Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

‘Je Connais Des Gens Qui Sont Morts’ is een bezeten machine, opgebouwd uit verschillende opblaasbare objecten en lichamen, die onophoudelijk opzwellen en opnieuw leeglopen.

Menselijke aanwezigheid wordt herleid tot een paar plastieken omhulsels of membranen, gewrongen in anatomisch onmogelijke houdingen. Lekke lichamen, afhankelijk van een geäutomatiseerde ademhaling, bevolken een ruimte, die gevuld is met efemere restbeelden.

’ Je Connais Des Gens Qui Sont Morts’ is een oefening in zingeving, een poging om betekenis te geven aan een verzameling plastieken objecten door middel van een waanzinning geäutomatiseerd ritueel. Gebaseerd op het werk van de de Zygmunt Bauman, ’ La Vie Liquide’ , is het een commentaar op een samenleving die flexibiliteit en verandering als een fetish met zich meedraagt.

In de performance krijgen we de confrontatie tussen de leeggelopen bewoners van de installatie en twee menselijke restanten. Een persoon beweegt zich doorheen het bewegende decor, of beter, ‘transformeert’ zich onophoudelijk, als een kameleon gevangen in een veranderende omgeving. Bewegen heeft slechts 1 doel: in beweging blijven. Stilstaan is achteruitgaan. Een tweede persoon lijkt de machine te controleren en tracht op een vreemde manier te communiceren met de eerste persoon. Gemanipuleerde objecten en zwevende videobeelden worden de ingrediënten van een bizarre paringsdans.

Installatie/performance: Bérengère Bodin en Kurt d’Haeseleer
Met dank aan: vzw Congres, Stuk Leuven, Les Bains Connective, Ultima Vez, de Filmfabriek, Peter Missotten, Pieter-Paul Mortier, Bram Smeyers