“In closer word je als kijker beetje bij beetje van je eigen evidenties vervreemd”, schreef Elke Van Campenhout in 2004 in De Standaard over de toenmalige voorstelling van Heine R. Avdal. Deze toelichting is, wat Avdal betreft, evenzeer op de maker van toepassing is. Als performer/danser tast hij immers graag de grenzen van het theater en danswezen af. Hij startte destijds bij Meg Stuart, maar zijn nieuwsgierigheid stuwde hem richting experimentele en gevoelsmatige performance.
“Ik ben nieuwsgierig van aard en leer graag bij. Daarom besloot ik enkele jaren terug het puur esthetische dansen achter mij te laten en me meer toe te spitsen op bewegingsperformances. In 2000 heb ik samen met Damaged Goods-collega Yukiko Shinozaki Cast off skin gemaakt. Een jaar later leerde ik Christoph De Boeck kennen en met ons drieën zijn we Deep Blue gestart. Ondertussen zijn we vijf jaar verder en is er een evolutie in de performances te zien.”
“In Cast off skin stelden we onze eigen bewegingen in vraag. In Terminal en closer betrokken we het publiek in onze vraagstelling, zonder de magische spanning tussen bezoekers en artiest de doorbreken. Dat deden we in Box with holes wel, door de aanwezige fysiek aan te raken. Wel op een onrechtstreekse manier, want de bezoeker stak zijn handen in twee gaten van een doos en kon via een monitor volgen hoe mijn handen die van hem aanraakten.”
“Met Some notes are vertrekken we vanuit de theaterruimte zelf én van de mensen die er zich in bevinden. De voorstelling start al bij het binnenkomen van het publiek, terwijl ze hun zitje zoeken. Ik als performer en zij als publiek trachten de ruimte te interpreteren of te decoderen en tevens elkaars aanwezigheid daarin te plaatsen.”
“Ik heb er geen flauw benul van hoe het publiek zal reageren. Dat ze mij maar verrassen. Ik wil tenslotte op alle vlakken bijleren. (lachend)”
All rights reserved
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can: