Na zijn staal, is Forced Entertainment het tweede beste wat de Britse stad Sheffield voortbracht. Hilariteit, understatement en rake observatie zitten in het DNA van de groep.
De acteurs spelen een beetje knudde, maar hebben de ambitie het publiek tot een actief kijken te bewegen. Hun alledaagsheid en kwetsbare présence maken het erg makkelijk om zich te identificeren. Als Forced Entertainment iets laat zien op het podium, dan zijn het niet de helden, maar de koorfiguren van het theater.
Dat is meteen het geval in The world in pictures. Jerry Killick krijgt van zijn zeven medeacteurs nog wat tips mee om de ,,ietwat moeizame intro’’ door te geraken, en wordt dan aan zijn lot overgelaten. Daar staat hij dan, een angstig hert in een lichtbak. De belachelijkheid alleen al, om op je eentje naast de wereldgeschiedenis te gaan staan.
Zonder veel poespas brengt hij dat gevoel over. Hij vraagt je een wandeling in te beelden in een stad, langs lanen en steegjes, in een gebouw te stappen, de trap op tot op de bovenste verdieping. En daar: de duizeling die je bevangt.
Meteen schiet het historische overzicht op gang. In sneltreinvaart scheert de stoet langs de piekmomenten van de geschiedenisboekjes. Het is een carnavaleske zigzag, onveranderlijk te kort door de bocht, in bont namaakplunje en spaanplatendecors. Naarmate de mens langer op het podium toeft, wordt het één drukke bric-à-brac. Van op een rijdende ladder strooit een actrice zakkenvol piepschuimkorrels uit. Het leven, een feest.
The world in pictures is één onhandige maskerade, een narrenschip vol flauwe grappen. De homo erectus snoeft met zijn aanzienlijke jongeheer, de pest komt aandraven in een skelettenpakje en na de duistere middeleeuwen komt men zich aan een gloeiende radiator warmen. Een Neanderthaler vergaapt zich aan een tv en bij de intro van de laptop beginnen drie van zijn collega’s driftig te rukken. Tegen het eind lopen de personages in berenvellen, met noormannenhelm en in barokgewaden door elkaar.
De actrice Terry O’Connor neemt ons op sleeptouw door deze ,,crazy history’’. Zo lang de geschiedenis voldoende gestold is en in de boekjes vervat, kan ze de stof haast regisseren. Ze trekt ondraaglijk lichte lijnen en roept hier en daar een personage op: waar zit de pest? Vanaf eind negentiende eeuw schakelt ze over op de toekomstige tijd. De wufte personages hebben niet in de mot welk onheil hen boven het hoofd hangt. Na een dreunende versie van Twentieth century boy (T.Rex), we zijn dan 1973, is ze haar greep kwijt. Dan kan ze niet anders dan nazeggen wat een souffleur haar influistert.
De laatste woorden zijn opnieuw voor Killick. Hij betrekt heel het gebeuren opnieuw op het publiek. Geschiedenis is link. Want weten we nog achter welke auto we reden op weg naar de voorstelling? Of wat de haarkleur was van de dienster die onze koffie serveerde? Via de typische lijstjestechniek van Forced Entertainment roept hij de vraag op wie zich volgend jaar deze voorstelling nog herinnert, wie van het publiek over vijftig jaar nog bestaat en wat er over duizend jaar nog van onze cultuur overblijft. Terwijl hij het zegt, wordt het podium schoongeveegd en worden alle sporen uitgewist.
The world in pictures flirt met de wat simplistische maar amusante reduced-versies voor dummies. In zijn speels-stuntelige stijl plaatst Forced Entertainment daar enkele scherpe kanttekeningen bij.
All rights reserved
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can: