Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Lander van Five For Students interviewt Vooruitprogrammatoren Wim Wabbes en Koen Gisen over Etoiles Polaires Montréal.

Na Ijsland, Istanbul, Rusland en de Finnen focust het Etoiles Polaires-festival dit jaar op Montréal, de grootste stad van de Canadese provincie Quebec. Al enkele jaren laat de bruisende muziekscène aldaar om de haverklap opwindende artiesten als Arcade Fire, Patrick Watson of Godspeed You! Black Emperor op de wereld los. Gefudeness Fressen voor Etoiles Polaires dus. Wij voelden programmatoren Koen Gisen en Wim Wabbes aan de tand en staken van wal met obligate openingsvraag:

Waarom Montréal?

Wim: “Er kwamen hier al heel wat Canadese artiesten over de vloer, en wij waren allebei al vertrouwd met de experimentele en progrockscène die in de jaren negentig in Montréel welig tierde. Zo hadden we al een paar aanknopingspunten. Een groot pluspunt was bovendien dat Jan De Vroede, van Etoiles Polaires vzw, enkele jaren in Montréal heeft gewoond en bijgevolg veel lokale contacten heeft.

Koen: En natuurlijk is Montréal momenteel onmiskenbaar een stad die om de haverklap een interessante groep voortbrengt. Dit proces is al een aantal jaren bezig, maar een groep als Arcade Fire heeft daarin toch voor een stroomversnelling gezorgd. De muziekscène in Montréal schurkt tegen het commerciële circuit aan, maar door het aparte statuut van Quebec is het toch een eiland in de Angelsaksische wereld. Wat perfect is voor ons, want wij willen met dit festival namelijk de aandacht vestigen op een boeiende regio buiten de traditionele Angelsaksische wereld.”

Jullie zijn zelf een aantal keer naar Montréal gereisd. Welke indruk liet de stad op jullie na?

Wim: “De stad is een interessant mengelmoes van nationaliteiten en culturen. Mensen komen van overal uit Canada naar Montréal om daar samen te werken, waardoor er een intens creatief proces op gang wordt gebracht. Er is in Montréal bijgevolg een scène waarin iedereen met elkaar aan de slag gaat. Door die kruisbestuiving ontstaan erg diverse projecten. Ze combineren vaak succesvolle rockbands met eigenzinnige, meer experimentele projecten. Iedere artiest heeft als het ware een spin-off van zijn eigen band.
Dat is trouwens historisch gegroeid. Door de sterke separatistische golf begin jaren negentig kregen heel wat Engelstalige industriëlen schrik. Velen trokken weg uit de stad waardoor er heel wat fabriekspanden leeg kwamen te staan die door muzikanten goedkoop konden worden gehuurd en omgevormd werden tot studio’s en lofts. Zo hadden veel beginnende bands de repetitieruimtes maar voor het uitkiezen en zochten artiesten uit omringende steden hun toevlucht tot de stad. Samen met de Engelstalige muzikanten die er al aan het werk waren, zorgden ze voor een boom in de muziekproductie.”

Het lijkt mij een fiks karwei om een festival als Etoiles Polaires op poten te zetten. Hoe zijn jullie, nadat Montréal als gaststad uit de bus kwam, concreet te werk gegaan?

Wim: “Eerst raadplegen we altijd onze lokale contacten, en dan stellen we elk apart een longlist op met de groepen die we er graag bij zouden hebben en zo gaat de bal aan het rollen.”

Koen: “Ondertussen zijn we nu toch al een drietal keer naar ginder gereisd en via Jan Devroede van Etoiles Polaires vzw kwamen we in contact met lokale artiesten en programmatoren. Montréal kent een erg levendig café- en clubcircuit, dus hoef je enkel je muzikale neus te volgen. Op die manier belandden we onder meer in de zolderkamer van een boekhandel om te luisteren naar een verbluffend sterke Alden Penner (bekend van Unicorns).”

Wim: “En dan is het zaak om hen voor je festival warm te maken. Wat opviel was dat veel artiesten uit Montréal nogal wantrouwig zijn. Meestal zijn artiesten automatisch enthousiast als je hen wilt boeken, maar nu moesten we hen echt overtuigen dat het ons puur om de muziek te doen was, in het kader van een specifiek festival in een gerenommeerd cultuurcentrum. Als ze die authenticiteit niet voelen, haken ze onvermijdelijk af. Wat op zich natuurlijk een goede ingesteldheid is.”

Koen: “Tenslotte is het puzzelen en praktische zaken regelen. Sommige bands zijn op dat moment op Europese tournee, andere laten we speciaal voor Etoiles Polaires overvliegen.”

De meest in het oog springende namen zijn Bon Iver en Wolf Parade. Welke andere groepen raden jullie zeker aan?

Koen: “Ik kijk persoonlijk het meest uit naar Pas Chic Chic. Die hebben volgens mij het potentieel om door te breken. Anderzijds staat Wolf Parade aan de rand van de absolute doorbraak, maar waren ze toch nog haalbaar voor ons. Verder lijkt een band als The Stills (die reeds het voorprogramma van Interpol en Kings Of Leon verzorgden, ld) ook wel op doorbreken te staan. Maar uiteraard is elke groep het ontdekken waard.”

Wim: “Eerlijkheidshalve moeten we trouwens vermelden dat Justin Vernon, aka Bon Iver, eigenlijk een Amerikaan is. Maar als producer van Land Of Talk verdient hij ons inziens toch een plek op Etoiles Polaires.”

Waren er groepen die jullie er graag bij wilden, maar die niet haalbaar waren?

Koen: “Arcade Fire, maar dat is sowieso geen spek meer voor onze bek wegens te duur (lacht). Daarnaast hadden we graag Patrick Watson gestrikt maar die is net vader geworden en doet het bijgevolg wat rustiger aan. En verder? A Silver Mount Zion, voortrekkers van de vorige lichting, heeft net een grote Europese tournee achter de rug. Dus die waren ook niet geïnteresseerd.”

Wim: “Ik had er onder andere Besnard Lakes wel bijgewild maar hun zanger, Jace Lasek, is nogal wispelturig en erg moeilijk te overtuigen om op tournee te trekken.”

Hij weet niet wat hij mist. Tot slot: hoeveel rek zit er nog op het concept van Etoiles Polaires?

Koen: “Het heeft inderdaad al lang niets meer met de poolsterren of het hoge noorden te maken. Maar in de huidige formule kan het festival nog wel enkele jaren mee. We hebben niet de ambitie om een mini-Pukkelpop in stad Gent te organiseren, of om mee te gaan in de waan van de dag. Etoiles Polaires gaat dieper en breder dan dat. Zie in dit verband ook de samenwerking die we op touw zetten tussen Canadese en Vlaamse artiesten. Zo zullen bijvoorbeeld Harris Newman en Ignatz samenwerken en gaat Sam Shalabi aan de slag met onder andere Bart Maris (Flat Earth Society).”

Wim: “Met het festival Etoiles Polaires trachten we telkens weer een bepaalde scène te presenteren aan de hand van actuele en uiteenlopende acts. Waarschijnlijk werken we de volgende editie nog een keer rond een geografische plek, China of Cairo bijvoorbeeld. Maar daarna willen we het wat opentrekken, en rond een bepaald personage of internationaal verstrengelde groepennetwerken van bands gaan werken. Ideeën genoeg alvast.”

Daar twijfelen we niet aan. Bedankt voor het gesprek en tot begin december.

Lander Deweer, Five For Student