Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

• Sign up now (Find out more)
• Order tickets
• Log in

• I was there (Missed it) (11)
• • Your rating
  • • Current rating 5.0/5
    • 1
    • 2
    • 3
    • 4
    • 5
    (1)
• Follow (What’s this? follow_reactions_only_tooltip)
• Tell-a-friend

1. #1 About 1 year ago by wimw

   Rate this comment +1

   Octurn brengt je in vervoering met kinderliederen

   Octurn stelde zaterdag in het concertgebouw Brugge Melodies from my Mother’s Knees voor.
   Op scene twee lange tafels met aan de ene kant de instrumentalisten ( Fabian Fiorini-piano, Bo Van der Werf- sax en Jozef Dumoulin –fender rhodes , alhoewel deze twee laatste evenzeer met de laptop in de weer zijn) en de andere kant de digitale tegenhangers ( Mira Calix en Gilbert Nouno –laptop). In het midden een scherm waarop Boris Van der Avoort een drieluik projecteert.
   Op het scherm een kleine meid (blijkt dat alle muzikanten hun kinderen hebben gesommeerd om aan de video mee te werken) die met een frêle stem een Frans kinderliedje zingt. De muzikanten spelen daaronder even fragiele muziek. Ze trekken de simpele, minimalistische structuur van het lied in hun begeleiding door. Fiorini spaarzaam op de piano en ook de laptops produceren broze klanken.
   Voor zijn beelden beperkt Boris Van der Avoort zich niet enkel tot kinderliederen – hij maakt beelden met verschillende elementen uit de kinderwereld. Speelgoed, telramen, mikado, macramé,…. Allemaal op een speelse manier verwerkt en helemaal parallel aan het universum van een kind.
   De magie van de kinderliederen die van het scherm afstraalt, wordt wondermooi doorgezet in de muziek. Flarden melodieën en breekbare klanktapijten. Mira Calix vertelde na de voorstelling dat ze voornamelijk met klanken werkt die in de natuur aanwezig zijn – brekende twijgjes, bladeren die ruisen, dieren,… Gilbert Nouno manipuleert op zijn beurt het geluid van de piano en stuurt het naar Fabian Fiorini terug zodanig dat die daar verder kan op improviseren.
   Op het einde van de voorstelling zingt een van de meisje (op het scherm) met een bloedmooie sopraanstem ‘Daar zat een sneeuwwit vogeltje’- de full version. De muzikanten bouwen er een fijn ragwerk van klanken omheen, terwijl Boris Van der Avoort er poëtische beelden over breit. Een heel teder einde, dat exemplarisch is voor de hele voorstelling. Het publiek zat nog even verstild voor zich uit te staren om dan de muzikanten en de videomaker uitbundig te danken voor een prachtig concert

   Reply

   Keep this (0)

   1. #1-1 About 1 year ago by kynicus

      Helemaal eens met Wim.

      Wie de naam Octurn hoort, bereidt zich best voor op onorthodoxe jazz met (de laatste jaren steeds meer) ruimte voor elektronica. De samenwerking met Mira Calix, een mij onbekende elektronica-artieste die in het wereldje blijkbaar wel heel wat aanzien geniet, komt dus niet als een donderslag bij heldere hemel. Onverwachter was dat voor ‘Melodies from my mother’s knees’ ook “videast” (zoals Wim de man treffend aankondigde) Boris Van der Avoort werd aangesproken, een tweede naam die mij weinig zei, maar des te meer heeft weten te verrassen. Van der Avoort zorgt namelijk voor de grootste meerwaarde. Zijn kunstwerk bestaat uit drie naast elkaar geprojecteerde montages die subtiel op elkaar afgestemd zijn.

      Het thema van dit “concert” (met aanhalingstekens, want de symbiose tussen improvisatie, beats en beeld was totaal) was kinderliederen, zodat Van der Avoort expliciet op zoek is gegaan naar liedjes in de leefwereld van jonge mensen. “Broeder Jakob” behoort wat dat betreft tot de klassiekers, maar ook minder gekende Nederlandstalige en Franstalige stukjes kwam langs. Aandoenlijk was het de kinderen te horen zingen (zeker het sneeuwwit vogeltje waar Wim het reeds over had), maar de balans sloeg om in iets donkerder wanneer Fiorini spannende akkoorden onder de vredige stemmetjes plaatste of Dumoulin met brommende synths kwam aanzetten. Van der Avoort zorgde ook voor beklemming in het beeld, door de kinderen in een soort vintage/vage sepia-tint te filmen tegen een zwart uitdeinende achterkant.

      De bijdrage van Mira Calix is mij niet helemaal duidelijk geworden, maar wanneer stevige hip-hop-achtige breakbeats (heet dat zo?) gelanceerd werden, zat Calix daar allicht voor iets tussen. Dumoulin, Fiorini en Van der Werf haakten niet als gekken in op deze invloeden, maar bleven bedachtzaam reageren en vertrokken vanuit een soort brave intuïtie om hun improvisaties op te bouwen. Grote climaxen of lekker samenspel liggen voor Octurn een beetje te veel voor de hand, dus dat typische jazz-aspect bleef grotendeels uit. Hun muziek doet soms wat intellectueel, geremd of saai aan, maar persoonlijk had ik daar echter geen last van. Voor mij bleef hun soundtrack een ideale begeleiding bij de fascinerende beelden, en omgekeerd.

      Voor de gelegenheid had men ‘Almost Cinema’ misschien even moeten omtoveren tot ‘Better than Cinema’, want ‘Melodies from my mother’s knees’ was zo oneindig veel gelaagder en interessanter dan de gemiddelde film. De nogal statische setting in Minard toonde zich ideaal om de zoekende improvisaties van de muzikanten te laten resoneren. Een schitterende avond dus. Veel zal er misschien niet blijven hangen van wat er allemaal gebeurde, maar/want zo overrompeld ben ik zelden geweest…

Post a comment