Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

In HETPALEIS hebben ze de verbandkist tegenwoordig standaard naast de grote scène staan. Want die ligt vol glasscherven, voor het langverwachte Broeders van liefde van Union Suspecte, Compagnie Cecilia en HETPALEIS. ‘Wie uitglijdt, krijgt wel eens een kap in zijn hand’, grijnst Arne Sierens.

Broeders van liefde is de opvolger van De Leeuw van Vlaanderen en Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen. ‘Maar deze keer gaat het niet over allochtonen of integratie’, aldus Chokri Ben Chikha.

Sierens en Ben Chikha liepen elkaar ooit tegen het lijf op de Gentse Vrijdagsmarkt. Ze
kwamen erachter dat hun aparte plannen toch niet zo apart waren. Bij Union Suspecte
wilden ze na de vaderfiguur in De Leeuwen de moederfiguur in Onze Lieve Vrouw nu mikken op de broers in de Blankenbergse familiegeschiedenis van de Ben Chikha’s.
“Mijn relatie met Zouzou (ook mee op scène, WH) was een elastiek”, zegt Chokri.
“Soms hadden we gezamenlijke idealen, zoals in een reggaeband spelen, soms hebben we elkaar verraden.”
Sierens knikt. “Ik ken geen twee mensen die meer verschillen dan zij.” Zelf loopt hij al
jaren met het idee rond om met Compagnie Cecilia het evangelie volgens Mattheus op te voeren. “Dat is nu erg in de mode, ik weet het. Maar ik haal daar iets anders uit. Als je
alle godsbewijzen en mirakels schrapt, en alle dingen die ze in de Bijbel altijd twee
keer zeggen, dan krijg je gewoon een gedicht over de mens, over lijden. Dat is de
essentie.”

Waarom zouden beide Gentse groepen dus niet samenwerken, rond het thema broederliefde? Sierens: “Tijdens het werken op de vloer zijn we broederliefde heel
serieus en bijna in metafysische zin gaan bekijken: gemeenschap tussen mensen,
homo-erotische seksualiteit ook. Het zit op alle niveaus.”
Voor Ben Chikha is zijn eigen broederverhaal ondergeschikt geworden aan het
totaalverhaal van zeven acteurs. “Tussen mijn en Zouzous personage zie je het nog
wel: de verschillen proberen te lijmen, maar geen verweer hebben tegen de ballast van
het verleden. Als iemand zegt ‘ik zie u graag’, met welk doel is dat? Meent die dat, of is het enkel opportunisme? Dat vraag ik me ook af bij veel brede broederverbanden, zoals collectieven in theater. Of neem het Laatste Avondmaal: natuurlijk roddelden ook die
gasten, of kropen ze op elkaar.”

Over het evangelie en Mohammed, of over allochtonen en autochtonen is er veel gediscussieerd tussen de zeven spelers: Haider Al Timimi, Georgina Del Carmen Teunissen, Titus De Voogdt, Johan Heldenbergh, Marijke Pinoy en de broers Ben Chikha. Maar uiteindelijk zijn die thema’s allemaal overstegen, zegt Sierens. “Je kunt niet maanden blijven focussen op wat je scheidt, dat zou ziek zijn. Nee, wat bindt ons? Het gaat bij iedereen om een zoeken naar identiteit, naar verlossing voor dezelfde angsten diep vanbinnen. Dat is ook de voorstelling geworden: een reeks momentopnames tussen heel verschillende zielen. ‘Ecce homo’ maal zeven.”

Op papier leken beide gezelschappen logisch te verbroederen. Ze kennen elkaar
uit de Gentse foyers en houden in hun werk alle twee van familiegeschiedenissen die ze
graag uitspelen op kleurrijke overdrijving en de kracht van beelden. Maar de praktijk
bleek anders. “We zijn zelf geschrokken van hoe weinig onze werkwijzen matchten”,
aldus Sierens. “Compagnie Cecilia speelt graag fysiek, maar Union Suspecte vertrekt
vaak vanuit dans en beweging. En ook binnen beide groepen zitten al heel verschillende
karakters. Zie dat bijeen: Haider, een Arabische prins, naast Marijke, moeder van vijf kinderen. Het is een lange, intense zoektocht geweest.”

Maar ze zijn er verrijkt uit gekomen, zoals dat heet. Veel bepalend was het decor van
Guido Vrolix, die Compagnie Cecilia ook al met de ijspiste in Maria eeuwigdurende bijstandde vaste grond onder de voeten weghaalde. Nu, op een strand van negen ton glas, is de uitdaging zo mogelijk nog groter.
“Het lijkt een paradijs van sneeuw, suiker en diamant, maar probeer er maar eens op te
bewegen! Ook al zijn die scherven afgetopt, iedereen loopt intussen met snijwonden.
En als je erover gaat, kraakt het zo hard dat je niet tegelijk kunt spreken”, zegt Sierens.
“Net in die beperkte vrijheid zit de verrijking. Zo is gaan zitten op toneel normaal
gezien nogal stom, maar nu krijgt het rituele proporties. Ook dat schraapgeluid heeft
iets bestiaals waar ik erg van hou.”

www.demorgen.be