Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Uitgerekend op de dag van de kruisiging van Jezus stelde Luc De Vos – een vriend van God – met zijn groep Gorki vrijdagavond in de veilige thuishaven van de concertzaal van de Vooruit in Gent zijn nieuwste cd Voor rijpere jeugd voor.

De Vos speelde helemaal niet op veilig, en koos meteen voor het nieuwe werk: negen van de elf songs van Voor rijpere jeugd liet hij op het publiek los. Veronica komt naar je toe, de eerste single, is sedert lang nog eens een nummer met hitpotentieel en De Vos liet de net niet volgelopen concertzaal van de Vooruit er dan ook twee keer van genieten: één keer als opener, een tweede keer als vierde toegift.

Nu heb ik iets met Luc De Vos wat ik ook met Luk Alloo heb: ook als ze iets slecht doen, vind ik het nog altijd goed. Dat is mijn goed recht, maar als verslaggever brengt het me soms in een lastig parket. Maar met Gorki heb ik nog iets speciaals: telkens De Vos en de zijnen een nieuwe cd op de wereld loslaten, ga ik die kopen, en speel ik die de eerste weken zowat permanent af: in de auto, op de pc.

Steeds weer slaagt De Vos er in mij mee te nemen in zijn wereld van terugblikken op een verloren jeugd, in zijn twijfelende maar nooit echt wrange kijk op de wereld van vandaag en morgen, en in zijn vrolijke benadering van onderwerpen en trends waar ik niet kon vermoeden dat het onderwerpen zijn die tot De Vos zijn wereld behoren: zo zie ik hem niet meteen aan het strand van Surfers Parradise in Knokke om de surfers te bewonderen. Terwijl mooie blonde surfers op Voor rijpere jeugd toch twee keer het onderwerp van een song uitmaken.

Ook nu dus was ik na minstens dertig luisterbeurten al heel en al doordrongen van Voor rijpere jeugd toen ik de concertzaal van Vooruit binnenstapte. De Vos stelde lang niet teleur: in tegenstelling tot zijn theatershows geen kitscherige kostuums en decors. Nee, rock ‘n roll: jeans, t-shirtje met v-hals en korte mouwen, haar slecht geknipt, en gitaar om de schouders. En in zijn gekende wijdbeense houding, zijn song afrondend, het hoofd achterover, starend naar het plafond, en schreeuwend yeah baby!

In interviews houdt De Vos niet op te zeggen dat hij dankbaar is dat hij zijn boterham mag verdienen door zijn liedjes in zalen en tenten te mogen spelen, voor een publiek. Vrijdag bewees De Vos dat nog maar eens op het podium: het plezier waarmee hij voor zijn publiek staat straalt uit zijn houding. En De Vos laat het ook niet na zijn publiek nagenoeg voor en na elk nummer te bedanken omdat ze naar hem en zijn groep willen komen.

Maar ook het publiek was dankbaar: één meisje mocht tijdens de bisronde op het podium komen om hem op de mond te kussen, een tweede danste vrolijk in de gang toen De Vos voor de tweede keer Veronica komt naar je toe inzette.

Ook toetsenman Luc Heyvaerts, die tijdens Ooit was ik een soldaat en Stotteraars aller landen Dylan benaderde in het mondharmonicaspel, mocht in de dankbaarheid van het publiek delen. Tijdens United Kashmir draaide Heyvaerts samen met bassist Van Biesen ook nog eens een heel metalorkest door de molen.

Voor rijpere jeugd mag dan hier en daar slechts matige recensies gekrgen hebben, het is één van de betere Gorki-cd’s. Het concert was geen uitschieter met Gentse Feestenallure, maar er was ook helemaal niets fout mee.

En De Vos gaf zijn publiek waar voor hun geld: bovenop 9 nummers uit de nieuwkomer, serveerde hij ook nog Monstertje, Billy lag te slapen, Joerie, Wie zal er voor de kinderen zorgen, Soms vraagt een mens zich af, Lieve kleine Piranha, Anja, Een schaduw in de schemering en Mia bovenop. Helemaal als extraatje speelde De Vos, in ontbloot bovenlijf ook nog het prachtige Northern Sky van Nick Drake.

Bedankt Vos!

www.standaard.be