- All comments
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
"try to remain invisble"
Onzichtbaar blijven, daarin zijn we niet geslaagd…we waren met veel, zeer veel.
Om 20 uur drukte iedereen op play om de ‘film’ in te duiken als protagonist. Het audiobestand werkte perfect om er een persoonlijke ervaring van te maken die je deelde met je partner, en je tegelijk verbonden liet voelen met alle deelnemers die je rondom jou zag. Je werd gedwongen even stil te staan bij het leven, hierbij speelden de 2 verschillende audiobestanden mooi op elkaar in.
Toevallige passanten wisten duidelijk niet wat er aan de hand was, fietsers ontweken angstvallig de mensen die in het midden van de straat maar wat tja, stonden te staan :D
Het was een geweldige ervaring, en ik was duidelijk niet de enige die dat vond. Op het einde kwam er spontaan een groot applaus op gang dat zo enthousiast was dat zelfs niet-deelnemers mee klapten.
Wanneer is het volgende mp3-experiment?
ReplyKeep this (0)
hopelijk niet the last time!
Wie gaat mee naar een activiteit van de Vooruit?
ReplyHet was niet gemakkelijk om mijn vrienden te overtuigen van deze subtle mob… Ja maar audrey, wat is dat nu juist?? “een kunsthappening”, “een mp3ervaring”, “een moment om stil te staan bij het leven”.... maar oh boy, ze hebben het zich niet beklaagd, integendeel!
Gewillig luisterde iedereen naar de rustgevende stem op het collectief gedownloade mp3tje van 33 minuten lang. Nog nooit was instructies opvolgen zoiets magisch…zoals britt al zei, onzichtbaar waren we zeker niet, maar dat leek ook erg onwaarschijnlijk op de schilderachtige oevers van de gras- en korenlei. de opgelegde handelingen culmineerden in een prachtige partnerdans, gevolgd door een gelukzalig kippenvelmoment….
om het met een cliché te zeggen: as if it were the last time was een schot in de roos!
Keep this (0)
In deze tijd van het jaar vind je ’s avonds normaal gezien nog maar weinig mensen in de buurt van de graslei. Maar zoals duidelijk zichtbaar op de foto’s, waren we deze avond met zeer veel. Inderdaad: eigenlijk veel te veel, waardoor het subtiele al snel verloren ging. Zich afvragen wie er nu werkelijk meedoet en wie niet is geen kwestie meer als vrijwel iedereen rond je blijft stilstaan wanneer jij dit doet en dan ook nog eens verbonden blijkt met een mp3-speler. Desalniettemin hebben we ons meer dan kostelijk geamuseerd, in de massa weliswaar :d. Deze activiteit schepte unieke gebeurtenissen, soms best bevreemdend, maar daardoor net sterker.
ReplyDe hilariteit was ook nooit echt ver te zoeken. Zoals op het moment waarop ons gevraagd werd om een plaats de zoeken waar je je reflectie kon zien. Daarop trok de meerderheid van de aanwezigen naar het water, waar je weerspiegeling in het donker al niet meer te zien was. Wanneer je dan toch begon rond te kijken, was het wel apart om te zien hoe plots zoveel mensen aan de rand van het water stonden, zowel aan de overkant als rondom jou.
Of starend naar de – weliswaar schaarse – toevallige voorbijgangers, die compleet in de war dan maar foto’s begonnen te nemen van al die dansende paren op de gras- en korenlei, of aan het bellen waren en zeiden: “I have no idea what’s going on here, everyone is standing still!”. Bevreemdend moet het voor hen evenzeer geweest zijn, al gaven hun ontzette reacties er voor mij wel iets extra aan.
Het was ook zeer opmerkelijk dat zelfs mijn minst cultuurgerichte vrienden zich onmiddellijk aangesproken voelden door dit mysterieuze concept. Ze hierover vertellen was al genoeg om ze te overtuigen om mee te komen. Het was dan ook een zeer mooie, unieke ervaring, die ik voor geen geld ter wereld had willen missen. Dankuwel, Duncan Speakman!
