Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

MEG STUART choreografie

De Amerikaanse choreografe en danseres Meg Stuart trok in 1983 naar New York en studeerde daar aan de New York University, waar ze een BFA in dans behaalde. Ze vervolledigde haar opleiding met lessen in release techniek en contact improvisatie bij Movement Research. Meg Stuart was lid van de Randy Warshaw Dance Company van 1986 tot 1992, waar ze ook assistent-choreograaf was.

Op uitnodiging van Klapstuk 91 maakt ze haar eerste eigen avondvullende voorstelling Disfigure Study. Het is een krachtig begin van een indrukwekkende reeks producties, die ze realiseert met haar gezelschap Damaged Goods, dat zich vanaf 1994 in Brussel vestigt: No Longer Readymade (1993), No One is Watching (1995); Insert Skin # 1 – They Live in Our Breath (1996) met beeldend kunstenaar Lawrence Malstaf; Splayed Mind Out (1997 – première op documenta x in Kassel (D)) met videokunstenaar Gary Hill; appetite (1998) met plastisch kunstenares Ann Hamilton; ALIBI (2001) en Visitors Only (2003), beiden in samenwerking met scenografe Anna Viebrock, videokunstenaar Chris Kondek en componist Paul Lemp; FORGERIES, LOVE AND OTHER MATTERS (2004), een gezamenlijke creatie met choreograaf/danser Benoît Lachambre en muzikant Hahn Rowe en tenslotte REPLACEMENT (2006) en It’s not funny (première op 21 augustus 2006 op de Salzburger Festpiele).
Daarnaast creëerde Meg Stuart Swallow My Yellow Smile (1994) in opdracht van het balletgezelschap van de Deutsche Oper Berlin en Remote (1997), in samenwerking met grafisch ontwerper Bruce Mau, voor het White Oak Dance Project van Mikhail Baryshnikov. Meg Stuart creëerde ook choreografieën voor acteurs in de theatervoorstellingen Comeback (1999), Snap Shots (1999) en Hendrik IV (2002), allen regies van de Duitse regisseur Stefan Pucher. Ze deed dat ook voor Das goldene Zeitalter (2003), een gezamenlijk project van Meg Stuart, Stefan Pucher, Christoph Marthaler en Anna Viebrock bij Schauspielhaus Zürich en recent voor Der Marterpfahl (2005), een regie van Frank Castorf in de Volksbühne am Rosa-Luxemburg-Platz. In 2004 kwam Somewhere in between uit, een film van de Franse filmmaker Pierre Coulibeuf, gebaseerd op een speciale creatie van Meg Stuart.

Een constante in haar werk is haar zoektocht naar nieuwe samenwerkingsverbanden, presentatiecontexten, de métissage tussen theater, architectuur en beeldende kunst. Een eerste aanzet werd duidelijk in de dansinstallatie voor de tentoonstelling This is the Show and the Show is Many Things van curator Bart De Baere in het Museum van Hedendaagse kunst in Gent (1994).
Samen met Christine De Smedt en David Hernandez was Meg Stuart van 1996 tot 1999 ook actief in Crash Landing, een improvisatieproject voor dansers, muzikanten, video- en geluidsartiesten en ontwerpers. Crash Landing kende vijf edities: Leuven, Wenen, Parijs, Lissabon en Moskou.
Tussen maart 2000 en maart 2001 creëerden Meg Stuart en Damaged Goods Highway 101, in nauwe samenwerking met theaterregisseur Stefan Pucher en videast Jorge Leon. In functie van een aantal specifiek gekozen plaatsen werd met een gedeeltelijk wisselende artistieke ploeg bewegings-, geluids- en videomateriaal ontwikkeld. Highway 101 evolueerde zo gaandeweg tot een continu zichzelf herdenkend en herdefiniërend project, waarin herinnering, de relatie tot het publiek en het gebruik van ruimtes centraal stonden. In maart 2000 presenteerden Meg Stuart en Damaged Goods een eerste reeks voorstellingen van Highway 101 in de Kaaitheaterstudio’s (Brussel). Vervolgens waren Wenen (Emballagenhallen), Parijs (Centre Georges Pompidou), opnieuw Brussel (La Raffinerie), Rotterdam (TENT.) en Zürich (Schauspielhaus im Schiffbau) aan de beurt. De installatie sand table en de solo’s soft wear, private room en I’m all yours maakten oorspronkelijk deel uit van Highway 101, maar leidden ondertussen een eigen leven en werden sinds 2001 getoond, vaak in een gedeeld programma met auteur-regisseur-performer Tim Etchells (Forced Entertainment).
In 2005 lanceerde Meg Stuart Auf den Tisch!, een nieuw improvisatieproject waarin ze artiesten, dansers en muzikanten inviteert voor performances en improvisaties.

Vanaf 1997 waren Meg Stuart en Damaged Goods één van de huisartiesten van het Kaaitheater in Brussel. Op uitnodiging van Christoph Marthaler waren ze van 2001 tot 2004 in residentie bij Schauspielhaus Zürich. Vanaf het seizoen 2002-2003 werken Meg Stuart en Damaged Goods samen met de Volksbühne am Rosa-Luxemburg-Platz in Berlijn.

Naast haar choreografisch werk, geeft Meg Stuart ook workshops in compositie en improvisatie bij organisaties als o.a. Forum Dança in Lissabon, Movement Research in New York, PARTS in Brussel en ImPulsTanz in Wenen.

Meg Stuart en Damaged Goods werden in 2000 gelauwerd met de Cultuurprijs K.U.Leuven. In 2006 ontving Meg Stuart de Duitse theaterprijs DER FAUST voor haar choreografie van REPLACEMENT.