Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Vier jaar geleden zagen ze het goud en zilver aan zich voorbijgaan op Humo’s Rock Rally, maar met hun lichtjes overweldigende tweede plaat D is Done maakt Madensuyu vandaag aanspraak op zowat elk mogelijk denkbaar edelmetaal.

Hun groepsnaam betekent bruisend mineraalwater in het Turks, maar D is Done doet veeleer een penchant naar molotovcocktails en zuiver plutonium vermoeden bij Stijn De Gezelle en Pieterjan Vervondel. Met een even grote explosieve dreiging banen deze twee jonge Gentenaars zich alleszins een weg naar je platenspeler. Geen overbodige voorzorgsmaatregel om hierbij steeds op je hoede te blijven: geest noch gestel worden gespaard op D is Done.

Tijdens de sonische duivelsuitdrijving ‘Fafafafuckin’, bijvoorbeeld, slalommen de twee licht maniakaal tussen The Kills en Sonic Youth in. Zelden klonk Madensuyu dwingender, verontrustender of furieuzer. Naar verluidt zouden De Gezelle en Vervondel overigens pas van het podium stappen wanneer hun vingers bloeden. Misschien verbeelden we het ons maar, maar dat lijkt ook effectief zo in het frenetieke ‘Oh Frail’ en ‘TI:ME’.

Even verder hoor je dan weer een saxofoon ten onder gaan in de likkende vlammen van een ongenadig heksenvuur (‘MY’), en krijg je de indruk dat monsterdrums, hitsige oscillators en de Velvet Underground een bits conflict met elkaar uitvechten tijdens ‘Tread on Tread Light’. Na vijf minuten gaat die storm weer liggen, al begint hij met een beetje pech daarna pas in je eigen hoofd.

Ook een sinister mantra in ‘Little F’ dreigt spelletjes met je mentale gezondheid te spelen: het zal wel niet geheel toevallig zijn dat Madensuyu vorig jaar opdook op de soundtrack van Ex-Drummer, een prent die scabreus en gestoord gedrag tot kunst wilde verheffen.

De plaat loopt daarna ten einde met een rondje donkere postrock: ‘D is Done’ is een venijnige tandenbreker van een song, die begint als slaapliedje maar gaandeweg epische proporties aanneemt, om dan weer stil te vallen en zachtjes uit te sterven.
Die coda is misschien nog wel het klinkendste bewijs van de evolutie die de groep heeft doorgemaakt sinds zijn debuut: de uitgestrekte geluidslandschappen op A Field Between wilden de song zelf wel eens doen ondersneeuwen, maar daar heeft D is Done nooit onder te lijden. Een nummer als ‘Write or Wrong’ bezit zelfs een stevige structuur, al blijkt dat allerminst in de weg te staan van de waanzinnige visioenen die deze Sonic Youth for the doomed je in het holst van de nacht durft te bezorgen. Klinkt misschien wat dramatisch, maar wie ons niet gelooft, moet de test maar eens eigenhandig ondergaan.

Ergens lazen we dat De Gezelle en Vervondel de plechtige eed gezworen hadden om na A Field Between nooit meer een langspeler te maken. Eigenlijk kun je jezelf alleen maar gelukkig prijzen om zoveel holle praatjes.

www.demorgen.be