Keep this (0)
Inderdaad “Try to remain invisible” was met al dat volk (verbazingwekkend veel voor een koude donderdagavond!) vrijwel onmogelijk geworden. Maar dat deed geen afbreuk aan dit intens mp3-moment. Integendeel, je zag al die mensen rondom jou die allemaal hetzelfde hoorden en dezelfde instructies uitvoerden. Even waren we allemaal hoofdpersonage in dezelfde film en dat had iets magisch.
ReplyDoordat we met zoveel waren was het ook grappig om de reacties te zien van de weinige niet-deelnemers. Net als Silke hoorde ik ook een passante door haar gsm roepen “Man, tis hier zot druk op de graslei, precies een of andere bijeenkomst van een sekte ofzo” en enkele fietsers hadden duidelijk moeilijkheden om zich een weg te banen tussen al dat volk.
Enkele uren voor de subtle mob, was ik geheel toevallig getuige van een flashmob (denk aan: een grote groep jongeren die zich uit het niets bijeen scharen om zich aan een “groovy” dansintermezzo te wagen op luide muziek). Ook tof, maar de subtiele variant geniet toch meer mijn voorkeur!
Keep this (0)
Dit was zonder meer een super interessante ervaring. Het leek echt alsof we acteurs waren in een film met als prachtige setting het Gentse standscentrum en met een verbaasd publiek bestaande uit toevallige passanten. Luisterend naar zweverige muziek dwaal je samen met je partner rond in volle spanning wachtend op verdere instructies. Op de Korenmarkt kwam deze subtle mob nog het beste tot zijn recht omdat daar minder deelnemers zich verzameld hadden zodat de subtiliteit behouden bleef. De reacties van de onwetende voorbijgangers waren trouwens hilarisch: “Waarom staan die hier allemaal stil?” Al dansend eindigden we op de Sint-Michielsbrug wat voor een zeer intiem moment zorgde waarin ik even niet meer door had dat ik nu echt op die brug stond te dansen. Kippenvel bezorgde mij ook de massa deelnemers op de Graslei die na afloop luid applaudiseerden en juichten. Zeer geslaagd concept!
ReplyKeep this (0)
Consensus lijkt een feit, de ervaring die door alle deelnemers onder de straatlampen van de koren- en graslei werd beleefd is er een om nimmer te vergeten. Zowel speler als toeschouwer tegelijk zie je de mensen stil staan, ergens staat iemand te glimlachen terwijl rechts van je twee mensen elkaar in de armen vliegen. De private afstand tussen de mensen wordt slanker en slanker als we worden opgenomen in het grote geheel en met elkaar een warme ervaring als deze delen. De sferische muziek vormt een perfecte soundtrack voor wat zich om je heen afspeelt en onder de deelnemers heerst een stiekem gevoel van gelukzaligheid; geluk dat we hier deel van uitmaken en ook wat snoodheid dat we dat toch maar lekker in het geheim weten te doen.
ReplyKeep this (0)
Try this at home
Ideale straatpoëzie, en daar dan deel van uit te maken: schoon. Het had inderdaad iets sektarisch, zo en masse beneveld door muziek, woord en veel beeld over de straatstenen drentelen, voor en door elkaar, met pretlichtjes in de ogen en een warm gevoel vanbinnen. Lost, found, maar vooral even instant gelukkig door die honderden omhelzingen rondom.
Ik laat dat mp3-bestand nog wel even staan, voor misschien eens kleinschaligere, nòg subtielere herbeleving van dat betoverende spektakel. Mocht u dus ooit iemand ziet dansen op een brug bij maanlicht: it’s only me.
