- All comments
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Even weg van de chaos
Midden in de drukte van een donderdagavond, de favoriete avond van de studenten, bracht Stillivingrooms een ongelofelijke rust met zich mee. Op alle mogelijke muren en kasten projecteerden Andrea Belfi & Mirco Santi oude beeldfragmenten onder het klikkende geluid van eeuwenoude cinema apparatuur. Automatisch bracht dit een ongelofelijk klank- en lichtspel met zich mee in de gezellige living van een Bed & Breakfast. Dit alles creëerde een sfeer van eenvoud en onschuld. We keken naar weinig zeggende filmpjes van een trap, een koffiepot, een pasgeboren baby’tje, een familiebijeenkomst, een bruiloft, enzovoort. Jammergenoeg waren de zetels niet zo goed geplaatst waardoor ik slecht 3 projecties van de 7 kon volgen. En niet alleen ik had dat probleem: voortdurend gingen de mensen beter zitten om ook eens de andere filmpjes te kunnen volgen. Het is een zeer charmant concept met een iets minder charmante regisseur, die te midden van de living nonchalant op een kauwgom zat te knagen.
ReplyKeep this (0)
Of het nu een ‘stille living’ of ‘nog steeds een woonkamer’ of een ‘stille plek waarin geleefd wordt’ of een ‘ruimte die nog steeds leeft’ is, laat ik in het midden. Feit is dat je overmand wordt door een behaaglijk gevoel van ‘raadselachtige’ warmte bij het binnentreden – met krakende planken onder je voeten en niet zo heel veel hoger een gezellige balkenconstructie boven je hoofd – van de charmante huiskamerprojecties.
ReplyHet was met een tiental knusjes neerploffen op de zetel, de grond,.. in een intieme huiselijke sfeer. Heerlijk voor wie van details houdt – een kalenderblaadje waarop 1955 pronkte. De projecties op de muren namen je mee naar lang vervlogen tijden; huizen in een huis. Het voelt een beetje als voorbijfietsen en ergens licht zien branden, binnengluren, nadenken wat er zich binnen afspeelt, volgende huis, volgend filmpje, geen tijd om verder na te denken, een kerstboom, zouden ze gelukkig zijn? Ze lachen. Volgend filmpje, geklop, gekraak iemand aan de deur of… gejaagdheid. De volgende, rechts, knappe dame. Ze lijkt me aardig. Naar wie kijkt ze? Volgend filmpje, guitig jongetje opent een deur en staart, hij lacht niet. Jongetje sluit de deur, en neemt een eigen wereld mee naar binnen. Ik zie hem nooit meer terug. Verstrikt in een kluwen van raadsels, vragen en gedachten kom je de verward trap af en word je genadeloos de wereld weer in gegooid.
Keep this (0)
Recensie alhier:
http://www.goddeau.com/content/view/8256
ReplyKeep this (0)