- All comments
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Broekschater
Met Cliffhanger ontwierp Kassys een boeiend portret van (gespeelde) angst. Via een minimum aan attributen, enkele voorgeprogrammeerde filmpjes en veel pittige details speelde het kwartet acteurs naar een filmwaardige plot toe. Hun parafrase mocht dan wel van enorm vrije aard zijn, door de juiste toneeltechnische aanwijzingen en hier en daar het nodige cliché leidden ze het publiek in de goede richting. Hitchcock & co werden op de rooster gelegd met een aandoenlijke, bijna onnozele serieux. Ook die aanzwellende muziek werkte pathetisch-humoristisch en eindigde bombastisch in een heerlijke cliffhanger (aah, die vingertopjes!).
Als er al iemand op het puntje van zijn of haar stoel zat, dan was dat wellicht uit verkneukeling. Want Kassys vormde in de Domzaal het spelende bewijs dat angst werkelijk leuk kan zijn.
ReplyKeep this (0)
Cluedo voor theaterliefhebbers
Met de voorstelling ‘Cliffhanger’ werkte het Nederlandse theatergezelschap rond het thema van angst. Ze speelden op een speelse manier een hitchcockiaans detectiveverhaal na. De spanning naar de ontknoping wordt op een ironische manier verwerkt door stereotiepe handelingen of door telkens de toeschouwer te waarschuwen. Eigenlijk werd het verhaal helemaal niet spannend opgebouwd. Aan de hand van filmfragmenten werden sommige aanwijzingen op een humoristische manier aangebracht. Door de traagheid en voorspelbaarheid was het precies kijken naar zo’n oude film, maar waar men toch met ingehouden spanning blijft meeleven voor het plezier.
ReplyKeep this (0)
Spanning?
De zo mooi omgeschreven spanning in de aankondiging bleef voor mij uit. Mijn verwachtingen waren verkeerd, dus ik voelde een teleurstellend gevoel aan mij knagen na de voorstelling.
De bizarre, ongemakkelijke huiselijke sfeer kon me wel bekoren. Zo ook de slim gevonden combinatie met videobeelden, waarin je ziet…tja, wat zag je erin? wat er echt gebeurde? of hoe de personages de situatie aanvoelden? Het was voor interpretatie vatbaar, en dat maakte het zo sterk! Ik had graag gezien dat hierop werd verdergewerkt. Het verschil in t-shirt belettering op film en de theaterscene was een goed bedachte invalshoek.
Maar toen het stuk omsloeg naar de ‘actiescenes’ leek het voor mij een oefening “wat kunnen we allemaal doen met een tafel? en een draad?”.
Goed begin, zwak einde.
En bijgevoegd nog een geschetste weergave van de personages!
ReplyKeep this (0)
.
Ik was ook wat teleurgesteld door dit stuk. Het was me allemaal iets te braaf en stukgedacht. Je voelde dat alles tot op de puntjes was ingestudeerd en dat stoorde wat. Ook die voorspelde spanning vond ik moeilijk terug.
ReplyJammer.
Keep this (0)