Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Koen Augustijnen °1967, Mechelen (BE)

Sinds 1991 is Koen Augustijnen verbonden aan Les Ballets C. de la B. Eerst als danser in creaties van Alain Platel en Hans Van den Broeck, vanaf 1997 werd hij één van de huischoreografen. Zijn eerste eigen productie was To Crush Time, daarna maakte hij Plage Tattoo (in co-regie met 3 muzikanten van Zita Swoon en Tamayo Okano), vervolgens Ernesto (een danssolo + docudrama in co-regie met broer Sven Augustijnen) en Just another landscape for some jukebox money. bâche was zijn laatste voorstelling.

Hij studeerde geschiedenis aan de Rijksuniversiteit van Gent (1986-1988), volgde theaterworkshops aan het Conservatorium van Antwerpen (1989), bij Jan Decorte in Brussel (1990) en dansworkshops bij o.a. Wim Vandekeybus, Caro Lambert, Min Tanaka, Laurie Booth, Suzanne Linke, Francisco Camacho, Christine Quoiraud, Frank van de Ven en David Zambrano (1990-1999). Maar zijn belangrijkste vorming en ervaring liggen in het creëren van producties bij Les Ballets C. de la B. Als choreograaf werkt hij soms buiten Les Ballets C. de la B. samen met o.a. dEUS, Toneelgroep Amsterdam en Stalker Theatre Company.

Lazara Rosell Albear °1971, Havana (CU)

Na haar aankomst in België in 1992, werkte ze mee aan verschillende danstheater-, film- en multimediaprojecten in Victoria en Het muziek Lod. Ze stopte met haar studies geneeskunde in het 4e jaar, volgde haar intuïtie en ging film studeren aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten (K.A.S.K) in Gent. In 1997 trad ze toe tot Les Ballets C. de la B. en speelde ze in Iets op Bach van Alain Platel. In 1999 maakte ze de documentaire One of Us over de tournee met Les Ballets C. de la B. In 2001 richtte ze samen met muzikant Eli Van de Vondel MahaWorks op. In 2001 creëerde ze Foolish Mothers, een multimediaproject met 5 acteurs. In 2002 ontving ze een beurs van het Japanse Ministerie van Cultuur om in Japan 6 maanden Japanse dans en muziek te studeren. In 2003 creëerde ze het DDDS-4 drummers-4 dansers project. In 2004-“005 maakte ze de multimediale danssolo Kaku (een project van MahaWorks). In 2005-2006 trad ze op in KEYS (een Ontroerend Goed project). Ze organiseerde ook DANSCAMDANSE, een internationaal dansfilmfestival in België.

Marie Bauer °1981, Romorantin-Lanthenay (FR)

Ze begon haar artistieke parcours al op 14-jarige leeftijd, toen ze van thuis wegging om in een circusschool in Châtellerault lessen te volgen. Toen al wist ze dat dit haar beroep zou worden, haar leven zou vullen. Daarna ging ze op de ingeslagen weg verder en vervolgde haar opleiding in de circusscholen van Rosny-sous-Bois (ENCR) en van Châlons-en-Champagne (CNAC). Daar specialiseerde ze zich in de ‘main à main’. Als eindproject van haar vijfjarige opleiding maakte ze BYE BYE PROSPERO. Samen met enkele medeafgestudeerden richtte ze het gezelschap Cirque de la Bavette op en creëerden ze Bringue. Ze heeft ook samengewerkt met het circus Baroque, waar ze een rol overnam in 7 péchés capitaux, en met het theatergezelschap van Laurence Mayor, voor de creatie van Les chemins de Damas. Daarnaast gaf ze circusstages voor kinderen, met o.a. Karl Borsberg en het MJC Champfleurie d’Avignon. Ten slotte heeft ze ook meegewerkt aan de creatie van het gezelschap ANOMALIE: ANATOMIE ANOMALIE, in een regie van Martin Zimmerman (2005). De voorstelling liep van januari 2005 tot juni 2007.

Juan Benítez °1975, Arucas-Las Palmas de Gran Canaria (ES)

In 1998 richtte hij samen met Carmelo Fernández het dansgezelschap El ojo de la Faraona op en creëerde en produceerde hij de stukken: Do hens think? (1998), de cuando el hambre… (1997-1998) Maybe Tomorrow (1999), La bodega de los feos (2001), Zurdo solo (2002), Identidades Mediafest (2002).
Als danser werkte hij samen met Clapso Producciones: Marea (1997), Karine Ponties: Brucelles (2000), Mónica Valenciano in het improvisatieproject Disparate nº6 (2000-2002), Rasmus Ölme & Max Cucarro: L’art de la fuite (2003), Yves Mora: Mona XY (2004), Michèle Noiret: Territoires Intimes (2004) en Erika Zueneli: Partita–s (2005). Hij heeft klassieke en hedendaagse dans gestudeerd in Las Palmas, Madrid, Barcelona en Brussel bij Maria Eulate, Gelu Barbu, Mónica Valenciano, Olga Mesa, Carmelo Salazar, Mercedes Boronat en Carmelo Fernández. Hij beoefent yoga Iyengar.

