Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Mäâk brengt bezwerende muziek met Beninese voodoo-muzikanten
Vorige vrijdag ging de nieuwe productie van Mäâk’s Spirit- voor deze gelegenheid tot Mäâk omgetoverd – in première. Het is een samenwerking met Beninse percussionisten en dansers aangevoerd door Albert Anangoko . Het concert is gebaseerd op de voodoo-rituelen in Benin.
Het was een fantastische ervaring –zowel muzikaal als visueel . Toen ik de zaal binnenkwam waren de muzikanten aan het opwarmen. De vier blazers van Mäâk (en t zijn echt wel fenomenen die vier –Laurent Blondiau op trompet, Jeroen Van Herzeele –tenor, Guillaume Orti –alt, Michel Massot –tuba) nestelen zich comfortabel tussen de percussionisten en de zangeressen. Het gaat er allemaal heel ongedwongen aan toe –alsof er geen publiek in de zaal zit. Als iedereen heeft plaatsgenomen, gaat de voostelling van start. Er wordt een fanfareachtig stuk ingezet waarop de vrouwen beginnen zingen, gevolgd door de mannen. Impressionante stemmen . De vier blazers spelen nu eens de melodie –dan weer gaan ze daarop improviseren. Tijdens puur instrumentale passages gaan de vrouwen aan het dansen. Ze maken brede heftige heupbewegingen. Iedere dans wordt langzaam ingezet en ontploft in een climax. Het oogt heel spectaculair. Er ontstaat een carrousel. De dans wordt steeds doorgegeven (ook de mannen dansen alsof hun leven er van afhangt). Als iemand de dansvloer opgaat geeft hij zijn instrument door aan diegene die terug plaats neemt in het ensemble. Iedereen kan elk percussie-instrument bespelen (ook de vrouwen doen dat met een onvoorstelbaar gemak) . En het gebeurt allemaal met een soort nonchalance die aanstekelijk werkt. Het lijkt alsof je een toevallige bezoeker bent op een dorsplein in een Benin.
Mäâk heeft thema’s geschreven die zich inspireren op de voodoosongs. De percussie, de gezangen, de muziek van de kopers het vloeit allemaal mooi in elkaar over. Soms volgen de blazers enkel het ritme en stoten ze staccato tonen uit. Tijdens een van de nummers houdt Michel Massot constant hetzelfde bezwerende rifje aan op de tuba, terwijl de anderen er doorheen improviseren. De dansers dansen tot op de schoot van de toeschouwers. Het is een beklijvend en theatraal gebeuren.
Nooit krijg je de indruk dat hier twee muzikale tradities zijn samengevoegd – de blazers van Maak hebben zich de muzikale aspecten van de voodoo rituelengoed eigen gemaakt.
ReplyKeep this (0)
Eens met Wim. En wat een fantastisch concept is de ‘Jazz & Beyond Deluxe’-tweedaagse trouwens. Ik kon er helaas enkel op de eerste dag bij zijn, maar heb enorm genoten van het tempo waarin de luisteraar alles over zich heen kreeg.
Eerst was er een documentaire over hoe Mâäk Spirit te werk was gegaan in Benin. Het beeld van het creatieproces dat de kijker hierin krijgt, is gelukkig niet eenzijdig: ook de moeilijkheden voor zowel de Westerse als de Afrikaanse muzikanten worden eerlijk getoond. Dat de live-ervaring een groot feest zou worden, lag al besloten in de filmbeelden, maar toen het effectief zo ver was bleek de Domzaal bijna te klein voor een dergelijk vat vol energie.
(Bij het binnentreden van de Domzaal waren de muzikanten overigens al druk aan het musiceren. Schitterend, om als luisteraar midden in het feest gedropt te worden!)
Aanvankelijk was het een beetje wennen aan de percussieve overdaad en het in verhouding nogal schrale spel van het kwartet van Mâäk. Hoe langer hoe meer viel echter de perfecte symbiose op tussen beide muzikale tradities. Dat de groep uit Benin ook de dansen, het geschreeuw en het ongeremde enthousiasme uit hun land meebracht, maakte het concert eigenlijk meer een feestelijke totaalervaring met zowel een auditief als een visueel luik. Oorspronkelijk voelt dat vreemd (een mens komt immers om te luisteren en verder niets), maar eenmaal gewend aan het visuele surplus, kreeg de performance alleen maar meer diepte. Puur muzikaal geen meesterlijke set, maar als avontuurlijke concertante show sowieso onvergetelijk.
(Op het einde vormden de muzikanten overigens een stoet en zo trokken muzikanten en publiek gezamenlijk naar De Balzaal, voor het volgende kappitel van de avond. Prachtig, dat alles heel ongedwongen in elkaar over liep!)
Minder opzienbarend was dan weer het Neil Cowley Trio, eerlijkheidshalve de band waarvoor ik was opgedaagd. Ik kende hen alleen van reputatie en van de Radiohead-vergelijking; voor mij reden genoeg om eens te komen zien. Het trio speelde gewoon de nummertjes van de plaat (telkens min of meer hetzelfde opgebouwd trouwens) en van improvisatie kwam bitter weinig in huis. Let wel: de muziek van het trio is meeslepend en filmisch, maar eenmaal de oersimpele structuren komen bloot te liggen had ik als luisteraar een beetje het gevoel dat er met mijn voeten gerammeld werd. “Jazz for Radiohead-fans”? Vergeet het maar, want in één Radiohead-nummer zitten waarschijnlijk even veel ideeën als in Neil Cowley’s volledige set.
Het mindere tweede deel kon de aangename ervaring van de avond echter niet verstoren. Waar mijn verwachtingen voor deel twee van de avond te hoog waren (en gestoeld op irreëele denkbeelden over hoe het trio zou klinken), werd ik totaal overrompeld door Mâäk en het Albert Anagoko Ensemble. Moet het nog gezegd dat ik ontzettend uitkijk naar het vervolg dat deze eerste ‘Jazz & Beyond Deluxe’ hopelijk zal krijgen?