar om Kama uit te lachen, en door hem gekleineerd te worden. Het is goed gezien: de oude artiest krijgt aandacht van jong vrouwvolk, maar kan zich er tegelijk tegen afzetten. Dubbel respect.

Allebei delen ze de overtuiging dat het publiek ‘erbij’ moet zijn. Ze spreken dus gedurig de mensen aan, roepen ze op het podium om te dansen, en om een paringsritueel te simuleren. Dat laatste was een beetje genant, maar dan moeten we maar niet zo dom zijn om bij deze man op de eerste rij te gaan zitten.

Kama had nog een andere truc. Hij deelde zijn programma uit op grote bladen. Wie dat wilde, riep maar een titel, en de artiest zei ‘goed’ en bracht het stukje ten beste. Hij had ook wat filmpjes gemaakt en die mochten er ook gedurig tussendoor fietsen. Waarover? Over ruzie maken met bomen bij voorbeeld.

Zo werd het een warrige avond die tegen een erg gemoedelijk tempo verliep. Vele sketches waren op zich hilarisch, en soms confronterend, maar het cement dat je normaliter voelt in de opbouw, was los zand. Omdat de artiest daar op zijn te grote podium soms nogal stil sprak, en dialectisch, leek hij vaak in zichzelf terug te keren.

Zijn sterkte is natuurlijk nog altijd zijn surrealisme. Kama schildert een waanzinnige wereld waarin alle niveaus van droom en realiteit, normering en ervaring door mekaar lopen. Hij had veel aandacht voor ziekten en verslavingen. Door illusies en angsten te doorprikken wil hij zijn gehoor genezen.

Hoogtepunten? Zijn drugstest, een persiflage op de porno-industrie, de Fabeltjeskrant met Hitler in een hoofdrol. Je weet het nooit: je kan minutenlang suffen zonder te weten waar hij heen wil, en dan gaat met één puntige oneliner plots een hele context open. En we weten niet eens of hij een volgende avond hetzelfde zal doen.

Plezierige avond dus. Had misschien meer pijn moeten doen, of onrust achterlaten. Maar Kamagurka is na zovele jaren een favoriet huisdier geworden. Je aait hem sneller dan je bang bent dat hij zal bijten.

www.standaard.be