Gaël Santisteva °1977, Auch (FR)

Al op heel jonge leeftijd was hij actief bezig met muziek en circus. Toen hij moest beslissen over zijn eigenlijk voor de hand liggende toekomst, werd hij bang en besloot hij om in Toulouse aan de universiteit kunstgeschiedenis te gaan studeren. Na een week was zijn angst verdwenen en verliet hij de universiteit om zich in te schrijven in het Centre National des Arts du Cirque (CNAC). In deze school heeft hij ‘la balançoir russe’ geleerd en hij ontmoette er choreografen, regisseurs, historici en musici die hem zin gaven om zich uit te drukken. Daarna werkte hij samen met Philippe Decoufflé, Jean-Marc Heim en verloor hij zijn hart voorgoed aan dans. In 2003 richtte hij samen met andere studenten van de circusschool het gezelschap ACA op. Hun eerste productie heette Le Bal: een puur aftasten van de grenzen van dans en circus.

Milan Szypura °1976, Kassel (DE)

Twaalf jaar lang volgde hij lessen aan een Rudolf Steiner school en hij studeerde er af als meubelmaker. Op 18-jarige leeftijd begon hij acts te dansen op straat. In 1999 verhuisde hij naar Frankrijk, waar hij in de Ecole Nationale du Cirque in Rosny-sous- Bois (ENCR), en in het Centre National des Arts du Cirque (CNAC) in Châlons-en- Champagne begon aan zijn opleiding. Alle soorten disciplines, waaronder hedendaagse dans, werden hier aangeleerd. Daar ontmoette hij op 23-jarige leeftijd mensen zoals Emmanuelle Lyon, Karin Noël, Maguy Marin, Jean Gaudin, Jean Guiserix, Pierre Doussant en Emmanuelle Gorda die een belangrijke invloed op hem hebben gehad. In 2002 beëindigde hij zijn circusstudies, waarna hij op tournee vertrok met de circusvoorstellingen kilo (2003-2004) en zooo (2004-2006). Sinds 2001 speelt hij ook trompet in de fanfare Circa Tsuika met optredens in Frankrijk en in het buitenland. Daarnaast is hij ook nog lid van het gezelschap Cheptel Aleïkoum.

Steve Dugardin °1964, Oostende (BE)

Vanaf zijn vijftiende studeerde hij muziek bij Aimée Thonon en zang bij Marie-Thérèse Maesen, assistente van Lucienne Van Dijck. Hij behaalde een Eerste Prijs notenleer aan het Koninklijk Conservatorium te Gent en een Eerste Prijs zang aan het Koninklijk Vlaams Muziekconservatorium te Antwerpen. Hier kwam hij in contact met Erik Van Nevel, die bij hem de interesse in de Oude Muziek opwekte. Gedreven door zijn vak specialiseert Steve Dugardin zich vandaag bij de Engelse mannelijke alt Ashley Stafford en bij Ingrid Voermans. Hij werkte reeds mee in producties onder leiding van Sigiswald Kuijken, Jos Van Immerseel, Ton Koopman, Gustav Leonhardt, Frans Brüggen en Philippe Herreweghe en wordt als solist steeds vaker uitgenodigd door o.a. Ricercar Consort, Clemencic Consort, Tragicomedia (Stephen Stubbs), Il Seminario (Gerard Lesne), Les Arts Florissants (William Christie), Il Fondamento (Paul Dombrecht), Huelgas Ensemble (Paul Van Nevel), Choeur de Chambre de Namur, Currende (Erik Van Nevel), Ex Tempore, La Petite Bande, Musica Antiqua Köln, De Nederlandse Bachvereniging en het Bach-ensemble (Joshua Rifkin). Hieruit ontstonden diverse CD-opnames.
Hij speelde in opera’s van Scarlatti (met Opera Mobile), Händel (met Transparant), in Ercole Amante van Cavalli (in Boston en op het Muziekfestival te Utrecht) en vertolkte de titelrol van Akhnaten van Philip Glass. De dansscène leerde hij kennen door zijn medewerking aan Iets op Bach van Alain Platel. In bâche van Koen Augustijnen zong hij liederen van Purcell en in de productie Gilles van Hugo Claus werkte hij samen met Jan Decleir.
Oude Muziek is niet zijn enige inspiratiebron. Zijn passie voor de Hedendaagse Muziek leidde tot de oprichting van Touchant, een mannenkwartet gespecialiseerd in Close Harmony. Steve Dugardin doceert aan het Herman Teirlinck Instituut.

Kirke Strijkkwartet

Het Kirke Strijkkwartet heeft zijn naam te danken aan de Griekse tovernimf Kirke, die op het paradijselijke eiland Ayaya woonde, waar heerlijke spijzen en dranken in overvloed vloeiden. Zij bezat ook de toverkracht om lastige mannen te veranderen in borstelige zwijnen. De leden van het Kirke Strijkkwartet zijn Eva Vermeeren (viool), Saartje De Muynck (viool), Evelien Vandeweerdt (altviool) en Herlinde Verheyden (cello).
Als vier enthousiaste collega’s/vriendinnen uit Antwerpen begonnen zij op regelmatige basis als kwartet te repeteren. Dit groeide spontaan uit tot een hechte samenwerking. Ondertussen spelen zij ruim 4 jaar samen en als kwartet verzorgden zij al tal van concerten, evenementen en studio-opnames.
Zij volgden les aan het Orpheus Instituut te Gent bij o.a. Tony Nys (voormalig altviolist Danel Kwartet), Toon Fret (Oxalys Ensemble), Leo De Neve (Spiegel Strijkkwartet) en France Springuel. Het uitgebreid repertoire van het Kirke Strijkkwartet gaat van klassiek over tango tot pop.