- All comments
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Gelaatschoreografie
Na de performance van vorig jaar, ‘Lachen’, stond ik te popelen om de nieuwe voorstelling te zien.
De opstelling was als volgt; 2 rijen stoelen die in een cirkel rondom de performance stonden. Hier kwamen 4 mensen zitten, elk gericht naar een ander deel van het publiek.
In het begin van de voorstelling gebeurde er nagenoeg niets. De 4 performers staarden voor zich uit, het publiek werd gedwongen om hun gezichtstrekken en hun neutrale blik te bestuderen. Héél zachtjes draaiden ze hun lichaam, zo subtiel dat je soms niet zeker was of er nu wel iets veranderd was…
Daarna doorbraken ze hun neutrale blik door zeer kleine veranderingen in hun gezicht. Tot ze op een gegeven moment iets grotere bewegingen maakten, soms synchroon met de anderen, soms niet. Dit resulteerde in een ware choreografie van gelaatsuitdrukking, héél erg mooi.
Tot dan verliep de voorstelling zeer langzaam, soms iets té langzaam. Maar op het einde speelden de performers met meer extreme gelaatsuitdrukkingen, wat een sterk komisch effect had op het publiek. Zonder die langzame opbouw zou dat nooit zo’n effect gehad hebben. Sommige mensen proestten het uit van het lachen!
Conclusie; Antonia Baehr is er weer in geslaagd.
Dikke pluim voor de performers en voor de regie van Antonia. Ik reserveer alvast een zitje voor de volgende performance.
ReplyKeep this (0)
oh, ik vergat nog te vermelden hoe geweldig de belichting was! het grote witte doek vanboven, de kleine spotjes in een cirkel rondom de performers, en soms werd het gewoon pikzwart. super!
niet helemaal wat er verwacht werd
Griet had me helemaal warm gemaakt voor deze voorstelling. Het zou vernieuwend zijn en veelbelovend. Als publiek zou je stil worden en tezelfdertijd enthousiast, meegesleept worden op een molen van emoties.
Dus vol verwachting bereiken we de Minard.
We komen binnen in de nieuwe zaal, met slechts 40 toeschouwers. Maar het is geen ‘normale’ theaterzaal. Neen, het publiek zit op twee rijen in een cirkel. Je kan dus de andere toeschouwers aanschouwen. We zitten als het ware in een arena, en in het midden, staan vier lege barkrukken, zwarte barkrukken. Ik weet niet waar me aan de verwachten en vraag me af wat er zal gebeuren. Zouden daar echt vier mensen op gaan zitten? Zo dicht?
Dan gaat het licht ongeveer één minuut uit. En weer volle spots.
Maar de vier barkrukken zijn niet meer leeg. Nu worden ze bezet door drie vrouwen en één man. Rug aan rug zitten ze, elk met hun gezicht naar een hoek van de zaal. De ogen van de vier acteurs zijn gesloten en dat zal ook zo blijven voor de komende 5 minuten. Maar ik zit nog steeds op het puntje van mijn stoel, klaar voor de actie die komen zal. Eén minuut strijkt voorbij, twee… Ik heb tijd genoeg om die vier mensen van kop tot teen te onderzoeken en keuren . Wat zien ze er bleek uit, zouden ze straks iets spelen waarin ze lieten zien, waarom ze zo afgeleefd lijken? Allemaal in het zwart, sober gekleed. Geen emotie op hun gezicht.
Het lijkt of ze zich mentaal klaar maken voor een performance om u tegen te zeggen. Ik blijf dus op scherp.
Plots, openen de acteurs de ogen! Nu komt het. Inderdaad, nu komt er weer een tijd van lang wachten en kijken. Onbewust dwalen je gedachten af. Als ik dan mijn volle aandacht weer richt op ‘het spektakel’ schijnt er iets veranderd te zijn. Is het licht gedimd? Zaten die acteurs daarnet niet anders? Meer gedraaid? Ja hoor, als ik goed kijk, zie ik dat er heel af en toe een voet beweegt van één van de acteurs. Het zijn dus geen poppen!
Je begint je af te vragen wat hun opzet is: spelen zij het publiek? Willen ze ons confronteren met hoe we naar een stuk kijken? Of wachten ze op interactie van het publiek? Zal er meteen één recht springen en roepen naar what the f¨¨¨ck we aan het staren zijn?
Nee.
