Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Voor het kruim van de alternatieve Canadese muziekwereld moet je dezer dagen in de Oost-Vlaamse hoofdstad zijn, waar Digg* je dagelijks op de hoogte zal houden hoe kruimig dit kruim wel is. Op de eerste dag zag de affiche er alvast veelbelovend uit en keken we vooral uit naar wat Mike Moya voor ons in petto had. We begonnen onze tocht door Montréal echter in de gezellig gemaakte concertzaal waar drie wolven dit festival in gang mochten duwen.

Bandnamen met wolven erin, ze blijven maar komen, al zal dit We Are Wolves worst wezen. Wat het trio vooral wilde, was de beuk er van in het begin stevig in zetten en dit liefst zo luid mogelijk. Het leek wel een geflipte bende, met hun berenmutsen en hun spastische trekken maar er zat wel degelijk lijn in hun door stevige synthbeats gedreven indierock. Vaak leek het of frontman/bassist Alexander Ortiz een fikse dosis wartaal door zijn met echo’s opgesmukte microfoon stuurde, en wellicht was het dat ook, maar dit paste uitstekend bij het gekke imago dat de band zich wilde aanmeten. Het is niet dat we echt fantastische songs te horen kregen, al gingen nummers als ‘Fight and Kiss’ en afsluiter ‘Total Magique’ er vlot in.

We hadden al wat aardige dingen van en over The Stills gehoord maar waar verwachtingen naar boven komen, komt een mogelijke teleurstelling om de hoek kijken. Jammer maar helaas, The Stills bleken de meest kleurloze band op deze eerste festivaldag. Letterlijk ook want het vijftal had zich volledig in het zwart uitgedost. Hun postpunk was ons iets te geolied om er een bevredigend gevoel aan over te houden en frontman Dave Hamelin wilde te hard de (zang)stijl van Matthew Bellamy imiteren. Het licht hitgevoelige ‘Being Here’ was best in orde maar waar de lijn zat in ‘Panic’ wisten we ook niet meteen.

Dan maar richting Balzaal voor een vleugje (zeg maar vleug) experiment met Gambletron. Gambletron is eigenlijk Lisa Gamble, die bij Hrsta achter de drums gaat zitten, maar hier solo haar stem door een vervormer haalt en daarmee aardige pretelektronica en andere rare geluiden combineert. Het lijkt ons straf dat een volledig optreden van Gambletron voldoende boeiend kan zijn, maar gelukkig kwam daar het Belgische The Tribe Band na het openingsnummer op het podium gewandeld en de samenwerking die ontstond was beslist de moeite. Vooral zanger/violist Edwyn Vanvinckenroye maakte indruk en soms hadden we zelfs het gevoel dat Lisa best even stopte om de bezwerende lijnen van het Belgische trio niet te verwarren. Maar het ging hier uiteraard om Gambletron, dat ons zeer aangenaam wist te verrassen, met dank aan The Tribe Band.

Mike Moya, oprichter van Godspeed You! Black Emperor, maar de laatste jaren vooral frontman van Hrsta, had last van een verkoudheid en kon zijn toch wel bijzondere stem niet altijd even veel kracht bijzetten, maar gelukkig kon hij het hoesten houden voor die momenten tussen de songs waarin dergelijke dingen toegelaten zijn. Waar Hrsta normaal gezien als trio toert, kwamen voor dit optreden basisleden Eric Craven (drums) en Harris Newman (bas) enkele songs meespelen, waardoor we dit optreden gerust uniek kunnen noemen. Betoverend kunnen we het ook noemen, want dat was deze Hrsta regelmatig. ‘The Orchard’ was sterk, ‘Hechicero del Bosque’ werd een hoogtepunt. Hrsta koos voor een vrij ‘toegankelijke’ set met weinig ruimte voor hun louter instrumentaal werk maar dit kon niet beletten dat Étoiles Polaires hier ondanks een verkouden frontman een eerste topmoment beleefde. We zijn nog aan het nagenieten.

De eerste dag van Étoiles Polaires, editie Montréal, kenmerkte zich door een grote diversiteit, twee leuke luistermomenten met een tegenvaller ertussen en een bij momenten grootste afsluiter. Morgen Wolf Parade!

www.digg.be