- All comments
- Comment that have been added after the event (6)
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Guy Cassiers over 'De man...' op Cobra.be
Guy Cassiers presenteert zijn versie van “De man zonder eigenschappen” van Robert Musil. Wat maakt dat boek tot een literatuurklassieker? Cassiers vertelt over het boek en de voorstelling op Cobra.be.
ReplyKeep this (0)
1913-2010
De regeringsvorming, de zaak van de parachutemoord, conflicten tussen culturen… er is sinds 1913 niet veel veranderd. Ik hoorde en zag in ‘De Man zonder Eigenschappen’ van alles dat vandaag perfect op televisie zou kunnen komen of in de krant zou kunnen staan. Het snobisme, de hoogdravendheid, de pedanterie, de onmogelijkheid van leiding en volk om elkaar te verstaan, het was om ongemakkelijk van te worden. Gelukkig zijn er bij theater nog de muziek – heel gesmaakte live piano -, het decor en de kostuums – bij meerder scènes heb ik gedacht: hier een foto van! – en af en toe een ontlading: ook een paard kan zijn kak soms niet meer inhouden.
Guy Cassiers is ontegenzeggelijk een intelligente man en een indrukwekkende theatermaker, hij steekt er bovenuit. Boven het volk. En dat heeft ook zijn nadelen: voor dat volk was het allemaal wat veel, eerlijk gezegd. Het volk zit ook niet graag zó lang op een stoel. Zeker als het op voorhand al weet dat alle moeite voor niets zal zijn: in 1914 zal de oorlog uitbreken. Hopelijk hoeven we dat morgen niet ook in de krant te lezen.
ReplyKeep this (0)
1913-2013
Klopt, treffende parallel tussen 1913 en nu. (En morgen?) Wel wat maniëristische voorstelling, mocht wat strakker gebracht – zowel in beeldtaal als in tekst.
ReplyKeep this (0)
Dat maniëristische ruikt, voor mij persoonlijk, naar een esthetische zelfgenoegzaamheid die Cassiers te ver doordrijft…wat uiteraard de pracht van de beelden niet tempert.
_
Na de Milanese escapades was het te verwachten dat Guy Cassiers zichzelf nog maar eens zou overtreffen. Dat doet hij visueel zeker en vast: ‘Het laatste avondmaal’ (Da Vinci) en ‘De intrede van Christus in Brussel’ (Ensor) vormen het geladen decor, waar Cassiers na de pauze een hallucinant scènebeeld bijvoegt waarin hij de grenzen van de videoprojectie wéér eens verlegt. In de lijn van ‘De Geruchten’ wordt de scène naast een ballet van microfoons nu ook een slagveld waar overal onverhoeds camera’s opduiken, zodat de meest fantastische beelden (in beelden in beelden) op de achtergrond ontstaan.
Cassiers verdrinkt wat mij betreft echter weer in de tekst. Net als bij ‘Onder de vulkaan’ speelt de cast overdreven theatraal (met op kop een vreselijke Gilda De Bal) en/of houterig. Marc van Eeghem is enige die de spitsvondigheden grappig laat klinken en de zwaarte van de tekst bevattelijk kan maken voor het publiek. De overige acteurs drammen hun lijnen ‘Onder de vulkaan’-gewijs af, wat zowel inleving als begrip van de briljante tekst onmogelijk maakt. ‘De man zonder eigenschappen, deel 1’ is dus tegelijk weergaloos én frustrerend. Om dat laatste gevoel weg te werken, wil ik het stuk graag een tweede keer zien…benieuwd of dat het geheel goed zal doen.
cryptisch bericht onthaal
Ik weet nog altijd niet wat er tijdens de eerste 10 minuten gebeurde… Het antwoord was namelijk ‘Hoe, heb je het boek niet gelezen, misschien?’. Had jij meer geluk bij je collega’s? Laat iets weten ;-)
ReplyKeep this (0)
Het was inderdaad een “overload” van informatie, maar dat lijkt me eigen aan het boek. Het gevolg is nu wel dat ik vooral het boek wil beginnen lezen. Voorwaar toch een positief effect!
Met ‘De Man Zonder Eigenschappen’ brengt Het Toneelhuis het eerste deel van een nieuw drieluik rond de roman van de Oostenrijkse schrijver Robert Musil, een van de belangrijkste namen in de Westerse literatuur van de eerste helft van de twintigste eeuw. Een roman van dergelijke omvang omzetten naar het podium is niet vanzelfsprekend: er dient geschrapt en aangepast te worden maar bovenal is het zaak de taal levendig te houden.
Guy Cassiers komt met ‘De man zonder Eigenschappen I’ met een heel propere en strak afgeleverde voorstelling op de proppen. Op het spel van het Antwerpse collectief viel weinig aan te merken: alles was tot in de puntjes uitgewerkt; de cast nagenoeg perfect. Het decor viel bijzonder in de smaak en ook Johan Bossers’ pianobewerking van Wagner wist te bekoren.
Naast dit vlekkeloos parcours moeten we opmerken dat het stuk, door zijn hoog intellectueel gehalte, erg moeilijk op gang komt en vaak nalaat het publiek te boeien. De ouderwets aandoende dialogen van Musil zullen daar een groot aandeel in hebben, maar ook de duur en het tempo van het stuk kunnen hier met de vinger gewezen worden. Het publiek moet anderhalf uur warmlopen vooraleer het na de pauze met de onderlinge spanning tussen de verschillende personages, die door het gebruik van live-projecties en intieme monologen tussen de verschillende personages wordt benadrukt, een eerste hoogtepunt te zien krijgt.
Hierna ziet Cassiers zijn kans schoon om de gescherpte aandacht bij zijn toeschouwers alsnog vast te grijpen en op vakkundige manier constant te houden. Met enkele verwijzingen naar het huidige Belgische politieke klimaat – ‘Er is nood aan dialoog en positieve energie’, ‘De media vergroot alles uit’ en letterlijk ‘De communautaire strubbelingen’ – maakt Cassiers met zijn Toneelhuis de roman van Musil verrassend actueel. Het spel gaat verder op een zwart vlak te midden van een oranje gloed wat de indruk van een vulkaan die op uitbarsten staat schept. Een nakende ondergang lijkt niet veraf.
Eens op kruissnelheid houdt ‘De man zonder eigenschappen I’ zijn toeschouwers gespannen en aandachtig vast. Dat Cassiers hiervoor wederom ten rade gaat bij de huidige visuele technologie en deze combineert met twee invloedrijke werken uit de geschiedenis van de beeldende kunst kan hierbij enkel worden toegejuicht. Want waar de spanning van het stuk enkele steken laat vallen, raapt de intelligente vormgeving van de scène deze, weliswaar niet overtuigend, weer op.
ReplyKeep this (0)