Het licht gaat weer uit voor één minuut.
Grappig eigenlijk, het wordt donker en het publiek anoniem. Plots klinkt er van overal geschuifel en gehoest.
Spots aan, publiek stil.
De vier zijn van plaats veranderd. Iets in mij denkt, hoopt niet wéér. Maar ja, daar gaan we dus wel weer. Of neen, toch niet helemaal. De vier trekken hun wenkbrauwen op, draaien hun nek en kijken elkaar aan. Er komt schot in de zaak! Mijn gedachten dwalen weer af. Ligt dit nu aan mij, de millenniumstudent, of eerder aan het feit dat er niets gebeurt? Waar blijft die actie? Dat gieren van het lachen?
Vaak denk ik bij het kijken van een toneelstuk: ‘dit wil ik ook kunnen, ik wil daar ook staan’. Als ik dit denk wil het zeggen dat het een goed stuk was. Maar hier denk ik eerder: “Dit kan ik ook, maar wil ik het wel?”
Licht uit, voor één minuut. En weer dat gehoest en gekuch, intrigerend vind ik het. Hoe mensen lawaai durven maken, als men niet meer kan zien dat jij het bent die niest, kucht of met zijn stoel schuift.
Het moeten wel autisten zijn die daar zitten. Of gekken, met spasmen. Zielig toch, dat wij betalen om naar een stelletje autisten te kijken. Heel even voel ik me schuldig. Maar dan krijg ik een gevoel van afgunst en afkeer, weerzin zelf. Ik kijk ze recht in de ogen, boos, daag en uit. Maar zoals het een (goede?) acteur beaamt, blijven ze in hun rol. Hun hoofd draait van links naar rechts, onder naar boven, allemaal mooi synchroon. Prachtig zeg, als ik dit wil zien, ga ik wel naar een balletvoorstelling! Even betrap ik me op de gedachte dat ik evengoed naar een aquarium vissen had kunnen kijken. Waarschijnlijk was dit zelf educatiever dan dit!
Licht uit. Is het gedaan?
Na weer één minuut, oh mirakel: spots op vier mensen op een barkruk. Nu begin ik er lichtjes genoeg van te krijgen. Is het onbeleefd om zomaar op te stappen bij een toneelopvoering? Of zal er toch nog iets komen?
De vier hebben bij mij al een verwachtingspatroon om u tegen te zeggen geschapen. Op een bepaald moment dacht ik dat ze ons al zo lang op onze honger hadden laten wachten dat er gewoon niet meer aan voldaan kon worden! Maar toch hoop ik stiekem dat ze het proberen!
Plots sluipt er één of ander geluid uit het keelgat van de man naar buiten. Een kruising tussen een zucht en een rochel. Ze maken lawaai! Het zijn dus toch geen stomme gekken! Ik word verbaasder met de minuut. De mensen knipperen met hun ogen, trekken gekke ‘faces’, klapperen met hun tanden en happen warempel naar adem nèt als vissen! Ik voel me net een toeschouwer van een lesje logopedie voor volwassenen. Alle keelgeluiden en gekken gezichten passeren de revue.
Hoor ik te lachen? Vinden mensen dìt grappig? Ik kijk rond, maar blijkbaar ben ik toch niet de enige die een ander soort humor prefereert.
Ik vraag me af hoe lang ze ons nog aan het lijntje gaan houden. Ik weiger zelf om straks te klappen! Ik wind me op. Als het opzet van dit stuk was om frustratie, ergernis en weerzien op te wekken, vind ik het stuk meer dan geslaagd.
Wéér gaat het licht uit.
Maar anders deze keer, het gebeurt niet in één keer, maar traag, zacht en gestaag. De 4 mensen lijken te zweven, opgeslorpt te worden door het donker.
En pats, weer licht aan, maar de acteurs staan recht! Ze kunnen dus blijkbaar stappen.
Ik ben blij, want het zit erop.
Wat vind ik er nu van?
ReplyOm het met een woordspeling van hetzelfde niveau te zeggen: het was bar(kruk)slecht. Ik voel me bedrogen en belogen. Maar toch ben ik blij dat ik het gezien heb, dat ik weet hoe het niet moet. Dit stuk geeft zeker stof tot gesprek. Bedankt daarvoor! Het zal mij zeker bijblijven dit stuk, maar dan niet op de manier dat het bedoeld was.
Keep this (0)