- All comments
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Iets dat blijft hangen
Het parcours van Verdonck doorheen het Vooruitgebouw bestaat uit stuk voor stuk verrassende installaties die je meezuigen in een bevreemdend gevoel. De intrigerende beelden van alledaagse taferelen confronteren je met de maatschappij waarin we vandaag leven. Gek hoe projecties van mensen écht worden en je helemaal bij de neus lijken te nemen. K, a society is een must-see, iets dat blijft hangen. Voedsel voor de geest!
ReplyKeep this (0)
Pavlov-review ‘K, A Society’:
http://pavlovpavlovpavlov.blogspot.com/2010/11/kris-verdonck-two-dogs-company-k.html
ReplyKeep this (0)
Anders bekeken
kris verdonck trekt verschillende elementen uit zijn context, en maakt er via zijn installaties een heel nieuwe beleving van. Je wordt gedwongen om met een frisse blik naar de wereld te kijken.
Hierdoor heb ik sinds de voorstelling een heel nieuw gevoel bij:
Reply-pluchen honden
-muizevallen
-mensen die naar me staren en over mij lijken te fluisteren
-vuurwerk
-operavoorstelling
-wolkenkrabbers
Keep this (0)
Hondenorgieën etc.
De perfomance van Kris Verdonck waren zeer intrigerend. Op allerlei plaatsen in de Vooruit stond verschillende installaties opgesteld. Het geheel moest opgenomen worden als een sfeer van een Kafkiaanse wereld. Doorheen de verborgen plekken in de Vooruit (waar ik op sommige plaatsen zelf nog niet geweest was – zeer boeiend op zich al) werden we geleid door een vrouwelijke gids. Zij sprak met een monotome stem telkens over het volgende wat we te zien gingen krijgen.
Er waren verschillende dingen. Zo had je bv. Gossip. Deze vond ik het leukst. Over de gehele muur in de concertzaal stonden allemaal mensen van verschillende leeftijden naast elkaar geprojecteerd. Ze spraken/fluisteren/lachten met hun buren en keken jouw, het publiek recht in de ogen. Dit duurde ongeveer 10min en je had echt het gevoel dat je bekeken werd. Het voelde zeer persoonlijk aan.
Er was ook nog een installatie waarbij allerlei plunchen honden in een afgebakende bak zaten. Deze lagen stil wanneer men binnen kwam. Opeens begonnen ze allemaal te krioelen over elkaar heen.
Dan nog ergens anders kregen we te maken met ‘zelfmoordpoging’ in slow motion. We keken door de ogen van iemand mee die van het dak van een flatgebouw sprong. Gedurende die sprong (ook ongeveer 10min) hoorden we al zijn gedachten. Zeer pakkend nog.
In de theaterzaal kregen we een kort opera-intermezzo door drie geprojecteerde zangers. Het was fascinerend op zo’n geluid uit levensgrote menselijke projecties te ervaren.
Wanneer ik nadien uit de Vooruit kwam, had ik toch nog even een vreemd gevoel. Het was alsof ik door een heel aparte wereld was gegaan. Op die manier heeft Kris Verdonck mij toch persoonlijk kunnen pakken met de wereld van Kafka.
ReplyKeep this (0)