Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

’Wat je zelf doet, doe je beter’

Na het mondiale succes van Arcade Fire staat alweer een Canadese band te trappelen om de internationale podia te veroveren. Alle ogen zijn gericht op Wolf Parade, dat onlangs met At Mount Zoomer zijn uitstekende tweede cd afleverde.

Wolf Parade, met twee zangers en songwriters in zijn roedel, speelt nerveuze artrock waarin je beurtelings Bowie en Television ontwaart. Toch heeft de groep, sinds 2005 onder dak bij het gerenommeerde Sub Poplabel, een geheel eigen sound.

In een sector waar grote ego’s de regel zijn, mag een band met twee frontmannen uitzonderlijk heten. Bovendien houden toetsenman Spencer Krug en gitarist Dan Broeckner er als liedjesschrijvers elk een totaal verschillende aanpak op na. Is dat niet om moeilijkheden vragen?

Drummer, geluidstechnicus en politieke wetenschapper Arlen Thompson schudt het hoofd. “Die twee zijn complementair, net als Lennon & McCartney. Dans songs klinken vrij klassiek en rechtlijnig, zijn beïnvloed door pop en traditionele rhythm & blues. Spencer, een fan van progrock en Brian Eno, kleurt wat vaker buiten de lijntjes. Het is soms trekken en duwen, maar dat spanningsveld werkt meestal in ons voordeel. Het leidt tot meer variatie in de muziek.”

Niettemin is het recente At Mount Zoomer, meer nog dan hun debuut Apologies to the Queen Mary, een echte groeps-cd. Songs zoals het tien minuten durende meesterstuk ‘Kissing the Beehive’, kwamen tot stand tijdens uitgesponnen improvisaties.
“We kennen elkaar al lang, spelen zeer hecht samen en zijn dus afgegaan op onze instincten. We legden onze jams vast op een computer, zochten daarna uit wat werkte en wat niet. Spencer is een geniale eindredacteur, die een natuurlijke flow creëert.
“Gevoel en atmosfeer zijn erg belangrijk voor ons. Maar tegelijk zijn we snelle werkers: alle nummers werden geschreven en ingeblikt in tien dagen tijd. Beschouw At Mount Zoomer maar als een snapshot van wie we op dit moment zijn, een weerspiegeling van wat we denken en voelen.”

De line-up van Wolf Parade wordt vervolledigd door gitarist Dante DeCaro (ex-Hot Hot Heat) en synthspeler en laptopmanipulator Hadji Bakara. Hun songs handelen over de aliënerende aspecten van de technologie, de verschillen tussen het leven op het platteland en in de grootstad of herinneringen aan vroeger die hardnekkig door je hoofd blijven spoken.

Thuisgevoel onderweg

Dat de Wolven in Canada vaak in één adem worden genoemd met Arcade Fire, hoeft niet te verbazen. Broeckner speelde ooit bas bij dat gezelschap, terwijl Thompson de drumsticks hanteerde in ‘Wake Up!’, een sleutelsong uit Arcade Fires doorbraakplaat Funeral. Bovendien stralen beide groepen een vergelijkbaar soort energie uit en is de opnamestudio van Wolf Parade gevestigd in het vroegere appartement van Win Butler en Régine Chassagne, in hartje Montreal.

Thompson is van oordeel dat Canadese bands er een heel andere mentaliteit op na houden dan hun Noord-Amerikaanse collega’s. “Black Mountain, Arcade Fire, Final Fantasy, we hebben allemaal dezelfde achtergrond en delen dezelfde punk- en hardcore-esthetiek: wat je zelf doet, doe je beter. We hebben jarenlang in dezelfde kelders gespeeld, we beschouwen elkaar dus niet als rivalen of concurrenten. Als je hoort dat je vrienden een goede plaat hebben gemaakt, vormt dat een stimulans om het net zo goed of beter te doen. Als iemand uit je gemeenschap erkenning krijgt, is dat een opsteker, omdat het voor iedereen deuren opent. En als je op tournee gaat, neem je bij voorkeur een bevriende band mee. Zo creëer je onderweg een soort thuisgevoel.”

Spencer Krug bracht tot dusver al twee cd’s uit met Sunset Rubdown, Dan Boeckner vormt met zijn vriendin Alexei Perry ook het duo Handsome Furs, dat vorig jaar de prima cd Plague Park uitbracht. “Die nevenprojecten laten ons toe doorlopend creatief te blijven”, zegt Arlen Thompson. “Wie een song schrijft, hoeft er zich dus niet het hoofd over te breken of hij wel in de Wolf Paradecatalogus past. We zijn allemaal met honderdeneen dingen bezig en dat hopen we nog lang zo te houden.”

www.demorgen.be