Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Buitenbeentje Sukilove heeft een nieuwe plaat uit Pascal Deweze ergert zich eraan dat zijn band Sukilove als onvolwassen gezien wordt. Maar een vierde album zal die perceptie niet wijzigen.

Het is sterker dan hemzelf. Pascal Deweze wilde dit keer absoluut een vrolijkere plaat maken, en met het geïsoleerde liedje ‘Sun Sun Sun’ leek hij daar vorig jaar een opening voor te vinden. Maar het album dat deze week verschijnt, Static Moves, is toch weer aan de donkere kant.

Hij wikt zijn woorden. ‘Het lijkt me dat donkerdere muziek vanzelf ook krachtiger is. Er zitten schaduwkanten aan. Niet toevallig is negentig procent van de rockmuziek in de weer met de liefde of de duivel. En we hebben deze plaat snel en live opgenomen, in veertien dagen. Dit is wat er spontaan in zat.’

Toch wil hij er niet van weten dat Sukilove geen popgroep is. ‘Het is toch niet omdat we popmuziek maken, dat we geen blues of rock kunnen gebruiken? We zijn als popgroep een buitenbeentje, dat is zo. We zweven tussen de Beach Boys en Sonic Youth. Maar de mensen vinden dat we een keuze moeten maken. Waarom?’

Omdat zijn band in 2002 ingehaald werd als het Vlaamse antwoord op The Beatles wellicht? Sukilove maakte op zijn debuutalbum wonderlijk mooie popliedjes, die tot in de Amerikaanse vakpers gul onthaald werden.

Of omdat Pascal Deweze zich de voorbije jaren ontpopte tot een van de creatiefste producers van het land? Die man zou toch moeten weten hoe je een song afwerkt?

‘Static Moves’ lijkt me wat jullie ‘White Album’. Een boeiende reeks probeersels, briljante ideeën, maar ook veel spul waarover nog wat nagedacht mocht worden.

‘Ik kan de vergelijking volgen. De ideeën op The White Album zijn puur. Een song als ‘Happiness is a warm gun’, daar hebben muzikanten wat aan, en dat vind ik fantastisch.’

Maar er zat meer in, toch?

(denkt na) ‘Sukilove bestaat uit geschoolde muzikanten en autodidacten, en daarmee beland je tussen The Beatles en de avant-garde. Maar het is véél moeilijker om een bestaand concept uit te diepen, dan een heel nieuw idee uit te werken. Als je met de traditie van The Beatles werkt – wat ik doe – dan zou je die traditie moeten kunnen vergeten, en dat is niet mogelijk. Dus is Sukilove een klassieke popgroep die de regels uitdiept. Dat vinden wij spannend.’

Moet een album niet meer zijn dan een boeiend experiment?

‘Ik heb de songs snel geschreven en we hebben alles ingeblikt in veertien dagen. Dat vond ik fijn. En ik neem altijd op vanuit het idee dat alles beter kan. Als je de perfectie nastreeft, neem je beter nooit op. Sommigen zeggen dat je enkel naar buiten moet komen als je iets te zeggen hebt dat heel goed is. Zo denk ik niet. Een cd is niet meer dan een momentopname.’

Heb je nooit de ambitie een geweldige song te schrijven?

‘Als je te veel ambitie hebt, verkramp je. We hebben heel bewust de klassieke songcontouren weggelaten op deze plaat. Dat werkt heel verfrissend, want als je zo’n typische song maakt, betreed je een arena met duidelijke spelregels. Ik moet nu denken aan Frank Sinatra, die op een bepaald moment zei dat ze zijn soort songs niet meer schreven. Terwijl hij songs van David Bowie had kunnen zingen, dat zou fantastisch geweest zijn. Maar nee!’

Zo kweken jullie de reputatie van eeuwige belofte. Talent zat, maar geen doorbraak.

‘Ik krijg constant die ene opmerking: de eerste plaat van Sukilove was de beste. Constant!! Maar moeten we steeds dezelfde plaat maken soms? De pers zegt dat we verkeerd bezig zijn. Moeten jullie dat echt zeggen? Wij vechten al jaren tegen de commercie. Mensen vinden ons onvolwassen. Dat ergert me. Het lijkt alsof wat we écht willen doen, de mensen irriteert.’

Welk publiek zie je dan voor je?

‘Ik ben heel tevreden als echte muziekliefhebbers dit een fijne plaat vinden.’

Even over je teksten. Zit er een thema in deze plaat?

‘Nee, denk ik niet. De meeste teksten zijn bewustzijnstromen, met wat edits.’

Waarover gaat een song als ‘4AM’?

‘Dat is de sfeer die je voelt als je ’s ochtends naar huis wandelt en je jezelf ziet gebeuren. De woorden proberen de klank van de nacht vast te leggen. Maar ik vind het moeilijk iets te beschrijven, zoals Nick Cave dat kan. Vanaf de eerste zin ben je ergens in zijn teksten. Ik ben geen goeie schrijver, ik ben een muziekmens.’

Je hebt nu een eigen studio in Hoboken. Is dat een zegen of een valkuil?

‘Mmmm… een studio is een financiële noodzaak, een eigen laboratorium, een muur, én een valkuil, inderdaad. Je kan er eindeloos bezig zijn met klank en kleuren, en je afsluiten van alles. Precies daarom hebben we afgesproken om alles in te blikken in 14 dagen.’

Kan jij eigenlijk zonder muziek?

‘Ik ben er ooit mee gestopt, na de split van Metal Molly. Maar ik kreeg beverige handen en dat maakte me duidelijk dat ik niet mocht stoppen. En ik besefte dat muziek maken niets te maken heeft met een kwaliteitsnorm, maar met levenskwaliteit. In een studio kan ik ontsnappen aan de boze wereld. En ik kan heel persoonlijke dingen naar boven halen.’

Is schoonheid belangrijk voor je?

‘Ik ben bezig met schoonheid, én het tegengestelde. Ik vind het fijn om hele mooie backingvocals uit te bouwen en die dan opnieuw te combineren. Schoonheid naast destructie, dat is een pittige combinatie. Eigenlijk ben ik altijd op zoek naar de kick van de twaalfjarige die voor het eerst ‘Smells like teen spirit’ hoort, en knockout gaat. Pure schoonheid, die hoor je in sommige klassieke muziek, en wat kan ik daaraan toevoegen? In rockmuziek is er wel nog van alles te doen.’

www.standaard.be