Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

De nieuwe Arne Sierens is kleinschaliger dan we van hem gewend zijn, maar ook veel interessanter.

De duisternis wordt aangevreten door lichtflitsen. Op het podium zien we een jongeman met een baseballknuppel; hij beweegt, zwiept, danst. Een elektrische gitaar snijdt nog scherpere hoeken aan de brute, kortstondige beelden die op je netvlies blijven plakken.

Maar kijk, het licht gaat aan en we bevinden ons in Arne Sierens Land. Waar mensen zich uitdrukken in een soort Gents. Waar ze altijd aan de rand van de marginaliteit lijken te staan. Waar de grens tussen mentaal gezond en ongezond flinterdun is.

De jongeman met de knuppel is Dino. Als zijn broer met de noorderzon verdwijnt, moet hij diens louche club openhouden én zorg dragen voor de vele illegale personeelsleden. Hulp krijgt hij van Pierre: eerst een toevallige ontmoeting, later een huurder en een vriend.

Volgens Sierens is Pierre ‘van rijkere komaf, eigenlijk een verwend nest’, maar dat blijkt niet uit de voorstelling. Pierre is wat getroebleerd; hij heeft meer medische labels dan diploma’s verzameld. Zijn familie is het beu voor hem te zorgen en zijn vrienden hebben hem laten vallen. In de praktijk wordt de zorg voor Pierre overgedragen aan Dino.

Tekstueel is Altijd prijs aan de middelmatige kant. Een typische Sierens, onmiddellijk herkenbaar, meer dan een beetje afgezaagd – af en toe wordt de routine doorbroken, als de auteur onverwachte karaktertrekjes van zijn personages aanboort. Maar Altijd prijs maakt indruk omdat de tekst veel minder belangrijk is dan de choreografieën. Dino (Robrecht Vanden Thoren) en Pierre (Titus De Voogdt) brengen hun dialogen terwijl ze aan een horizontale buis boven het podium hangen. Ze zitten elkaar op de hielen, maken schijnbewegingen. De liefdevolle agressie van een jongensvriendschap evolueert geleidelijk naar dansscènes waarin de aanvallerigheid en kracht geen moment verslappen.

Met een podium dat met een woeste snok tot leven kan komen, een gitaarsoundtrack en luidruchtige machinerie op scène, is Altijd prijs een spannend stuk. Maar het is ook verrassend teder.

En die baseballknuppel, die komt in de slotscène terug, precies zoals het hoort, om een intrigerende, onvatbare dramatiek én verbondenheid te bezegelen.

www.standaard.be