- All comments
- Comment that have been added after the event (1)
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Cobra.be op bezoek in de repetitiestudio van ritmevirtuoos Misirli Ahmet en Aka Moon
ReplyKeep this (0)
Een onwaarschijnlijk straf concert, gisteren in de Theaterzaal! Wat vaak gebeurt bij gastartiesten, namelijk dat de “special guest” geregeld de aandacht naar zich toetrekt, bleef hier volledig uit. Misirli Ahmet werd gewoon het vierde bandlid van Aka Moon en mengde prachtig in het totaalgeluid van de band. Geen ego’s, maar groepsdynamiek van de zuiverste soort, dat is wat Fabrizio Cassol en de zijnen lieten horen.
Stéphane Galland legde onwaarschijnlijk strakke ritmes neer en daagde Ahmet af en toe uit in een soort percussie-clash. Galland was daarbij telkens prominenter aanwezig dan Ahmet. De avond klonk dus vooral als een Aka Moon-festijn, meer dan als een ongewone samenwerking. (Toch een ongewone vaststelling?) Daar zat bassist Michel Hatzigeorgiou uiteraard ook voor iets tussen, met zijn swingende, gelaagde partijen en zijn bijzonder grote enthousiasme. Cassol zelf toverde alweer magische improvisaties uit zijn alt-sax en Aka Moon verpletterde het publiek eens te meer met zijn krachtige sound, zijn briljante evenwicht tussen humor en bezwerende lijnen en de gigantische hoeveelheid spelplezier die het trio telkens weer uitstraalt.
Net als bij hun concert met Baba Sissoko afgelopen zomer op Jazz Middelheim, kreeg de Theaterzaal dankzij Aka Moon een broeierig tropensfeertje. De prachtige, intieme belichting verhoogde de concertervaring nog en ook visueel was er ontroering te sprokkelen. Voorwaar, een onvergetelijke avond!
Goddeau verslag
Het Istanbul Ekspres Festival, waarbij De Centrale en de Vooruit de culturele hoofdstad van Europa negen dagen centraal stellen, kon uitpakken met een even gevuld als divers programma. We konden slechts de voorlaatste avond meepikken, maar als die representatief was voor het hele gebeuren, dan kan de eindbalans enkel positief zijn.
Op het programma stond immers niemand minder dan Aka Moon, de meest vooraanstaande world jazz band van het land en een trio dat (vooral live) voortdurend op zoek blijft gaan naar nieuwe uitdagingen en samenwerkingsverbanden. Waren er in het verleden al concerten en albums met de Malinees Baba Sissoko, de Senegalees Doudou N’Diaye Rose en de Indiër Umayalpuram K. Sivaraman, dan werd nu meteen de kans aangegrepen om samen te werken met de Turkse meesterpercussionist Misirli Ahmet, een darbukavirtuoos die met het trio een trip door het Midden-Oosten zou maken.
Het mooie aan Aka Moon is de openheid waarmee hij zijn compagnons de route tegemoet treedt. Als je de band met gasten aan het werk ziet, dan krijg je immers zoveel meer dan ‘Aka Moon + X’, waarbij de X aangepast wordt naargelang de gast. Nee, het is ook Aka Moon die zich aanpast, zich de muzikale taal van de gast eigen maakt en zo goed als mogelijk een evenwicht probeert te vinden tussen zijn instant herkenbare stijl, intuïtieve interactie en de achtergrond en ideeën van die gast. De muziek die je Aka Moon deze zomer kon horen spelen op Jazz Middelheim, in het gezelschap van Baba Sissoko en de zijnen, was dan ook verschillend dan wat ze gisteren lieten horen.
Staat de band er met West-Afrikaanse muzikanten, dan is zijn muziek aardser, sensueler, repetitiever en opzwepender. Dat is in de samenwerking met Misirli Ahmet heel anders en kan enkel gezien worden als een bewijs van de imposante muzikaliteit en virtuositeit waar deze band mee kan uitpakken. Fabrizio Cassol (altsax), Michel Hatzigeorgiou (elektrische bas) en Stéphane Galland (drums), dat zijn kerels die de muziekmicrobe, de dans en het feest in het bloed hebben. Het zijn kerels die grootgebracht werden op een dieet van P-Funk, Fela Kuti, Maliblues, Sun Ra en Herbie Hancock en er met de beste wil van de wereld niet in slagen om afstandelijke, cerebrale muziek te maken.
Nochtans was het ritmisch een heel ander beestje dan met Sissoko. De kaart van de herhaling werd minder sterk uitgespeeld en vooral Galland mocht het voortouw nemen met een soms verbluffende performance. ’s Mans vol polyritmiek gestoken spel was enorm gedreven en divers, technisch virtuoos en soms explosief, en dat terwijl de glimlach nooit verdween. De interactie met Misirli Ahmet was van meet af aan ongemeen speels en boeiend. Bij momenten ook behoorlijk subtiel. Het lijkt wel alsof zo’n darbukaspeler niet meer doet dan met z’n handen tegen een trommelvel kletsen, maar dan zou je voorbij gaan aan een immens arsenaal aan complexe ritmes, bewegingen en technieken, manieren om geluid te manipuleren.
Hoewel een aantal songs een vergelijkbare structuur hadden—uitpakken met een melodieus basisthema dat doorgaans werd geïntroduceerd door Hatzigeogiou, een of meerdere tempowisselingen en een terugkeer naar het beginstuk—was het soms duidelijk dat het nog ging om een première, al is deze band zo bevlogen, zo sterk op elkaar ingespeeld, dat er van stilvallen of communicatieproblemen geen sprake is. De muziek vloeide en wiegde, danste en knetterde en kon van meet af aan rekenen op een indrukwekkende respons. Heel even leek het alsof Galland zich iets te uitsloverig ging opstellen, met eens reeks even indrukwekkende als vermoeiende ritmewisselingen, maar dat werd dan weer gecompenseerd door de aanstekelijke spelvreugde en het weerwerk van de Turk, die z’n bewondering voor de Belgen niet wegstak.
Twee bissen en een staande ovatie was het eindverdict en dat was eigenlijk niet meer dan terecht, want Aka Moon toonde zich nog maar eens als een gewéldige liveband, eentje van internationale klasse en soigneerde zijn gast zoals die dat vast nog niet vaak had meegemaakt. Straf!
Replyhttp://www.goddeau.com/content/view/8504
Keep this (0)