ReplyKeep this (0)
duncan spreekman
Tsjonge. Op een bibberkoude herfstavond, in fijn gezelschap van een stipte compagnon, nog eens voelen dat ‘ge mens zijt’. Zo kwam de subtiele mob althans bij mij over, ondanks dat Gent wat krap bleek voor zoveel deelnemende duo’s. De zweverige stem uit mijn muziekdoosje wist zich toch aangenaam in mijn oren te nestelen. Duncan heeft dat goed gezien, mijn complimenten. Zijn creatie doet wat mens, hij laat hem stilstaan, op meerdere manieren. Wanneer je in je dagdagelijkse gejaagde tred door de straten host voel je zo bijzonder weinig verbondenheid, maar bij een moment van stilstaand zwijgen, als een pilaar, kijkend naar andere pilaren, komt een golf van overrompeling opzetten, waardoor je een beetje perplex gaat staan gapen, de mensheid, verdorie dat is me wat. Erg geslaagd vond ik het dus, dat is wel duidelijk, al kijk ik ernaar uit om de subtle mob nog eens over te doen in een grotere stad, met nog meer vervreemding,waaruit dan natuurlijk nog een inniger omhelzing volgt. Met een mens naar keuze.
ReplyKeep this (0)
een warme zee van mensen
Replyik zwem er rustig door
alleen
en samen met jou
onopvallend en vol dromen
even stilstaan
sluit je ogen
voel je nietig
luisterend naar de stilte van de massa
en de stem in mijn oor
dansen op de golven van de nacht
woorden schieten mij te kort
hartvertederende herfstpracht
Keep this (0)
Vrienden die we nog niet ontmoet hebben.
Heb je ooit ‘In Bruges’ gezien? De hele film lang steekt men de loftrompet over de prachtige straatjes en charmante gevels van de West-Vlaamse hoofdstad. Indien die cast op 21 oktober met oortjes in op de Sint-Michielsbrug had gestaan, durf ik ervoor wedden dat de hele zaak ‘In Ghent’ was gaan heten. Uiteraard omdat Gent een magnifieke stad is, met de Koren/Graslei als één van de feeërieke hoogtepunten, maar er is meer. Duncan Speakman roept heel wat in je op. Neem hem als leidraad en je omgeving lijkt tegelijk extreem ver weg en ongelooflijk dichtbij. Zo ver weg omdat je de wereld om je heen niet hoort, je bent uitgesloten, ergens anders, maar ook zo dichtbij want je kijkt naar de dingen, je kijkt echt. Het doet denken aan een quote van Jacques Tati: ‘ik wil dat de toeschouwers echt beginnen kijken op het moment dat ze de zaal verlaten.’ Je kijkt naar elkaar. Glimlachjes, een schouderklopje hier en daar, kleine gebaren spinnen een web van verbondenheid. In een ooghoek zie je kennissen lopen, maar wat maakt het eigenlijk uit. ‘Er zijn geen vreemden, alleen vrienden die we nog niet ontmoet hebben,’ zegt een Iers spreekwoord en dat vat voor mij de avond samen.
ReplyKeep this (0)
Laatkomers remain invisible
Misschien is te laat komen wel mijn handelsmerk aangezien ook deze reactie ongeveer een maand te laat komt. Maar dus ook die beruchte avond dat de graslei overstroomt werd met wat hier wel eens als ‘een sekte’ wordt omschreven, was Stefaan anderhalfuur te laat en was iedereen al weer de warmte gaan opzoeken in een caféetje of in zijn bed. Het maakte de ervaring voor mij en mijn partner alvast een stuk persoonlijker. We hadden ook geen last van ‘toeschouwers’ om het zo te zeggen die even op de schouder kwamen tikken om te vragen of ze zich al zorgen moesten maken bij dit tafereel. Nee, juist twee mensen die naar een mp3 aan het luisteren zijn, laat op de avond, aan de graslei.
ReplyWe vonden het beiden een meeslepende ervaring. In je hoofd weet je dat je vaak zo denkt. Maar nu worden de vragen je gedicteerd: wie is de man die iets verder voor je loopt? waar denkt hij aan? waarom is iedereen aan het bellen? kijk naar je reflectie in het raam: wat heb je al bereikt en wat wil je nog bereiken?
Levensvragen, ik geloof oprecht dat iedereen ze heeft, maar met de achtergrondmuziek, de rustige aangename stem en het vervreemdende effect dat je niet zelf kan verder filosoferen maar dat iemand anders het je in je plaats doet, gaven de ervaring extra smaak. Het was als het ware of je verstand een halfuurtje niet van jou was.
Applausje voor onszelf en voor Duncan!
Keep this (0)