Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Erop of Eronder
Goed gevulde avond, met uitschieters in beide richtingen. De opener, twee heren aan keyboards en een halve container effectapparatuur, was vijf minuten interessant maar speelde helaas veel langer dan dat.
De eerste film toonde sterrenhemels, begeleid door gekraak en gepiep dat men in het beste geval als “etherisch” kan omschrijven, in het slechtste als “irritant en ongeïnspireerd”.
De tweede film, “In order not to be here”, speelde heel slim om met de manier waarop in film spanning wordt gecreëerd. Veel van de beelden en hun begeleidende klanken zouden er in een horrorfilm voor zorgen dat je een schrikmoment verwacht, en al bij voorbaat de handen over de oren legt. Die schrikmomenten kwamen niet, maar zodoende werd er wel met de verwachtingen van de kijker gespeeld. Ook dit deel van het programma mócht iets korter, maar hier heb ik wel van genoten.
Het luisterspel “Nightscape (3)” in volstrekte duisternis was indrukwekkend: opnames van – veronderstel ik – een nieuwjaarsnacht, van kort voor twaalf uur tot bij het uitsterven van de laatste vuurwerkknallen. Tegelijk deed het feestelijke lawaai, zonder de kleurrijke visuele begeleiding, me bij momenten ook aan artillerie, bombardementen en geweersalvo’s denken. Misschien was dat de bedoeling, misschien niet.
Van “Lightmaze”, de compilatie super-8 films van Paul Clipson, en de muzikale begeleiding van Fowler Collins kan ik niet zeggen wat ik er zo goed aan vond, maar ik vond het prachtig. Ik weet niet of Collins bewuste keuzes maakte voor de begeleiding van bepaalde onderdelen (ik weet zelfs niet of hij de beelden kon zien van waar hij zat), maar door de combinatie van vage, nét-niet-concrete beelden in prachtige kleuren en de dromerige muziek kwamen in mijn hoofd allerlei betekenissen tot stand. Inspirerend, noemt men zoiets.
Een publiekslieveling, tenslotte, was de doorlopende installatie “the origin of painting”, een muur in een donkere kamer waarop je met lampjes kon tekenen en waar om de zoveel tijd een flits de schaduwen van de toeschouwers op de muur vastlegde; een technisch hoogstandje dat voor veel plezier zorgde bij het bedenken van grappige poses. Ik zou graag zo’n muur op m’n kamer hebben, maar ik vrees dat het niet goedkoop is.
ReplyKeep this (0)