Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Dames en heren van de jury,

Ze willen geen zieligaards zijn maar ooit hadden ze wel dromen. Het zijn geschopte honden ook al hadden ze het anders gewild.
Ze zijn schuldig, allemaal, maar heb alstublieft begrip voor hun omstandigheden.

Ze staan vol littekens, van binnen en van buiten.
Ze zijn niet goed gewapend tegen de wereld. Ze hebben een slecht geheugen en ze lopen van alles weg.
Ze duiken onder en ze zitten op mekaars vel. Ze zijn potent maar vallen op verkeerde mannen en vrouwen en trouwen daar dan ook nog mee.
Ze lijden.
Ze zijn tot dingen in staat die ze eigenlijk zelf niet willen.
Ze schoppen tegen alles en iedereen. Ze worden oud en depressief. Het zijn straatlopers en ze vliegen bij tijd en wijlen in de gevangenis. Ze hebben schrik van alles en zichzelf.
Ze verstoren de orde in rechtbanken met hun grote muil, hun advocaten zetten hen af en ze hebben geen geld.
Ze hebben het warm en dan weer koud en ze kunnen schoon dansen en zingen.
Ze smelten voor veel schoons.
Ze braken. Ze bloeden. Ze zitten gewrongen.
Ze hebben ziektes. Ingebeelde en echte.
Ze zijn overal en altijd op het verkeerde moment. Ze zijn te laat, te vroeg en nooit op tijd.
Ze zorgen voor mekaar en ze gaan vreemd
Ze kraken, ze morsen en ze smossen. Ze drinken en zitten te veel aan het gerief.
Ze hebben koffers vol uitvluchten.
Ze zijn in grote nood. Het zijn matrozen zonder schip.
Hun harten gloeien, hun lippen komen bij mekaar.
Ze kussen. Er komen woorden van.
Ze vergeten.

Yolande (Marijke Pinoy) is een hoer op retour en denkt aan stoppen. Ze wil met haar tienjarig zoontje Thierry (afwisselend Cesar De Sutter en Titus De Sutter) aan zee gaan wonen en een nieuw en proper leven beginnen. Maar banden doorsnijden is niet gemakkelijk.

Er is de zwerfkat Winnetoe (Thomas Dhanens), een jongen die Yolande in huis heeft genomen en voor wiens verleden ze een toekomst zoekt.

Voor haar goede vriend Max (Johan Heldenbergh), dokter op leeftijd, nachtraaf en ex-verslaafde, regelt ze een ontmoeting met zijn verloren dochter Estelle (Mieke Dobbels) die hij al vijftien jaar niet meer gezien heeft. Estelle is ondertussen kunstenares. Het is een pijnlijk en schrijnend weerzien. Vooral omdat de dokter ondertussen vernomen heeft dat hij nog maar tussen de twee maand en twee jaar te leven heeft.

Er is ook nog Sacha (Titus De Voogdt), de geschopte hond. Driftig en impulsief en bij voorbaat schuldig.

Yolande roept iedereen samen in feestzaal Rialto, een plek met verleden. Een plek waar menig strafblad werd geschreven, waar werd gedanst, gezongen, gevochten en vreemdgegaan.
Yolande heeft groot nieuws!